|
|
INGE GEENS OVER HET REILEN EN ZEILEN VAN 't ARSENAAL
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
Fotoshoot op het Bloso domein in Hofstade, deel drie. Wat een dag! Heet! Druk! Maar ook zeer leuk en ik kan bijna niet wachten om het eindresultaat, de foto's van Peggy Schillemans, in onze seizoensbrochure te zien staan. Ik sta veel vroeger op dan ik gewend ben. Om 7u15 met Ank in 't ARSENAAL afgesproken om de laatste voorbereidingen te treffen. Een kwartiertje later vertrek ik al richting Bloso domein, Ank pikt actrice Alice Toen op. Alice is de 80 al even voorbij maar ze heeft zoveel energie en zin in het leven, zalig om haar bezig te zien en te horen. Ze is in haar nopjes als Greg (die serieus verloren gereden is, zal vandaag niet de enige zijn) ten tonele verschijnt. Met hem mag ze op de foto. Oud en wijs versus jong en leergierig. Groot versus klein. Een schoon, fotogeniek duo. Het water werkt aanstekelijk en uitnodigend. Ik stel aan Alice voor dat ze met Greg de 'lift scène in het water' uit Dirty Dancing naspeelt. Ze springt al bijna meteen in het water :-). Greg lijkt op de laatste foto's echt in of boven het water te springen...
Geen trucage, geen fotoshop, de magie van fotografie. Ondertussen zijn ook Jaak en Tuur gearriveerd
die samen met Alice gefotografeerd worden onder de noemer 'theatermonumenten'. Peggy is een goede
fotografe en Jaak, Tuur en Alice zijn de camera duidelijk gewend. Dat levert mooie beelden op. Als ook
Veerle Dobbelaere arriveert in een schitterende, kleurrijke jurk en rode pumps met naaldhakken die ik
meteen ook in mijn eigen kast wil, is de ploeg van DRIE ZUSTERS bijna compleet. Veerle balanceert op
het ponton met haar naaldhakken tussen de duivenstront door. Zij en Greg krijgen tijdens de fotosessie
soms bijna de slappe lach. Gelukkig sukkelt er niemand in het water. Met de hitte zou je nochtans een
frisse duik wel zien zitten. Ank brengt Alice terug naar Mechelen, waar ze Mourade oppikt. Mourade zou
vandaag met Lotte voor BELGA poseren maar Lotte belt dat ze ziek is. Koorts, slapjes, moe. Ze klinkt
een beetje zielig, ik heb medelijden met haar. En dat op zo'n zalige zomerdag, niks aan te doen.
Mourade transformeert dan maar zonder Lotte in Elvis. Peggy glundert als hij naar haar toeloopt. Elvis
has entered the building”, zegt ze. Deze foto wou Peggy er zeker bij, ze vindt Mourade geweldig in dat
pak. Mourade is eigenlijk altijd geweldig, zeker als er een camera of een publiek voor zijn neus staat.
Je moet gewoon naar hem kijken. Kim maakt ondertussen de kleedkamer klaar voor de ploeg van DE
PRUIMELAARSTRAAT. Camilia is een uur te vroeg en heeft serieus last van de warmte. Het is inderdaad
puffen en zweten buiten in de zon. Ze zoekt met Ank even wat verkoeling op. Hilde arriveert met de fiets,
ook wat te vroeg. Ze zal wat later in haar knalrood kleedje en met pruik een heel eind over het domein
fietsen om Els te gaan zoeken die ook op een verkeerde parking gestrand is. “Ge ziet mij wel van ver
afkomen”, zegt Hilde in haar GSM tegen Els. En effectief, van heel ver. Gek dat bij de vorige twee
fotosessies bijna niemand verloren gereden is en dat nu bijna zo goed als iedereen ergens staat te
wachten waar wij hen niet kunnen opvangen. Maar dat kan de pret gelukkig niet bederven. In afwachting
van de volledige cast van DE PRUIMELAARSTRAAT, eten Peggy, Ank, Kim en ik ons broodje. In de
schaduw. Mijn schouders en rug zijn, ondanks het insmeren, al verbrand. En we zijn nog maar halfweg.
De Pruimelaars zijn weer goed op dreef, altijd ambiance met die ploeg. Wat een verbeelding en wat een
plezier. Wat die allemaal ter plekke verzinnen en uitkramen. Eigenlijk zou die productie niet meer van
de affiche gehaald mogen worden. Ze blijft erg goed, ze blijft succes hebben en als je die acteurs samen
bezig ziet, die hebben er nog veel zin in. Rond half vier in de namiddag is het de beurt aan een halve
cast van KINDERHEIL, dat we samen met de Queeste maakten en dat wegens succes in het najaar nog
hernomen wordt. Leuk om Helena nog eens te zien, dat was lang geleden. Enkele foto's worden in de
volle zon gemaakt. Mijn voeten en schouders branden. Ik heb het graag heel warm maar dit kan ook ik
bijna niet volhouden. Helena, Luc, Marc en Peggy zijn professionals en doen hun job, hitte of geen hitte.
Na zo'n zeven foto's van groepen of duo's of trio's en zo'n twaalf portretten nemen we even pauze. Voor
de avondsessie hebben we nog een top of the bill: Nathalie Meskens en Tom Ternest mogen voor de foto
voor NORWAY.TODAY het water in. Vijf jaar geleden bij de creatie van NORWAY.TODAY, werden ze in de
studio van fotograaf Diego nog nat gespoten met de plantenspuit, nu mogen ze op de plage van Hofstade
tot aan de borst het water in. Het is toch ergens goed voor dat het vandaag zo heet is. We zijn al snel
omringd door een massa kinderen, allemaal fan van de telenovelle David waarin Nathalie een van de
hoofdrollen speelt. “En is die in het echt ook samen met David?” “En heeft die David in het echt ook zo lang
haar?” “En kan die in het echt wel goed spreken?” Realiteit en fictie, voor zes- tot tienjarigen is dat nog niet zo evident om dat gescheiden te houden. Ze vragen waarvoor deze foto's gemaakt worden. Voor een theaterstuk. Dat zegt hen weinig. “Geen film? Geen tv? Dat is spijtig.” Daar gaat mijn poging om kinderen met theater in contact te brengen... Weer uit het water, opgedroogd en omgekleed, deelt Nathalie geduldig handtekeningen uit. Het maakt deel uit van het BV zijn zoals ze dat dan zeggen. Het is fijn dat kinderen en mensen je leuk vinden maar soms moet dat toch wel vermoeiend zijn, denk ik. We genieten nog even van het zomerweer, op een terrasje, aan de plage van Hofstade. De zon schittert mooi op het water, de werkdag zit er bijna op. Lien, ons laatste fotomodel (Donna in KINDERHEIL), arriveert en komt na een drukke opnamedag in de tv-studio op het terrasje eerst nog even tot rust. Je merkt niets van haar vermoeidheid en de camera houdt ook duidelijk van dit fotogenieke gezicht. Als ik te lang in een lens moet staren, begint mijn ooglid of lip te trillen of krijg ik een geforceerde glimlach. Bij Lien lijkt poseren een tweede natuur. Rond 21u kunnen we allemaal naar huis, een frisse douche zal deugd doen!
't ARSENAAL is officieel enkele weken gesloten. Maar achter de schermen wordt volop verder gewerkt. Repetities en creatie van HAVEN 010 (met Walpurgis en Union Suspecte), dat eind juli op TAZ in première gaat. Voorbereidingen voor TAZ. Voorbereidingen voor het nieuwe seizoen. De seizoensbrochure. Trailers, site, technische klussen die geklaard moeten worden. Een heuse zomerstop kan je het niet echt noemen. Maar dat vinden we ook niet erg als we op twee zomerfestivals zoals TAZ en ZVA mogen staan, dat wil iedereen in de sector. Mijn blog stuur ik wel even op vakantie. Vanaf 28 juli, op TAZ, zijn we er terug met verslagen en sfeerbeelden. Uw reporter van achter de schermen van 't ARSENAAL wenst u een deugddoende vakantie en een mooie zomer! Geniet eerst nog even van het sfeerbeeld hieronder...
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
Fotosessie voor onze nieuwe seizoensbrochure, deel twee. Na de fotoshoot half mei met Jaak Van Assche, Mieke De Groote en Marie Vinck is nu de helft van de VLIEGEN TOT DE HEMEL ploeg aan de beurt en enkele anderen die op de derde dag (eind juni) niet aanwezig kunnen zijn. Warre Borgmans moet ten laatste om 10u de locatie, het Bloso domein in Hofstade, kunnen verlaten om op tijd op een repetitie te zijn. Dus beginnen we er vroeg aan, afspraak om 8u30 aan 't ARSENAAL. Charlotte belt: ze zit in de file en besluit, net zoals Warre, om rechtstreeks naar de locatie te rijden. Ank en ik checken nog eens de kostuums en enkele rekwisieten, laden ook nog een grote thermos koffie in, pikken fotografe Peggy op en stoppen onderweg bij een bakker voor enkele koffiekoeken. Laten we het maar ineens gezellig maken. Ank zal de hele voormiddag over en weer rijden met het busje, om mensen van de locatie naar de parking te brengen, om Mourade en Mostafa aan 't ARSENAAL op te pikken en hen weer terug te brengen enz. Alles verloopt eigenlijk erg vlot. Een goede voorbereiding en planning is natuurlijk handig maar onvoorziene omstandigheden kunnen soms alles in de war sturen. Gelukkig niet dus. Buiten de thermos koffie die bij aankomst omgevallen en half leeg blijkt, en de vloer van het busje half vol met koffie. Wat een geluk dat de kostuums op de zitbanken liggen! Na deel één en deel twee zijn we klaar voor deel drie eind juni. Dat gaat nog een huzarenstukje worden: van 8u tot 21u, ca. 12 foto's op één dag. Laten we hopen dat het die dag niet giet, de rest hebben we onder controle!
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
Duo 1: Warre Borgmans en Charlotte Vandermeersch. Beiden schitteren in VLIEGEN TOT DE HEMEL. Warre als verteller en als Daedalus, Charlotte als de hartverscheurende Ariadne. Peggy fotografeert hen in de ondertussen tot een klassieker geworden Titanic opstelling. Best grappig, in VLIEGEN TOT DE HEMEL hebben ze zo goed als niets met elkaar te maken. Maar als duo op de foto werkt deze combinatie perfect. Charlotte heeft last van de straffe lucht en kan haar ogen moeilijk openhouden. Maar dat levert wel erg mooie beelden, alsof ze zich inleeft als de getormenteerde en verdrietige Ariadne (maar het is dus gewoon de straffe buitenlucht). Niemand mistrapt zich, niemand valt in het water. En Warre kan op tijd vertrekken om naar zijn repetitie te rijden. Als Charlotte naar het busje van 't ARSENAAL alias kleedkamer wandelt, blijkt de eerste helft van ons volgende duo al gearriveerd: Michael.
|
 |  |
|
 |  |
|
Duo 2: Michael De Cock en zijn vader Willy. Ook in VLIEGEN TOT DE HEMEL vader en zoon. Ze zijn beiden niet echt happig op fotosessies maar ze doen dat alsof ze al vaker als vader en zoon voor de lens hebben gestaan. De jeansjasjes met de badmat en het tafelkleed, de stoere polsbandjes, de vesten met de vleugels, onmisbare attributen voor deze fotoshoot die best iets bizar of vervreemdend mag hebben. Peggy heeft een klein praktisch probleem: ze steekt haar cameralenzen in haar broek (een daarvoor uiterst geschikte broek met overal grote zakken) maar de zwaartekracht doet zijn werk en Peggy's broek begint af te zakken, wat niet zo makkelijk fotografeert. Gelukkig is assistente Ank even vrij van chauffeurstaken en kan zij de lenzen vasthouden. Ik maak ondertussen zelf foto's, voor 'the making of' op onze site. Ik ben echt benieuwd wat het resultaat van Peggy's foto's dit keer zal zijn. Na bijna een uur poseren, kunnen Michael en Willy weer hun gewone vest aan en wandelen ze richting parking. Hun job zit erop. Peggy en ik wachten op Ank die ondertussen Mourade en Mostafa is gaan oppikken. Peggy oefent de namen al en weet op voorhand dat ze die constant door elkaar zal halen.
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
Duo 3: Mourade Zeguendi en Mostafa Benkerroum, vader en zoon in BELGA. Mostafa is zoals altijd wat bescheiden en rustig, Mourade zorgt meteen voor sfeer en ambiance. Peggy houdt daar wel van. Mourade klimt zelf overal op, hangt zelf overal aan, speelt met de camera, reikt ideeën aan... Mostafa volgt automatisch en dat levert mooie contrasten en knappe beelden op. De rode deurtjes van de vroegere kleedhokjes aan het zwembad, vormen een dankbare achtergrond voor de foto's. Mostafa kan na vandaag op vakantie vertrekken. Mourade repeteert momenteel samen met Michael en Ruud Gielens HAVEN 010, wat we samen met WALPURGIS en Union Suspecte maken. Het wordt nog een drukke periode voor Mourade: repeteren tot de première op TAZ eind juli, dan nog enkele andere producties op TAZ spelen en dan nog twee weken HAVEN 010 brengen op de ZVA. Op de persconferentie van TAZ werd na Michael de naam van Mourade het meest vermeld, wat hem bijna even een ongemakkelijk gevoel bezorgde. Ik kan iedereen alleen maar aanraden om Mourade op de scène bezig te zien, hij trekt echt de aandacht naar zich toe. Ank springt weer in het busje en brengt de twee acteurs terug naar 't ARSENAAL. Mourade mag op de derde dag eind juni nog eens met Lotte op de foto.
|
 |  |
|
 |  |
|
Trio 1, laatste foto voor vandaag: Evelien Van Hamme, Jos Geens en Marianne Loots. In deze foto of opstelling zit helemaal geen logica. De samenstelling van dit trio heeft meer met planning en agenda's te maken dan met inhoud. Maar net daarom misschien, door het ontbreken van enige logica of verbanden, is het resultaat erg verrassend. Evelien als majorette (Peggy noemt haar voor het gemak Majorette omdat ze slecht is in namen onthouden en Marianne en Evelien door elkaar haspelt), Jos en Marianne als 'normale wezens' maar die door de uitstraling van Evelien in majorettepak net als de buitenbeentjes overkomen. Evelien is in de zevende hemel. Ze wou altijd al eens een majorettekostuum aan en geniet met volle teugen. Zij speelt volgend seizoen in een stuk, een coproductie met theater Le Manège uit Mons, waarin majorettes de revue passeren. Dus toch nog enige logica. Ze jongleert met de majorettestok zonder iemand te verwonden en maakt tijdens de fotosessie al veel vordering. Haar kostuum lijkt weggeplukt uit een 'Dash wast witter dan wit' reclamespot. Marianne vertrekt na vandaag met vakantie. Evelien heeft ook een city trip in het vooruitzicht. Jos zien we nog terug op de derde fotosessie eind juni, om met de ploeg van KINDERHEIL op de foto te gaan. Bij deze bedank ik alle acteurs voor hun stiptheid en enthousiasme, Peggy voor de vlotte samenwerking en mijn bevallige assistente Ank voor alle hulp. Wordt nog één keer vervolgd...
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
Felix heeft het 't ARSENAAL busje volgeladen met vrouwen (Lest, Monique, Ilse, Kim en ik) om vroeg in de ochtend richting Oostende te vertrekken. Het voelt alsof we op uitstap mogen, een schoolreis voor volwassenen. Van de zee zullen we uiteindelijk maar een glimp opvangen, we zijn er voor de persconferentie van TAZ (Theater aan Zee) en voor de voorstelling van het programma voor de Vrienden van TAZ. In tegenstelling tot de persconferentie van de Zomer van Antwerpen twee weken geleden, is het nu maar miezerig en grijs. Terwijl die vorige persconferentie in de open lucht met een bescheiden barbecue kon worden afgesloten, is het vandaag je reppen om droog binnen te geraken. Dit sombere weer werkt op je gemoed maar het past wel bij de beklijvende zwart/wit foto's van Stephan Vanfleteren die aan het station van Oostende, waar de persconferentie plaatsheeft, op enkele grote laadbakken van vrachtwagens de aandacht trekken. “Vind jij het normaal dat wij zo moeten leven?”. Het citaat naast de foto doet je even slikken. Dit tafereel is inhoudelijk gelinkt met de persconferentie van TAZ waar ook het boek Aller/Retour van Michael De Cock met foto's van Stephan Vanfleteren vandaag wordt voorgesteld. Migratie loopt als een rode draad door het werk van Michael en ook door het programma van TAZ waar Michael en Frank Vaganée gastcuratoren zijn. Aller/Retour is een onwaarschijnlijk knap boek. Niet enkel het resultaat en de inhoud, de bundeling van intrigerende en aangrijpende verhalen van mensen die een mensonwaardige en vaak gevaarlijke tocht riskeren in de hoop op een beter leven in Europa, maar ook het hele creatieproces dat mee in het verhaal verwerkt zit. Michael en Stephan naar Senegal, Malta, Slowakije, Oostende en Londen om deze mensen te ontmoeten en hun verhalen in woord en beeld over te brengen. Felix wil een van die vrachtwagens met foto en quote meteen al opeisen voor zijn technische ploeg, met een lichte aanpassing van het citaat: “Vind jij het normaal dat wij zo moeten werken?”. En dan de baan op, op tournee met die vrachtwagen... Op de persconferentie is minder volk dan ik verwacht had. Op de presentatie voor de Vrienden van TAZ zit de zaal dan weer bomvol. Cultuur ligt goed in de markt, ondanks de crisis, en zeker de zomerfestivals! Tegenwoordig moet je aanschuiven en uren geduld oefenen om tickets te kunnen boeken. Dat was vorige zondag zo het geval voor mijn abonnement in het cultureel centrum van Mechelen (die hebben van 8u tot 23u aan één stuk door abonnementen geboekt!) en dat is dit jaar ook weer het geval voor de ticketverkoop van de ZVA. Mensen kamperen daarvoor zelfs de avond ervoor aan de ticketbalie! Voor de ZVA waren bijna alle tickets na één weekend de deur uit. Ik was het aanschuiven beu maar heb dan ook geen tickets voor twee voorstellingen van de ZVA die ik heel graag gezien had. Pech. Daarom ook zijn Kim en ik Vrienden van TAZ geworden, dan kan je een week vroeger boeken. Het zijn dus niet alleen de rockconcerten die in een mum van tijd uitverkocht zijn. Gelukkig is een theaterfestival veel democratischer en goedkoper dan een rockconcert. Michael en Stephan poseren voor de persfotografen. Zij zijn nu nieuws. Maar je merkt aan hen dat ze allebei liever op de achtergrond blijven, liever aan de slag op het werkveld dan al die aandacht voor zichzelf. Hun doel is de aandacht op de mensen te vestigen over wie de verhalen in het boek Aller/Retour gaan. 's Middags tijdens de lunch kan Stephan Vanfleteren ook op de weliswaar subtiele aandacht van ons, de vijf vrouwen, rekenen. Felix, die met zijn vijf vrouwen aan een tafel zit, wordt bijna even gek van ons als we ons met zijn allen lovend uitlaten over de uitstraling van Vanfleteren. Terwijl wij een beetje schaapachtig naar Stephan glimlachen als hij het gezelschap verlaat, bestelt Felix om dit alles te kunnen verwerken een dame blanche, coupe extra. Hij krijgt de tijd om die calorieën rustig te laten verbranden, in de vroege avond staan we namelijk anderhalf uur bijna stil op de autosnelweg en hebben we drie uur nodig om terug in Mechelen te geraken. Het busje raakt bijna oververhit. Felix doet een paar manoeuvres die niet echt wettelijk zijn maar het is dat, het busje rijdend houden, of een busje dat misschien in brand schiet. Lest, vooraan naast Felix, volgt met een bang hart de wijzers en waarden op de meters. Kim en ik, achteraan in het busje, zijn ons van weinig bewust. We zijn half ingedommeld. File, een busje dat kuren krijgt, rotweer... Onze Aller/Retour naar Oostende vandaag is niets vergeleken bij wat sommigen op hun tocht richting Europa meemaken. Bij de voorstelling van het programma vandaag had iedereen het idee: maar dat is zo veel, zo'n groot en divers aanbod! Wij hebben onze agenda al gemaakt. Kim zelfs met diverse kleurtjes: rood wat ze voor het werk moet doen, blauw wat we naast het werk nog willen zien en geel wat eventueel interessant is voor haar kindjes. En ik blijf volhouden dat we die anderhalve week zalig zonnig zomerweer zullen hebben. Positief denken, hopen en de moed niet opgeven, ook al gaat het om dingen die niet van levensbelang zijn maar die ons leven toch ook aangenamer maken.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
|
foto (c) Stephan Vanfleteren
Voor DE PRUIMELAARSTRAAT vult vanavond onze zaal zich weer vanzelf. Die voorstelling blijft - terecht - een succes. Ook Louis van Dievel, auteur van de gelijknamige roman, zit vanavond opnieuw in de zaal. Hij heeft de voorstelling al vaak gezien maar vanavond is het toch weer bijzonder. Acteur Marc Peeters heeft de rol van Marcel van Vic De Wachter overgenomen. Na enkele tekstrepetities en een doorloop woensdagavond wordt Marc vanavond voor de theaterleeuwen gegooid. Man, dat moet toch spannend zijn. Maar hij doet dat schitterend en het lijkt alsof hij al veel langer deel uitmaakt van de cast. Ik blijf dit een ijzersterke voorstelling vinden. Ik heb het er nog over met technicus Bas en auteur Louis, het totaalplaatje klopt. Alles zit goed. Talent op elk niveau en in elke geleding. Alles goed op elkaar afgestemd. Ook naast de scène werkt het. De sfeer zit altijd goed. Woensdagavond vóór de doorloop zei Els: “Kom, laten we beginnen, ik heb er weer echt zin in.” En dat voel je. Technicus Jasper en ikzelf staan vanavond in voor de filmopname. We willen voor TAZ (Theater aan Zee) nog een trailer maken. Het is bijna 15 jaar geleden dat ik zelf nog gefilmd heb. Dankzij de technische assistentie van Jasper en Patrick lukt dat weer vrij snel. Ik krijg de smaak weer te pakken en heb tijdens het filmen al meteen ideeën voor de montage van de trailer. Kim en ik zullen die trailer samen monteren. Ook voor BELGA volgt nog een trailer. En zo blijven we bezig. Tom, docent aan de KHM waar we de camera geleend hebben, zei donderdag: “Als er iets is of je hebt vragen, je hebt mijn nummer, je mag me altijd bellen. Ik heb toch geen hobby's of vrienden en ben altijd bereikbaar.” Waarop Kim, al lachend: “Dat is net zoals Inge.” Wat Tom bevestigde, we zijn van hetzelfde jaar en hebben samen audiovisuele kunsten gestudeerd. En blijkbaar zijn we beiden nog even druk en gepassioneerd bezig als 15 jaar geleden. Toen wist ik nog niet dat ik uiteindelijk in het theater zou terechtkomen. En Marc wist een jaar geleden nog niet dat hij deel zou uitmaken van de cast van DE PRUIMELAARSTRAAT. Zijn vuurdoop is achter de rug. DE PRUIMELAARSTRAAT kan weer aan een nieuw hoofdstuk beginnen. Volgende aflevering op TAZ.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
|
De wereld is zo groot en toch ook weer niet. Vanavond is een gezelschap uit Zimbabwe te gast met de voorstelling Great Escape. “Het hilarische verhaal van twee avonturiers die via een ondergrondse tunnel Zimbabwe willen ontvluchten”, zo zegt de flyer. Hilarisch vind ik Great Escape niet meteen maar het gegeven spreekt wel tot de verbeelding. Je hebt op de scène vooral duisternis met twee diffuse lichtbanen en de acteurs die hun verhaal vertellen. Sobere enscenering, de vertellende acteurs en je verbeelding kleuren het verhaal in. Ik weet te weinig over de geschiedenis en de politieke context van Zimbabwe om elke filosofische, poëtische of humoristische verwijzing of dubbele bodem te begrijpen. En dat is wat jammer. Verder kan ik het geheel wel smaken. De acteurs nemen me mee in hun wereld maar net als de enscenering blijft ook de inhoud voor mij iets te vaag en te duister. Hilarisch vind ik in zekere zin de gesprekken achteraf. Interessante babbels met mensen die normaal gezien hun leven aan de andere kant van de aardbol doorbrengen. Hilarisch is het omdat blijkt dat we, wonend in een ander continent en elkaar voor de eerste keer ontmoetend vanavond, dezelfde mensen kennen... Ik ben in gesprek met een organisator van een festival in Burkina Faso. Hij kent Younouss en heeft interesse om FEBAR op dat festival te programmeren. Ik vertel deze man dat we vorig jaar SERISSE hebben gemaakt, met Senegalese acteurs en dat een van hen in januari in Burkina Faso een theaterworkhop heeft gevolgd. “Klopt, Yaya en ook Kabila”, antwoordt de man uit Burkina Faso. “Aha, Kabila ook? Dat wist ik niet.” Straf. Afstand is sinds de moderne technologie al lang relatief. Maar dat je deze mensen live ontmoet, met hen samenwerkt en dan linken kunt leggen over de continenten heen, dat vind ik toch wel de moeite. Een van de acteurs uit Zimbabwe leeft deels in Londen en deels in Zimbabwe. Ik vertel hem dat Londen een van mijn favoriete steden is en dat ik eind november, begin december daar waarschijnlijk nog eens heen ga. “Echt? Dan speel ik daar met een andere acteur een eigen interpretatie van Hamlet.” We wisselen e-mailadressen uit om elkaar op de hoogte houden, zodat ik in december in Londen naar 'zijn Hamlet' kan gaan kijken. Ik behoor tot de generatie die de moderne technologie wel gebruikt maar die op dat vlak toch altijd wat achterop blijft hinken. Terwijl ik mijn e-mailadres op een bierkaartje wil noteren, heeft hij zijn iPhone al in de hand en tikt hij mijn e-mailadres meteen in. De wereld wordt alsmaar kleiner. Althans voor diegenen die kunnen reizen en zich toegang kunnen verschaffen tot de moderne technologieën. En dat is niet voor iedereen weggelegd. Vandaar dat er tunnels worden gegraven en tal van vluchtpogingen worden ondernomen. Op zoek naar een beter leven. En daarom dat acteurs uit Zimbabwe bij ons en in Antwerpen, Amsterdam en Berlijn de voorstelling Great Escape komen spelen. Er zit vaak zoveel meer achter dan gewoon maar een voorstelling spelen en een gezellige babbel achteraf.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
“Om alles te vertellen wat ik in deze vier dagen gezien, gehoord en verteld heb, heb ik zeker twee dagen nodig”, sms ik vanuit Nador (Marokko) naar Michael. Het is dan ook gewoon te veel. Al een geluk dat ik notities heb genomen, contactgegevens genoteerd, indrukken verwerkt, foto's gemaakt... Of ik zou het allemaal niet meer kunnen reconstrueren.
Flore van Union Suspecte en ikzelf zijn uitgenodigd op het festival van Oujda. We combineren twee dagen Nador (zusterstad van Mechelen) met twee dagen Oujda. De bedoeling is dat we volgend jaar BELGA spelen op het theaterfestival in Oujda. Mourade Zeguendi is artistiek lid van Union Suspecte en als acteur zeer sterk in BELGA. 't ARSENAAL en Union Suspecte zullen in de toekomst regelmatig nauwer samenwerken, vandaar dus dat Flore me vergezelt. En dat valt reuze mee. Het klikt meteen. We staan beiden open voor andere culturen en mensen, willen verhalen horen, ontdekken, observeren, bijleren en daarnaast ook genieten (zon, lekker eten) en plezier maken (een groep jonge acteurs uit Tiznit en een groep uit Algerije zorgen voor de vrolijke noot en de ambiance).
We vertrekken vroeg in de ochtend. Om 6u30 in Charleroi. Dus om 4u30 inchecken, rond 3u30 vertrekken, rond 2u30 opgestaan. We zijn niet de enige nachtraven aan het werk. In Oostende zijn fotograaf Stephan Vanfleteren, acteur Rik Van Uffelen en regisseur Michael De Cock bezig met een nachtelijke fotoshoot voor KONING LEOPOLDS ALLEENSPRAAK. Artistiekelingen hebben altijd zeer originele ideeën en daardoor ook soms onmogelijke werkuren. Flore en ik proberen in het vliegtuig wat slaap in te halen, wat ons aardig lukt. De Marokkaanse vrouw naast Flore moet ons net voor de landing wakker schudden om onze gegevens in te vullen voor de grenscontrole. Ze maakt Flore duidelijk dat ze zelf niet kan lezen of schrijven. Flore noteert met de reispas van de vrouw in de hand haar gegevens op het formulier. De vrouw blijft lachen, ze trekt duidelijk haar plan. Aan de douane worden we best vriendelijk verwelkomd. Terwijl het bijna onze beurt is, vraagt een politieman of we toeristen zijn. Tja, we vallen hier wel erg op, dat is overduidelijk. We babbelen wat, wat de controle vlotter doet verlopen. Het is verplicht het adres te vermelden waar je zal verblijven maar dat adres hebben we niet, onze gastvrouw Mina komt ons ophalen aan de luchthaven. Oplossing: Flore mag verder, op zoek naar Mina, ik wacht. Gelukkig is Mina er al, ze heldert alles op en we kunnen aan onze trip beginnen.
Blijkbaar is naast ons ook de koning van Marokko te gast in Oujda en Nador. Het enige verschil is dat wij aangekondigd zijn en de koning het i.f.v. zijn veiligheid graag vaag houdt. We logeren de eerste avond bij Mina en haar gezin. Mina is zeer actief bij een culturele organisatie in Nador en maakt ook deel uit van het comité dat het koninklijk bezoek moet voorbereiden. Zaterdag krijgt ze om 10u telefoon dat de koning er om 14u zal passeren. Ze moet dus meteen weg om alles in orde te brengen. Mina's echtgenoot ontfermt zich dan maar als de perfecte gastheer en toeristische gids over ons. Hij heeft net als Mina in België gestudeerd en heeft er ook jaren als cardioloog gewerkt. Uit zijn verhalen blijkt duidelijk de heimwee naar België. Mina en haar man zijn erg openhartig, vertellen honderduit maar de reden van hun terugkeer lichten ze niet toe. Uit beleefdheid vragen we niet verder maar het intrigeert ons wel. Mina toont ons het cultureel centrum van Nador. Een mooi gebouw, vlak aan de zee. Vrij goede infrastructuur, degelijke zaal. Enkel het sanitair en de loges laten echt te wensen over. Duidelijk geen onderhoud. Dat bevestigt Mina ook. Dat degenen die de zaal gebruiken ook instaan voor al de rest, dat er eigenlijk geen permanent toezicht is. Mina en ook andere theatermakers en cultuurminnenden in Nador blijven moeite doen om het culturele leven in Nador uit te breiden. En ze ijveren ook om het voor meisjes en vrouwen makkelijker te maken om aan cultuur te doen. Het is hier niet evident om als vrouw theater te brengen. De mensen zijn erg hartelijk in Nador maar geëmancipeerde vrouwen zoals Mina en de actrice Myryem zie je hier toch niet zoveel. Het rollenpatroon is hier nog zeer duidelijk: de man neemt deel aan het leven buitenshuis, de vrouw blijft meestal thuis. Als ik vrijdagavond vraag wat men hier in het weekend doet, kijken ze me een beetje verbaasd aan: “Niets. Er is hier niets te doen.” Chapeau voor mensen zoals Mina die ijveren voor meer cultuur, vorming, sociaal leven, gelijke kansen voor iedereen, meer middelen. Niet dat wij denken het beter of juister te doen, dat zou nogal arrogant zijn.Maar meer vrijheid, meer aanbod, meer kennis, meer mogelijkheden, dat zou toch wel een en ander op gang kunnen brengen. Het zal geen makkelijke maar daarom net ook een interessante oefening zijn om BELGA daar te spelen, voor een publiek dat een heel ander referentiekader heeft en een heel andere leefwijze.
In Oujda, waar het theaterfestival georganiseerd wordt, voelen we meteen dat de sfeer opener is en dat er wel een ander georganiseerd wordt. Hier bruist het sociale leven. We worden hartelijk verwelkomd door Mohammed en de rest van de ploeg die het festival in goede banen leidt. Na het openingsspektakel dineren we met de hele groep artiesten en genodigden. Aan onze tafel zitten zes Slowaakse jongeren die La Leçon van Ionesco zullen brengen. Ze zijn erg jong en in hun enthousiasme vergeten ze soms dat deze cultuur en dit land om een andere etiquette vraagt, iets soberder, iets ingetogener, minder extravagant. Af en toe zien we de oudere heer aan onze tafel zijn wenkbrauwen fronsen. Hij was docent Frans, beoefent nu nog steeds de journalistiek. Een zeer belezen en intelligent man die houdt van Jacques Brel en een goed gesprek. Na de soep (heerlijke hariri) eten we schaap. Op een bepaald moment overhandigt de oudere man mij iets met de volgende woorden: “Dit is wat iedereen aan elke tafel nu zoekt en wil vinden. Dit is een delicatesse.” De niertjes... Flore haalt opgelucht adem dat zij niet de uitverkorene is. Ik ben flink en eet uit beleefdheid toch maar een stukje, ben niet verzot op niertjes maar dé delicatesse door iedereen begeerd kan ik toch niet weigeren... Flore en ik ontpoppen ons tot tolk. De Slowaken spreken enkel Engels. Wij vertalen Frans-Engels-Frans en zitten op de duur ook tegen elkaar Frans of Engels te spreken. Onze frank valt niet meer...
De dagen erna zien we op het festival een Franse deurenkomedie die Flore en ik wat achterhaald vinden qua speelstijl en enscenering. Maar spelplezier is er zeker. Het Arabische stuk bevalt ons ten zeerste, ook al begrijpen we weinig van de taal. De verhaallijn kennen we, dus kunnen we wel wat volgen. Spanje ronselt in Marokko vrouwelijke arbeidskrachten voor de landbouw in Spanje. Maar er zijn ook veel werkloze Marokkaanse mannen. Drie onder hen verkleden zich als vrouw en proberen zo Spanje binnen te geraken. Een maatschappelijk relevant thema, met de nodige humor gebracht. En dat werkt. De acteurs zijn goddelijk, hun gelaatsexpressie, hun komische timing, originele details... Flore en ik zijn aangenaam verrast. Flore ziet zelfs gelijkenissen met de ideeën en de speelstijl van Union Suspecte.
's Namiddags begeleidt de jonge groep acteurs uit Tiznit ons door de stad en de soeks. Ook al zijn we zelfstandige vrouwen en plantrekkers, toch wel fijn dat we gezelschap hebben. We voelen ons best op ons gemak in Oujda maar we vallen vrij hard op als westerse vrouwen. Het lijkt beter te kloppen en ook vlotter te gaan met onze Marokkaanse compagnons in de buurt. Wat we niet weten, is dat we geobserveerd worden door de veiligheidspolitie. Dat komen we pas 's avonds laat te weten, op een terrasje bij een koffie na het diner. Mohammed kreeg vanmiddag telefoon van de toeristische politie om te melden dat de twee dames, wij dus, in de soeks gesignaleerd waren met vijf Marokkaanse jongeren en om te vragen of dit OK was, wat Mohammed meteen kon bevestigen. Blijkbaar willen ze geen enkel risico nemen met buitenlandse gasten. Bizar. Flore en ik voelen ons nochtans erg op ons gemak. We willen 's avonds zelf te voet naar ons hotel, amper drie straten van het café verwijderd. Maar we krijgen weer gezelschap. Flore en ik proberen te ontdekken of er in het geheim een auto ons volgt... Spannend. Eén straat verder wordt het mysterie al opgehelderd en zien we een auto van de politie gewoon naast ons rijden, tot aan het hotel. We voelen ons bijna een popster, altijd begeleid, geen seconde alleen. Enerzijds is dit natuurlijk goed dat ze ons willen beschermen en alles in het oog houden, anderzijds vraag ik me af of dat dan ook echt zo nodig is, of we zonder die begeleiding gevaar zouden lopen. Dat gevoel hadden Flore en ik in Oujda absoluut niet. Soit, onze compagnie was zeer leuk, grappig, entertainend, praatvaardig, we klagen niet, integendeel (we zijn al Facebook vrienden ondertussen, je moet gewoon mee met dat medium...).
Op de terugreis naar Nador voelen we ons even serieus gegeneerd. We nemen de taxi. De rit zal twee uur duren. Flore en ik betalen voor vier passagiers achteraan, wat ons het nodige reiscomfort geeft en wat in euronormen nog spotgoedkoop is. Vooraan op de passagierszetel nemen een moeder en haar zoon plaats. Allesbehalve comfortabel voor hen en dat gedurende twee uur. Maar zij kunnen het zich niet permitteren om een 'virtuele plaats' te betalen. Dan voel je je wel even de rijke, verwende, westerse gast. Ze zoeken geen contact, spreken ook geen Frans, dus laten we het er maar bij. Airco is er niet. Gordels zijn er ook niet. Hendeltjes om het raampje open te draaien ook niet. In Marokko sta je soms versteld van de rijkunst en het ontbreken of niet toepassen van een wegcode (“We zijn hier allemaal Schumacher”, lachte Mohammeds zoon). Tegelijkertijd besef je ook dat wij voor alles een reglement of voorschrift hebben. Reglementering en naleving ervan i.f.v. onze veiligheid is uiteraard belangrijk en noodzakelijk maar soms overdrijven we toch een beetje, niet? Flore en ik tateren in de taxi honderduit, vooraan blijft het stil. Tot we moeten stoppen en uitstappen. Politie. Omleiding. De koning moet daar passeren. De taxichauffeur maakt zich kwaad, de politieman maakt zich nog kwader en blaft ons, Flore en mezelf inclusief, opnieuw de auto in. In zijn uniform en met zijn snorretje doet die politieman me een beetje aan de postbode uit de tv-reeks 'Alllo Allo' denken maar dan in een briesende versie. Gelukkig voor mij kan ik mijn glimlach onderdrukken want je beseft hier wel snel dat je met zulke armen der wet niet in aanraking wil komen. We moeten dus omrijden, tot grote ergernis van de chauffeur die nu met zijn medepassagiers in een zeer geanimeerd gesprek verwikkeld raakt. In Nador staan op een berg aan de zee drie woorden geschreven: de drie dingen waarmee je in Marokko niet mag spotten of bekritiseren. God, de koning en het land. Ik zou daar ook de politie aan toevoegen. Na een kwartiertje omrijden naderen we weer een rondpunt waar we weer moeten wachten... Politie, helikopters... Flore gaat undercover en filmt met haar fototoestel bijna dubbel gevouwen vanuit de auto heel het tafereel. Ze blijft het hoofd koel houden, want zelfs als we het rondpunt passeren, is ze nog aan het filmen en krijgt ze een politieagent close in haar lens. Maar deze is gelukkig iets vriendelijker en reageert niet. De houding tegenover de koning is soms vrij dubbelzinnig. In Oujda is men heel lovend en dankbaar voor alles wat de koning voor het land en Oujda gedaan heeft. In Nador vindt men dat deze koning zich wel al anders opstelt dan zijn autoritaire vader maar dat veel bij theorie blijft en dat er in de praktijk weinig gerealiseerd wordt. Overal hangen foto's en vlaggen, de hoeveelheid soldaten en politiemannen zou bij ons een oplossing voor de werkloosheid zijn. Ik vind het moeilijk inschatten wat die koning nu echt betekent voor dit land en wat zijn volk nu echt over hem denkt.
In Nador hebben we de laatste namiddag nog een afspraak met theatermaker Faroek. Hij heeft Mechelen en 't ARSENAAL in het najaar al bezocht en zou graag met ons samenwerken. Een zeer interessant en getalenteerd man met een wijze wereldvisie. Hij neemt ons mee naar de plek waar vluchtelingen de oversteek naar Europa wagen. Aan Port Ben Ensar, aan de Spaanse enclave Melilia. Mina's dochter volgt daar pianoles, omdat er in Nador geen muziekschool is en moet daar wekelijks één à twee uur grenscontrole voor over hebben. Faroek zegt dat je op deze plek regelmatig mannen ziet lopen, strompelen. Die komen vanuit de bergen en proberen aan de zee te geraken. Voor velen betekenen de elektrisch geladen hekken het einde van hun reis en hun hoop. Nu zien we niemand. Voor het bezoek van de koning, heeft men iedereen weggejaagd, zegt Faroek. Het doet je toch weer even over alles nadenken. Mina toonde ons de eerste dag het weeshuis van Nador. Ze is lid van het bestuur van het weeshuis. De voorzieningen waren zeer goed. De kinderen kregen er zelfs computerles en de PC's waren vrij modern (zelfde als die op ons bureau). Enkel het sanitair liet ook weer wat te wensen over. Je wordt soms positief en soms negatief verrast. Ik krijg de indruk dat veel hier afhangt van individuen, die een trekkersrol op zich nemen, zich inzetten voor de maatschappij en die voor verandering en/of verbetering pleiten. Maar er volgt weinig steun en er zijn amper financiële middelen. Het is soms echt vechten en de moed niet verliezen, denk ik. Mensen zoals Faroek en Mina zijn best bewonderenswaardig. Faroek is ook erg bezig met hoe de Marokkaanse migranten in Europa leven, met integratie, met bruggen bouwen tussen de verschillende culturen, met de positie van de vrouw. En daarover wil hij graag met Michael samen theater maken. Op weg naar de luchthaven pikken we nog de auteur op die vaak voor Faroek teksten schrijft. Zo maken we ook kennis met hem en zijn werk. Wordt hopelijk vervolgd.
Flore en ik willen alleszins al terugkeren en dan wat langer blijven om nog meer indrukken op te doen, nog meer verhalen te horen en nog beter de regio en de cultuur te leren kennen. In de luchthaven van Nador krijgen we nog twee uurtjes extra. Wachten. Geen info, geen uitleg. Plots komt op het vliegveld een colonne soldaten aandraven, passeert een chique wagen met geblindeerde ruiten, staat iedereen op het vliegveld te salueren en landt er een vliegtuigje dat zich zo neerzet, dat je vanuit de wachtruimte vanuit geen enkele hoek kan zien wie er uitstapt. De koning...? We zullen het nooit weten. Na twee uur wachten kunnen we eindelijk 'boarden' en worden we verwelkomd door Kapitein Klutsen... Die brengt ons gelukkig veilig en wel weer in Charleroi. Einde avontuur.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
|
Pinksterweekend. Zomers weer. Iedereen trekt massaal richting kust of vlijt zich neer op een terras in de zon. In 't ARSENAAL broeit er ook iets: jongeren die zich smijten op de scène en proeven van plankenkoorts, adrenaline en de smaak van applaus. H30, Cultuurcentrum Mechelen en Rwina vzw geven jongeren letterlijk en figuurlijk een podium. Jongeren van diverse origine. Het ondertussen vertrouwde multiculturele verhaal, dat nog steeds erg belangrijk en zinvol is maar dat we ook niet willen blijven benadrukken omdat dat multiculturele aspect stilaan vanzelfsprekend zou moeten worden. Na maanden repeteren volgt vandaag eindelijk de confrontatie met het publiek. Voor de eerste voorstelling, Kwal, lieten de jongeren zich inspireren door hun eigen leefwereld. Ups en downs van een tienerleven, soms met filosofische, poëtische inslag, soms met humor. De homothematiek laat de tieners in de zaal niet onberoerd. Het blijft voor sommigen toch nog een taboe. Je voelt dat tieners van Marokkaanse origine het daar toch moeilijk mee hebben. Enerzijds lachen ze het homo zijn weg, anderzijds zitten ze elkaar in de zaal wat uit te dagen, te gniffelen, raken ze elkaar plagerig aan. Zolang het maar bespreekbaar is, denk ik dan. De tweede voorstelling, Rwina in de barrio (begeleid door Pietje, Katrien, onze 'ouwe Rwina getrouwen', en Tristan), kan op veel enthousiasme rekenen in de zaal. De achterban van de drie 'hang- of ligjongeren' op de scène gaat uit de bol. De ondertussen gekende en befaamde Rwina humor (uitvergroten van culturele clichés) werkt ook hier weer. Dit doet me terugdenken aan de eerste voorstellingen van Rwina en aan het locatieproject RWINA GIDST! dat we in 2008 samen realiseerden. Op de scène zie ik vanmiddag een nieuwe Ibrahim en Abdelkarim, een nieuwe Nadia, Assia, Noura, Canan en Imane. Imane is nu een van de vele toeschouwers. Achteraf hebben zij en ik het erover dat het toch zo'n zonde is dat hun Rwina-ploeg vorig jaar hun versie van De Getemde Feeks niet heeft kunnen spelen. Gestrand twee weken voor de eindmeet. Dat was een juiste en mooie stap verder in het Rwina verhaal. Misschien pikken ze ooit de draad wel weer op. Vandaag is niet enkel wat op de scène gebeurt een schouwspel maar ook de jonge toeschouwers in de zaal trekken de aandacht. Een van de actrices heet Trang, wat meteen tot hilariteit leidt in de zaal. Het zomert en de hormonen van de jongeren nemen op zondag geen rustdag. Ze leggen luidop associaties met tanga en string en dat vinden ze nog geweldig grappig ook. Wanneer het een beetje te rumoerig dreigt te worden, roepen ze zichzelf tot de orde: dan hoor je af en toe “heft u bakkes” door de zaal galmen. Ze zeggen dat eigenlijk op een vrij beleefde toon, de formulering is plat maar de intentie is goed. Dan is het weer even stil, tot de drie hang- of ligjongeren op de scène zich weer even profileren als 'de mannen uit de barrio' en de helft van de zaal veert luidkeels recht. Het samenhorigheidsgevoel is groot. Het is altijd een belevenis, toeschouwers, jongeren die er een andere theateretiquette en zaalgedrag op nahouden. In andere culturen is er meer interactie en spontaneïteit, wij, de bijna gecodeerde westerse mens, zijn meestal muisstil in een theaterzaal (zodat een kuchje of een irritant geluid van een papiertje rond een hoeststiller meteen als zeer storend wordt ervaren). Maar we vinden elkaar, in het theater, op en achter de scène. En als zelfs op een zomerse dag zoals deze zoveel mensen in een donkere theaterzaal willen kruipen, dan kan je alleen maar beamen dat deze projecten en voorstellingen geslaagd en zinvol zijn. Pietje, Katrien, Tristan, Bart, Lut, Brien... Ze zagen er allemaal na maanden repeteren vrij moe uit maar ploften nadien gelukkig en voldaan neer op een stoel in de zon op ons gezellige terras op de brug over de Dijle. Op een mooie pinksterdag...
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
 |  |
|
Vandaag organiseren we onze eerste seizoensdag. Een dag om trouwe abonnees een beetje te verwennen en hen te informeren over het nieuwe seizoen. Een dag om hopelijk ook nieuwe abonnees over de streep te trekken. Een dag waar achter de schermen toch wel wat voorbereiding aan voorafgaat, ook al lijkt dat tijdens 'het evenement' zelf niet zo veel of niet zo bijzonder. Vooral ook een leuke dag omdat je met de hele ploeg - onthaal, poetsdames, technici, acteurs, staf - aan iets werkt en er nadien, als het een succes blijkt geweest te zijn, toch wel voldoening van hebt. De muren van onze bureaus ogen nu erg kaal. Alle ingelijste affiches en fotokaders zijn naar de Witte Zaal verhuisd voor de tentoonstelling '2006-2010: 't ARSENAAL, foto's en affiches'. Al zeggen we het zelf, we krijgen zo een mooi visueel overzicht van wat er hier de voorbije vier jaar, sinds de komst van Michael als directeur, allemaal op de scène gebracht is. Er zaten zeker heel wat hoogtepunten bij, waar we toch wel trots op zijn en soms met wat heimwee aan terugdenken. Jasper (even Japser in de colofon van ons seizoensoverzicht maar Kim kon het niet over haar hart krijgen om deze fout te laten staan), Patrick, Felix en Dieter hangen de kaders omhoog. Op één rechte lijn, zoals Ank en ik 'bevolen' hebben. Anks dochtertje Nell zit nu even zonder kleine, oude, authentieke houten bureau thuis. Geen nood, een mooi excuus om aan je juf of meester te zeggen dat je je huiswerk niet kon maken. Een houten schoolbord tegen de muur, om ons scholenaanbod te presenteren. Een trailer met een overzicht van het nieuwe seizoen. Muntjes in een doosje van 't ARSENAAL. Een modieuze kledinglijn (T-shirts en fleece met 't ARSENAAL-logo) geshowd door de onthaalploeg en wreed in de smaak gevallen bij de andere collega's en acteurs. Tegen de zomer (TAZ) moet iedereen hier zo'n garderobe hebben. We zien het groots, denken ook aan zonnepetten, berenmutsen met oorverwarmers (het Belgische zomerweer kan je echt niet voorspellen), bikini's en badpakken,... Alles met het logo van 't ARSENAAL. Visibiliteit, gezien worden, daar draait het allemaal om. En uiteraard om goede producties met topacteurs. En die hebben we ook voor volgend seizoen weten warm te maken om bij 't ARSENAAL te spelen. Jong en oud, een perfecte mix van nieuw, aanstormend talent en de rasechte rotten in het vak die publiek blijven trekken. Denk maar aan de ploeg van DE PRUIMELAARSTRAAT, dat al voor de derde keer zal toeren en weer even snel uitverkocht zal zijn. Of aan jonge talenten Rik Verheye, Greg Timmermans, Evelien Van Hamme en Marianne Loots. De nieuwe lichting is duidelijk gearriveerd en dat is ons niet ontgaan. Michael licht vanavond twee keer het nieuwe seizoen toe, met enkele surprise guests zoals Tuur De Weert en cineaste/regisseur Bie Boeykens die IN ONGENADE (Disgrace) van J.M. Coetzee zal bewerken. Johan en Annick van boekhandel De Zondvloed (ook aanwezig op onze seizoensdag) juichen en worden bijna high als Michael zegt dat Coetzee ook wat Nederlands kan en dat hij hoopt dat die misschien wel de Vlaamse première van IN ONGENADE wil bijwonen. Er worden al meteen plannen gesmeed om samen allerlei activiteiten te organiseren, met J.M. Coetzee als gast. Alleen moeten we de heer Coetzee zelf daar nog van op de hoogte brengen. Als de voorstelling DRIE ZUSTERS aan bod komt, wordt het best even grappig. Michael geeft eerlijk toe dat het een zeer interessant stuk is maar geen gemakkelijke opgave. Tsjechov is zeer boeiend maar verkeerd of ongelukkig geënsceneerd kan dat wel eens niet enkel verveling op de scène maar ook verveling op de tribune opleveren. Eerlijk duurt het langst, dus maar meteen je publiek voorbereiden... Tuur vult aan dat hij al enkele keren DRIE ZUSTERS zag en dat hij ten zeerste hoopt dat onze enscenering niet zal lijken op de voorstellingen die hij al eerder zag... Dat het anders, fris en hedendaags zal zijn. De toehoorders hebben duidelijk vertrouwen in 't ARSENAAL, de regisseur en de uitgelezen cast, na de uiteenzetting blijkt DRIE ZUSTERS namelijk als de meest geboekte voorstelling uit de bus te komen. Een van de favoriete gastvoorstellingen blijkt nu al BYLA NE BYLA van het jonge collectief Struiken. Ze houden vanavond een eerste toonmoment, eigenlijk een geënsceneerde lezing. En ook een zeer geanimeerde. De drie Struiken - Evelien, Geert en Thaïs - zijn jong, getalenteerd en ook zeer intelligent. Ze geven elke toeschouwer bij binnenkomst een glaasje wodka (wat perfect past bij het verhaal dat ze brengen)... Bijna iedereen heeft daarna deze gastvoorstelling in zijn abonnement opgenomen! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit niet aan de alcoholische beïnvloeding maar gewoon aan het talent en de onbegrensde creativiteit, humor en verbeelding van dit trio te danken is. In de foyer wordt na 21u nog laat en lekker gegeten, de suggesties van Erik zijn dan ook niet te weerstaan. Het zijn vandaag, naast de aangekondigde en voorziene dingen, vooral ook de onverwachte dingen die mij gelukkig maken. Bijvoorbeeld Dieter die vanochtend met terecht enthousiasme en trots zijn eindwerk van zijn opleiding tot veiligheidsverantwoordelijke (ik tik bijna veligheidsverantwoordelijke maar die eer valt eerder Michael te beurt) en preventieadviseur toont. Of ontdekken dat in de kleedkamer de nieuwe vloerbekleding plots ligt. Of het verleidelijk ruikende schoonmaakproduct van Bieke en Martine dat mijn reukzin prikkelt (hun geheim: wasverzachter aan het kuismiddel toevoegen, dat is bovendien nog zacht en huidvriendelijk ook!). Of een weddenschap 'hoeveel abonnementen zullen er aan het einde van de seizoensdag geboekt zijn' grandioos verliezen, wat helemaal niet erg is als dat een succes voor het theater betekent. Het seizoen 2009-2010 is nog niet ten einde en we zijn het nieuwe seizoen al goed en vol goeie moed gestart. Zo zijn we: aan topsnelheid vooruit en geen seconde verveling. De personages uit Tsjechovs stukken zouden zich een ongeluk schrikken als ze ons bezig zagen...
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
sfeerbeeld - making of - foto's: Inge
Spannend, vandaag maakt fotografe Peggy Schillemans de eerste foto van onze reeks voor de seizoensbrochure 2010-2011. Er volgen in juni nog twee dagen waarop iedereen de lens passeert. Spannend was het ook al vooraf. Eerst waren eind juni twee opeenvolgende dagen gepland. Maar toen bleek een van de acteurs toch niet vrij te zijn en moest dag twee verzet worden. Om ook Marie Vinck en Mieke De Groote op de foto te hebben, werd in mei nog een extra fotosessie ingepland, vandaag dus. Tuur belde me gisteren met de mededeling dat het productieteam van F.C. De Kampioenen de opnameplanning voor juni moest herzien omdat door de verkiezingen de tv-studio door de nieuwsdienst moest gebruikt worden, waardoor de opnames van F.C. De Kampioenen herzet dienden te worden. Ook geen makkelijke opdracht voor hun planner van dienst. “Ik weet dat ik eind juni gepland sta”, begon Tuur. “En dat je zo je best gedaan hebt om heel die puzzel in elkaar te laten klikken...”, vervolgde Tuur. Aiai, dacht ik en ik hield mijn hart vast en mijn adem in. “Ben ik eventueel 's avonds vrij voor de opnames van F.C. De Kampioenen?” vroeg Tuur zeer voorzichtig. “Zeker! Vanaf 16u ben je beschikbaar.” Wat een opluchting dat dit zo snel opgelost geraakte! Ank en ik gingen gisteren al even op prospectie, de locatie van onze fotoshoot verkennen. Kennismaken met de verantwoordelijke/onze contactpersoon van het domein. Fotografe Peggy bracht deze schitterende locatie aan: het oude, vervallen maar beschermde en tot de verbeelding sprekende gedeelte van het Bloso domein in Hofstade. We hadden toestemming gevraagd en gekregen. De man die ons gisteren even rondleidde, Wilfried, was de vriendelijkheid zelve. Alles besproken, alles in orde. Tot deze voormiddag. Mieke, Marie, Jaak, Peggy en ik zijn al even bezig met de fotoshoot, als er iemand in de verte roept en gebaart dat we eigenlijk geen toegang hebben tot dit stuk van het domein. We roepen en gebaren terug dat we de toestemming hebben maar over zo'n afstand communiceren is niet eenvoudig. Terwijl Peggy en de acteurs verder werken, loop ik even naar de man toe. Hij belt met enkele verantwoordelijken en blijkt dat het gelukkig in orde is. Je kan inderdaad maar beter twee keer checken als dat stuk domein onder je verantwoordelijkheid valt. Even dacht ik weer: neen, neen, laat dit plan niet in het water vallen... Maar gelukkig gebeurde dit niet. Marie, Mieke en Jaak zijn dankbare, fotogenieke modellen. Na drie kwartier heeft Peggy al een mooie eerste reeks foto's bij elkaar. De weergoden waren ons even gunstig gezind: pas naar het einde toe begint het harder te regenen en raakt Marie stilaan toch wat verkleumd. Hopelijk kunnen we bij de volgende fotosessie in juni van wat mooier weer genieten. En samen herinneringen ophalen aan bijvoorbeeld schoolreizen en zomers aan de plage van Hofstade. Zo vertrouwde Mieke ons vandaag toe dat ze in Mechelen als tiener nog meiboomprinses geweest is en dat het toen zo zonnig en warm was. En Jaaks vader zorgde kort na de Tweede Wereldoorlog mee voor de aanplantingen op dit stuk domein. Je fantasie en je geheugen worden op deze locatie echt geprikkeld. Het doet me een beetje denken aan het procédé van de Titanic-film met Winslet en DiCaprio: je ziet beelden van het wrak of hier de vervallen gebouwen en dan neemt je fantasie of je geheugen je mee naar het verleden, komt alles terug tot leven, krijgt alles weer kleur, geluiden en geuren. En voel je nostalgie en verhalen opborrelen. Past perfect bij de verbeeldingswereld van het theater. Het nieuwe seizoen komt dichter en dichter...
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
|
foto's lezing DE KONING STERFT: Stef Depover
Met onze Jos ben je nooit gejost. Als er al zekerheden in het leven zijn, dan is dat de meest betrouwbare zekerheid, absoluut. Jos staat 's ochtends klaar om koffie te maken en het vergaderlokaal waar de lezingen van DE KONING STERFT plaatshebben, te voorzien van koffie, thee, water, koppen en glazen. Een rustige, goede chauffeur nodig voor op tournee? Jos is uw man. Op zoek naar titels van goede boeken, films en poëzie? Vraag het aan Jos. Nood aan een luisterend oor, zin in een goed gesprek? Jos is er voor u. En last but not least: Jos bezorgde me vanochtend een kant-en-klaar repetitieschema voor DE KONING STERFT in september en oktober. Ik was zowaar euforisch! Ank en ik puzzelen al enkele maanden, geen sinecure, rekening houdend met diverse agenda's en opdrachten op verplaatsing. Et voilà, Jos tovert zo'n planning uit zijn hoed en bespaart ons verdere breinbrekers en bijhorende kopzorgen. Bij de premièredatum zette Jos als opmerking: hopelijk voltallig. Hij klaart de klus dan ook nog met het nodige gevoel voor humor. Met onze Jos ben je nooit gejost, laat dat duidelijk wezen. En daar zijn wij hem dankbaar voor.
P.S.: Het gerucht doet de ronde dat opticiens ons willen strikken voor een heus sponsorcontract voor DE KONING STERFT. Enkel Marie Vinck is de vreemde eend in de bijt. Maar zij krijgt dan kleurlenzen of een modieuze zonnebril.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
|
Een leven lang blijven leren, dat hebben wij hier goed begrepen. Na het branden blussen, volgt nu de cursus EHBO. Ank, Kim, een paar technici en acteurs volgden enkele jaren geleden deze cursus al, vandaag is het de beurt aan Monique en Ilse. Vroeg opstaan en hup met de trein naar Gent. Ank en Kim spoorden vrijdag in de vroege ochtend naar Brussel om daar het lay-out programma Indesign onder de knie te krijgen. Kim heeft zich ook al een weekend verdiept in een cursus filmmontage. Ja ja, we willen binnenkort onze creatieve grenzen verleggen. Technicus Dieter heeft de zwaarste cursus: preventie en veiligheid op het werk. Niet te onderschatten. Hij hoeft geen examen af te leggen maar moet wel een eindwerk maken, m.n. de analyse van ons theatergebouw en hoe de situatie te verbeteren qua veiligheid. Regelmatig vallen er mails in mijn mailbox met cursusvoorstellen: teambuilding, communicatie, marketing, time management... Soms frons ik toch wel mijn wenkbrauwen als ik de onderwerpen van die cursussen overloop. Bijvoorbeeld 'Hoe omgaan met roddels op het werk?'. Het is al ver gekomen dat je, als er zo'n probleemsituatie is, daarover eerst nog cursus moet volgen om het probleem dan op de werkvloer aan te pakken. Of 'Hoe ga je om met je eigen conflictbeheersing?' Die vond ik best wel grappig. En misschien minder onnozel dan het op het eerste gezicht lijkt. Om de twee à drie maanden krijg ik last van een behoorlijk frustratiemoment. Mijn geduld is dan op, de spreekwoordelijke druppel ligt op de loer, ik raak sneller geïrriteerd dan nodig, mijn relativeringsvermogen laat me helemaal in de steek en dan op een moment, boem: kleine explosie en ontlading. Had ik nu die cursus 'Hoe ga je om met je eigen conflictbeheersing?' gevolgd, dan zou ik misschien weten hoe ik zulke explosieve momenten kan voorkomen of vermijden. Misschien moet Dieter mij ook maar in zijn preventieplan opnemen, ik als (weliswaar beheersbare) risicofactor. Bijna al mijn collega's kunnen mij dan blussen als ik toch explodeer. Monique en Ilse kunnen de eerste zorgen op mij toepassen, mocht ik gewond geraakt zijn. Kim kan dit filmen en monteren en dat aan de organisatoren van cursussen 'conflictbeheersing' bezorgen om in de lessen als voorbeeld te dienen van hoe het niet moet. Voor mij geen cursussen op dit moment. Geen tijd voor. Collega Lies van Cultuurcentrum Mechelen verzond vorige week nog een mailtje met als titel 'vergadermanie' en als openingszin: 'Inge, Inge, toch, net als ik heb jij nogal een vergaderagenda.' We kunnen er soms wat van. 'Efficiënt vergaderen', het zou een nuttige cursus kunnen zijn. Maar de vergaderingen van vorige week waren best vruchtbaar en dat schept dan weer mogelijkheden en geeft voldoening. Voorlopig deze week maar één vergadering op de agenda, héhé. Misschien toch eens surfen op het net om te kijken of ik in deze vrij rustige week hier of daar geen interessante cursus kan meepikken...
P.S.: Back to school is trouwens de titel van een bijzondere voorstelling van Union Suspecte die wij in het najaar te gast hebben. Maar daarover binnenkort meer op onze site...
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
Vanavond is het première van KONING LEOPOLDS ALLEENSPRAAK. Of toch niet? Officieel gaat deze productie begin augustus in première op TAZ. Dus is het een beetje een semi-première... Verwarrend? Er waren nog wel meer verwarrende dingen vanavond. Bijvoorbeeld het applaus. Er moest geen applaus zijn. De acteurs kwamen niet groeten. Maar dat is een publiek niet gewend. Dus viel er even een stilte waar het publiek wachtte op de acteurs, die niet kwamen. Waarop dan toch maar een applaus volgde, maar de acteurs bleven weg. Dat was de bedoeling maar het publiek was toch even in de war. Felix mocht vanavond niet in de war geraken. Na dagen en avonden de techniek van KONING LEOPOLDS ALLEENSPRAAK te verzorgen, moest hij nu op de semi-première zich laten vervangen omdat hij op verplaatsing de allerlaatste voorstelling van THUIS moest draaien. Wilde het toch lukken dat traiteur Jo net vanavond in 't ARSENAAL stoofvlees met kroketten op het menu had gezet. Felix compleet uit zijn culinaire lood geslagen. Dat hij dat moest missen! Maar geen nood. We gaven met Hilde, die voor THUIS Evelien aan 't ARSENAAL kwam oppikken, een grote tupperware mee bomvol stoofvlees en kroketten. Onze Felix moet gesoigneerd worden, niet waar. Hij ziet er trouwens sinds het voorbije weekend weer tien jaar jonger uit, dankzij zijn bezoek aan de kapper. De complimenten vlogen deze week rond zijn oren en hij bevestigde ook dat hij zich, na één dag recupereren, weer in topvorm voelt. Ook Greg is langs de kapper gepasseerd. Weg baard, weg halve schedelbedekking. Klopt niet helemaal voor THUIS maar aangezien Greg ondertussen in een andere productie meespeelt, waar dat kapsel absoluut niet klopt, moest het ook voor de allerlaatste THUIS even anders. Tegenspeelster Evelien raakte daarvan niet in de war. Ze bleef op de scène verleidelijke koekreten uitstoten en bracht Greg als zijn personage wel weer in de war. Greg compenseerde zijn afgeschoren baard met een valse snor, die halverwege de voorstelling forfait gaf, waardoor het publiek meteen in de mot had dat Greg een valse snor droeg. Thomas ving dit op: “Maar vader, gij draagt een valse snor?” Waarop Greg een hele repliek gaf die Claus nooit in zijn oorspronkelijke THUIS voorzien had. Volgens Felix was de allerlaatste THUIS de beste van de hele reeks. Dat zou wel eens kunnen zijn, als ik die verhalen zo hoor. De laatste KONING LEOPOLDS ALLEENSPRAAK staat pas voor eind november gepland. Maar die moet eerst nog echt in première gaan, op TAZ. Benieuwd of de baard van Rik/Leopold II voor evenveel hilariteit zal zorgen als de baard van Greg in THUIS.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
 |  |
|
 |  |
|
Joepie! Eindelijk hoeven we niet langer te zwijgen. Eindelijk is het officieel en openbaar gemaakt. We zijn in blijde verwachting van de zomer want dan staan we met diverse producties op TAZ (Theater aan Zee). Michael De Cock en Frank Vaganée (BJO) zijn de centrale gasten dit jaar, waar we uiteraard erg blij mee zijn. Deze foto's maakte ik drie jaar geleden op TAZ. Het mooie en ontroerende NAMAALS met Tuur De Weert stond toen op de affiche. En het beklijvende saw it on television/DIDN'T UNDERSTAND dat nu in een nieuwe versie met jonge acteurs opnieuw gebracht zal worden. WRITING BILLIE, onze eerste samenwerking met BJO, ging toen op het TAZ festival in première. Evelien, Greg, Stef en Michael hielden aan zee de eerste lezingen van PUIN dat in het najaar van 2007 gecreëerd zou worden. Die week aan zee was de meest warme en zonnige week van een serieus tegenvallende kwakkelzomer zoals ze dat dan noemen. Dus niets dan goede herinneringen aan TAZ 2007. Aan het einde van die TAZ week zei ik tegen Michael dat werken op TAZ toch erg leuk en bijzonder is, wat hij beaamde en waarop hij antwoordde: "Zo'n theaterfeest maak je helaas niet elk jaar mee." Toen had ik niet kunnen denken dat we drie jaar later zo alom tegenwoordig zouden zijn op datzelfde festival. Het wordt nog veel harder werken dan in 2007 maar het wordt zeker ook een onvergetelijke ervaring. Dat denkt ook Felix die zich waarschijnlijk genoodzaakt zal zien om zichzelf te moeten klonen om alles bol te werken en af en toe ook eens te kunnen slapen... Vandaag hebben we de hele dag zitten plannen i.f.v. TAZ. Nog hier en daar een voorstelling verschuiven, beschikbaarheid van acteurs checken, logies, repetities vooraf, inzetten van technische ploegen, kostuums voor alle voorstellingen herbekijken, mogelijke knelpunten signaleren... Er komt heel wat bij kijken. Ik heb mijn studiootje al geboekt, wil (en zal professioneels gewijs) geen moment missen.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
"Ik ben Marjolijn Hectors en ik ben zwanger."
"Ik ben Marjolijn Hectors en ik ben zwanger."
"Ik ben Marjolijn Hactors en ik ben zwanger."
Wil de echte Marjolijn Hectors nu opstaan?
Door de natuur van de mens en de leer der biologie weet u natuurlijk meteen wie de enige, echte, zwangere Marjolijn Hectors is. Nog twee weken en Marjolijn stopt met werken. De laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst, zeker als je deel uitmaakt van de technische ploeg en zwanger bent. Coördinator techniek Felix had Marjolijn nog zo gevraagd haar gezinsplanning af te stemmen op zijn werkplanning... Maar helaas. Zoiets kan je niet sturen. Marjolijn wordt nu qua technische taken wat ontlast, rekening houdend met haar bolle buik. Felix en Patrick hebben geen excuus met hun bolle buik, maar die hebben dan ook geen last van andere zwangerschapskwaaltjes. Nog enkele weken en we weten eindelijk of Flore een zusje of broertje krijgt. Spannend.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |  |
|
foto's: Marjolijn Hectors
BRAND! Geen paniek: de technici, onthaalmedewerkers, onderhoudsploeg en acteurs van 't ARSENAAL hebben na de worskhop van vandaag een brevet brandblussen. Het verwonderde me dat bijvoorbeeld Ilse en Bieke, toch een beetje bang voor deze oefeningen, zo dapper zijn geweest. Chapeau. Ik moet eerlijk toegeven dat ik forfait heb gegeven. Ik voelde me niet meteen laaiend (haha) enthousiast of het vuur in mij branden (haha) om branden te blussen. Mijn collega's hebben waarschijnlijk wel gelijk dat ik een leerrijke ervaring heb gemist. Maar ik ben echt bang voor vuur, rook en zulke simulaties. En alert was ik vandaag niet, nog moe van mijn vierdaagse uitstap, gisteravond laat geland, laat in bed. Vanmiddag op het werk namelijk mijn brood in de koelkast gelegd en pas 's avonds thuis gemerkt dat ik mijn broodbeleg dan weer niet in de frigo had gelegd. Wie weet wat voor vergissingen en daaruit volgende ramptoestanden ik tijdens de workshop brandblussen had veroorzaakt. Er liep daar sowieso wel een en ander fout, wat niet abnormaal is bij zo'n oefening. Bieke heeft Ank geblust i.p.v. de brand, Kim heeft zichzelf maar een keer gered omdat niemand haar nog kwam halen, Monique zag Jos over het hoofd,
Ilse werd overmoedig en kwam te dicht bij de vlammen... Maar het moet gezegd: zij hebben de vuurproef (haha) doorstaan. Laten we maar hopen dat ze dit nooit in de realiteit moeten waarmaken. Ik zou serieus bang zijn voor paniek en chaos in de theaterzaal. We moeten ons nog meer bewust zijn van het vrijhouden van vluchtwegen, het niet blokkeren van deuren, het sluiten van branddeuren, het respecteren van de plaats van brandblusapparaten, etc. Na vandaag is die bewustwording er wel. Nu nog de praktijk toepassen in eigen gebouw en zaal.
|
|
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
|
 |
De Ronde van Vlaanderen is gereden, de paaseieren zijn geraapt. De maartse buien gepasseerd en de aprilse grillen houden het vandaag voor bekeken. Een mooie lentedag. In huis repeteert Tg Elektra WEG, een groep jongeren werkt aan hun interpretatie van THUIS van Claus. Ook het jonge collectief STRUIKEN met Evelien, Thaïs en Geert is present en schuift vanmiddag aan tafel aan en geniet nadien op de dorpel nog even van het zonnetje. De ploeg van KONING LEOPOLDS ALLEENSPRAAK repeteert nu in de Grote Zaal. Anna is volop met de kostuums bezig, Jaak is in huis voor het lichtontwerp, Michael en Stef bespreken wat er op de theatervloer moet komen. Rik heeft zich de laatste dagen ondergedompeld in boeken en muziek. En ook Greet verdiept zich in de materie, o.a. de relatie van Blanche Delacroix of Barones de Vaughan met zijne majesteit. Oostende is mijn favoriete Belgische badstad. Leopold II heeft ook daar zijn stempel gedrukt. Met dit lenteweer heb ik zo'n zin om in de auto te springen en naar zee te rijden, desnoods onder het mom 'research voor Leopold II'. Onlangs viel mijn oog toevallig op deze foto van Leopold II op het strand. En dan vraag ik me af: wie was die mens eigenlijk? Koning in de eerste plaats, historische figuur, over wie we omwille van ons koloniale verleden nog lang niet uitgepraat zullen zijn.
|
Maar wie was de mens Leopold? Daar op het strand in Oostende. In de buurt van zijn maîtresse. In Congo, 'beschaving brengend'? Thuis in zijn zetel, tussen zijn boeken, muziek beluisterend? Zoals Rik voor mij in HITLER IS DOOD de historische figuur Goering een gezicht en een innerlijk gaf, zo kijk ik ook met veel interesse en nieuwsgierigheid uit naar zijn Leopold II. Zijn verhaal. De mens achter de geschiedenis. En wie weet had Koning Leopold II, meer dan een eeuw geleden, op zo'n lentedag als deze ook zin om naar zee te rijden, de boel te boel te laten, op het strand te kuieren en even geen koning te zijn. Maar hij zal dat dan waarschijnlijk ook gedaan hebben, baas over zichzelf en het land zijnde. Als ik Barones de Vaughan was geweest, ik had hem dan toch even voorzichtig over die lange baard aangesproken... zo tijdens een wandeling langs de zee... Over lengte valt immers te redetwisten, zeker over de lengte van de baard van Leopold II, ook al is dat zijn handelsmerk geworden en herkennen we hem daardoor meteen in een line-up van onze Belgische koningen. Via een boekje over Leopold II & Oostende waarin ik deze foto ontdekte, vernam ik ook dat Leopold II The Times las. Die krant kwam met de trein vanuit Engeland en werd in Laken in een koker van op de rijdende trein de straat op gegooid, waar een bediende van de koning de krant opving en die aan Leopold II ging overhandigen. Voilà, nu heb je krantenwinkels die buitenlandse kranten aanbieden, toen werd dat zo opgelost. Voor de koning weliswaar. Hij liet die krant dan strijken, niet omdat ze verkreukeld was, maar om mogelijke Engelse bacteriën te doden... Rik, Anna zal ook uw kostuum en alle andere spullen die u gestreken wenst te zien, met veel zorg en toewijding behandelen. En nu over naar de orde van de dag, afronden die blog. En dagdromen over een dagje zee...
|
|
|
| |