|
|
Volg het reilen en zeilen van 't ARSENAAL via deze blog.
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 1 MEI
|
 |
|
Mijn blog is als een dieet geworden of alleszins het goede voornemen om een dieet te starten. Sinds
mijn terugkeer na een weekje vakantie in Marrakech eind maart, dacht ik elke ochtend: vandaag ga ik een blogaflevering schrijven. En elke avond, in mijn bed, dacht ik: weer niet gelukt, morgen zal ik die blog schrijven. Maar van dat goede voornemen kwam uiteindelijk niets terecht. Zodat we nu al zes weken verder zijn sinds mijn laatste blog, schandalig. Twee weken geleden stak er een kaartje in de bus van mijn vader die mijn leven zo min of meer via mijn blog volgt en die zich zorgen begon te maken omdat het al een maand geleden was dat ik nog iets geschreven had (we bellen en zien elkaar ook wel eens, hoor). Dus vanavond, na enkele uren toch gewerkt te hebben op een verlofdag, de dag van de arbeid nota bene, bijt ik nog even door en zet ik me aan mijn pc.
Bovenstaande foto maakte ik in Marrakech. Wat een zalige zonvitaminenkuur na die lange winter! In
één van mijn laatste blogs schreef ik dat ik hoopte dat we bij de terugkeer van Winter met Lucas en
Lotte in de eigen zaal, begin april, al eens een terrasje konden doen maar ook dat geluk was ons begin april nog niet gegund in België. Terwijl ik in Marrakech genoot van de sfeer, de cultuur, het lekkere eten en het mooie weer, speelden Jos en Katleen Geens, en muzikant Luiz, nog enkele voorstellingen van
De Parel in 't Arsenaal. Ik was zo blij toen ik in Marrakech een sms'je van Michael kreeg met de boodschap dat De Parel mooie recensies kreeg en goed onthaald werd. Ilse zei me achteraf ook nog dat het zo hartverwarmend was hoe het publiek elke avond Jos met een staande ovatie bedankte voor deze fijne voorstelling en voor alles wat Jos zijn publiek in het theater gegeven had, gedurende zijn hele carrière. Ontroerend was ook een foto op een site die ik nadien ontdekte, een foto van Jos en Katleen na de voorstelling, op de trap in 't Arsenaal, waar ze arm in arm, glunderend en gelukkig in de lens kijken.
En ik moet toegeven, ik mis Jos wel een beetje in huis. Zijn aanwezigheid was nooit opvallend, nooit luidruchtig. Maar zijn afwezigheid voel je wel. Er mist iets: zijn attent zijn, zijn gemoedelijkheid, zijn liefde voor taal, zijn goede tips voor boeken en films, zijn subtiele humor, kortom, we missen Jos gewoon. Maar we hopen dat hij geniet van 'zijn pensioen'. En volgend seizoen volgt gelukkig nog een tournee van De Parel, het doek is nog niet definitief gevallen.
Met Tuur De Weert heb ik onlangs ook nog aan de toog gezeten, na de voorstelling van !Waris/Paris? van Droomedaris-Rex i.s.m. 't Arsenaal. We zijn allebei fan van De Koe en nu dus ook van de volgende generatie, in de voetsporen van papa Peter Van den Eede: de zussen Van den Eede die net hun tweede voorstelling gemaakt hebben, Dorstig. Net als hun eersteling, die ik vorig jaar drie keer zag, waarvan twee keer op Theater aan Zee, een schot in de roos. Tuur en ik wisselen graag van gedachten over de voorstellingen die we zien, we zitten meestal ook op dezelfde golflengte en kunnen evenveel genieten van een goede voorstelling. Nu zit Tuur in Frankrijk, voor opnames van de F.C. De Kampioenen film. Geweldig moet dat zijn, met die hele ploeg samen naar het buitenland voor opnames. Hard werken, dat zeker, maar ook leuk, dat gevoel van samenhorigheid. Ik mailde Tuur enkele dagen geleden nog i.v.m. enkele vragen voor volgend seizoen. “Nog snel een antwoord voor we vertrekken...” en 's avonds zag ik op Facebook een foto van Tuur, Jaak Van Assche en nog enkele andere acteurs, op de luchthaven, klaar voor het filmavontuur. Dan ben ik een beetje jaloers : -).
Fijn was het weerzien ook met Chris Lomme en Jo De Meyere die dapper aan een hoog tempo Achter de wolken blijven spelen. Toen ik in Marrakech zat, speelden zij in Brugge de 100ste voorstelling, jawel! De allerlaatste staat op 12 mei in 't Arsenaal gepland, dat wordt na 118 voorstellingen tussen oktober 2011 en mei 2013 nog een bijzonder moment! Onlangs reisde ik nog eens mee om een inleiding te geven. En dan geniet ik van het gezelschap van Chris, Jo, technici Bas en Rutger en chauffeur Peter. Aan tafel, in de theaterzaal, in de auto. Je bent voor zo'n reisvoorstelling al snel acht uur weg van huis. Aan tafel viel mijn mond toch weer even open van verbazing toen Chris heel lenig haar ene been van onder tafel haalde en kaarsrecht de lucht instak om blij haar nieuwe schoenen te tonen. Ik zou zeker mijn knie aan de tafel stoten, een ladder in mijn kous halen, spierkramp krijgen en allesbehalve elegant dat been in de lucht krijgen...! Duidelijk fit en gezond dus. Maar Chris en Jo zeggen wel dat de vermoeidheid zich na zo'n drukke tournee stilaan laat voelen. Gelukkig lachen ze die weg met de nodige humor en kunnen ze veel relativeren. Bijvoorbeeld de achtergrondgeluiden tijdens een voorstelling. Twee avonden ervoor hoorden ze op de scène de voetbalcompetitie die in de buurt in volle gang was. De avond ervoor waren zwembadgeluiden met spelende en roepende kinderen tot op de scène te horen. Deed me denken aan een voorstelling van Nachtzusters in een polyvalente zaal in Lint. Toen hoorden we ook dat in de zaal daarnaast een heftige basketbalmatch uitgevochten werd. En de voorstelling van Achter de wolken in het cultureel centrum van Berlare bracht herinneringen aan onze HEDDA tournee naar boven, ook al zes jaar geleden! Mijn inleiding verliep vlot, nadien bedankte iemand me voor de interessante info. Dat geeft toch altijd een fijn gevoel, als er één iemand zo'n opmerking maakt, ben ik gerust en tevreden. Ik heb tijdens zo'n inleiding altijd enkele mensen met wie ik oogcontact maak, op wie ik focus. Mensen die aandachtig luisteren en af en toe knikken. Maar elke inleiding heb ik steevast ook minstens één iemand die zit te knikkebollen, te vechten tegen de slaap of gewoon te ronken. Ik begrijp dat, na een lange dag even een rustig moment. Kinderen lezen ze ook niet voor niets voor net voor bedtijd... 's Avonds in de auto praatten Chris en ik over theater, over literatuur, over toekomstplannen en o.a. over Leni Riefenstahl, die ons allebei intrigeert en fascineert. Toen dacht ik nog maar eens: wauw, wat een vrouw, wat een leven, wat een kennis, wat een bevlogenheid. Ik hoop dat ik later als ik de leeftijd van Chris zal hebben, kan terugblikken op een even rijk en boeiend leven. Ik ben halfweg en aardig op dreef. Binnenkort 40 en eigenlijk zeer gelukkig met hoe mijn leven nu is en met de mensen die mij omringen en inspireren.
Zes weken geen blog, zitten we ons dan te vervelen in het theater? Absoluut niet! Volgend seizoen wordt klaargestoomd en voorbereid. De repetities voor onze grootse locatievoorstelling voor de zomerfestivals zijn gestart. De puzzel van de zomerfestivals en de vakanties wordt gelegd. Begin september gaat onze eerste nieuwe productie van volgend seizoen al in première. En onze nieuwe site is in opbouw. Op die nieuwe site zal deze blog niet meer onder deze vorm verschijnen. Tijden veranderen en de formule van deze blog, die al bestaat sinds 2008, geraakt stilaan wat verouderd. Ik zal af en toe nog wel iets op Facebook posten en bij gelegenheid eens een stukje schrijven bij een bepaalde voorstelling, festival of evenement. Maar de blog zoals die nu is, zal verdwijnen. Ik zal mijn vader beloven hem via andere communicatiekanalen op de hoogte te houden van mijn leven in het theater : -).
Volgende week ruimen we de zolder op. Een serieus karwei! Er moeten werken uitgevoerd worden, net aan de ene helft waar alle kostuums hangen. Dus moeten die kostuums naar de andere, lege helft verhuisd worden. Een ideale gelegenheid om eens grondig op te ruimen, te sorteren, te wassen, te archiveren, etc. Collega's van het onthaal en de technici hebben al wat voorbereidend werk gedaan. Actrice Hilde zal assisteren als 'wandelend geheugen van de kostuumzolder', welk kostuum hoorde bij welke productie... Er zullen heel wat verhalen en anekdotes naar boven komen. En we zullen nadien allemaal een fris douchke kunnen gebruiken. Ik mag alleszins mijn allergiepillen tegen stof niet vergeten!
En zo gaat het leven achter de schermen dus verder. Misschien vind ik in mei of juni nog wel eens de tijd om een blog te schrijven, misschien ook niet. Ik wil jullie alvast bedanken, sommigen voor jarenlange lezerstrouw. Maar misschien zal geen kat deze blog nog gelezen hebben, aangezien iedereen het na zes weken waarschijnlijk opgegeven heeft om nog eens te komen piepen of er nog een nieuwe blog online is... Het zij zo. Een schrijver schrijft uiteindelijk gewoon omdat hij graag schrijft, daar gaat het om. En ik heb dat vijf jaar graag gedaan.
|
....................................................................................................................................................
MAANDAG 18 MAART
|
 |  |
|
foto's: Stef Depover
Hoe mooi is het...
... om te zien hoe een vader glunderend naar zijn dochter staat te kijken. Blij en trots omdat ze daar samen op dat podium staan. Blij en trots omdat hij terugblikt op een rijk gevulde carrière. Blij en trots omdat zij nu ook op de scène van 't Arsenaal staat. Vader en dochter Geens. Allebei pareltjes...
... om te zien hoe een regisseur (Jaak Van Assche) na een repetitie glunderend de personeelsfoyer binnenkomt en zegt dat Jos en Katleen in samenspel met muzikant Luiz Marquez echt iets knaps aan
het creëren zijn.
... om te zien hoe Ank, Kim en Lest elkaar glunderend aankijken nadat medewerkers van expertisecentrum Het Firmament langsgekomen zijn en vastgesteld hebben dat we goed archiveren,
zowel het oude archief met gedrukt materiaal als het digitale archief.
... om te zien hoe een fris, kort kapsel chef techniek Felix in een oogwenk tien jaar jonger en een pak energieker maakt. Glunderen doet hij nog net niet, de vernieuwde energieke look wortelt misschien wel
al in zijn haren maar is nog niet voelbaar in lijf en leden, aldus Felix.
... om te zien hoe Warre Borgmans met Eindelijk! Hamlet drie avonden op rij een volle zaal doet genieten en schaterlachen en hen tegelijkertijd naar de pure tekstpoëzie van Hamlet doet luisteren. Acteur en publiek na twee uur samen elk apart glunderend weer naar huis.
... om te zien hoe een technische ploeg een manifest schrijft 'voor een betere werkplek'. Glunderend omwille van het initiatief en het constructivisme. Tips en suggesties, vanuit één ploeg. Goede en bruikbare feedback.
... om te zien hoe Dieters dochtertje samen met haar mama even dag komt zeggen tegen papa die al van 's ochtends vroeg aan het werk is en ook tot 's avonds laat nog moet werken. Twee paar glunderende ogen en één paar kapoenenoogjes.
... om te zien hoe Chris Lomme en Jo De Meyere met Achter de wolken avond na avond zo veel
mensen echt raken en hun een onvergetelijke theateravond bezorgen. En om te zien hoe chauffeur
en boekverkoopassistent Peter glunderend zijn persoonlijk record breekt en op één avond zomaar 25 tekstboekjes van Achter de wolken verkoopt.
... om te zien hoe Marjolijn, bij gebrek aan collega-technici in huis, hulp krijgt van poetsdames Bieke
en Martine om een zware, lange tafel langs de trap naar het repetitielokaal op de eerste verdieping te versleuren.
... om te zien hoe netjes de onthaalbalie, met de bureaus van Ilse en Monique, oogt. Monique en Ilse zijn geen sloddervossen, integendeel, maar er passeert daar altijd wel iemand en er blijft altijd wel iets liggen. Nu niet meer, Monique en Ilse hebben glunderend orde op zaken gesteld.
... om te zien hoe stagiaire Sammy glundert als haar capaciteiten om in de culturele sector aan de slag
te gaan na een evaluatiegesprek met haar docent en daarna ook met haar, bevestigd worden.
... om 's avonds laat in je bed te ploffen en in het diepst van de nacht te glunderen zonder dat ook
maar iemand het merkt, omdat je die dag bergen werk hebt verzet, deadlines hebt gehaald, enkele vergaderingen hebt bijgewoond, dat je daar bovenop ook nog een creatieve inval hebt gehad en dat
het je gelukt is je geen moment een stresskip te voelen.
Hoe mooi is het allemaal...
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 1 MAART
|
 |
“Blij dat die winter bijna voorbij is”, zei mijn collega Lest onlangs toen Winter-regisseur Franz Marijnen naast ons stond. We moesten er meteen met z'n drieën om lachen omdat deze uitspraak in de nabijheid van Franz nu wel een zeer dubbele betekenis kreeg. Helaas kan Franz de weer-kundige winter niet regisseren en tellen we met zijn allen verder hoopvol af naar de eerste lentezon, die eerste zalige warmte die je weer op je huid voelt. We zijn de bacteriën, virussen, griep en wintermoeheid zo beu. Wie niet.
Het mooie blauw in het affichebeeld van De parel doet wegdromen. Het is een uitnodigend, paradijselijk, intrigerend blauw. Blauw is normaal een koele kleur maar dit blauw geeft warmte,
vind ik. Ontwerper Bob Daems vertrok net naar warmere oorden toen de affiches en de flyers in druk waren. Stuur me een sms'je als je het gedrukte resultaat in handen hebt, liet hij nog voor zijn vertrek weten. En twee dagen later dan gepland (blijkbaar moet dat bijzondere, parelmoeren papier langer drogen dan voorzien, zo ondervond ook de drukkerij) hadden we dat drukwerk in handen en voelden we ons allemaal - wij, Jos, Katleen, regisseur Jaak - aangesproken door dat indringende blauw en dat mooie beeld. Een oesterschelp.
|
Dat doet me eraan denken dat de SINners hun officiële première zaterdag (morgen dus) in 't ARSENAAL graag feestelijk willen inkleuren met oesters. Niet omdat ze zich gewichtig, elitair, chique of bovenaards wanen, na het ontvangen van subsidies. Maar omdat ze willen feesten en vieren en zo dolgelukkig zijn dat ze inderdaad subsidies hebben gekregen. Want de SINners zijn net heel nederig, bescheiden en zo dankbaar. Woensdag repeteerden ze Troost nog een keer in onze zaal. Ondertussen kennen ze de voorstelling tot in detail maar ze bereiden zich graag goed voor en laten niets aan het toeval over.
Gisteravond was er in eigen zaal nog een voorstelling van Achter de wolken, met Chris Lomme en Jo De Meyere. Vorige week donderdag speelden ze ook al voor een bomvolle zaal in 't ARSENAAL, de eerste voorstelling van de nieuwe tournee (vorig seizoen 80! voorstellingen, nu nog eens 40!). Vorige week donderdag was Jo jarig, wat we dan ook toepasselijk gevierd hebben met taart met kaarsjes en een oprechte en luide 'Lang zal hij leven' van de hele ploeg. Zulke momenten koester je. Vorige week vrijdag nam ik met Eva, een collega van de Erfgoedcel Mechelen, deel aan een workshop rond cultuureducatie voor tieners. In een brainstorm was onze eerste oefening aan elkaar vertellen waarom we ons werk graag doen, wat we er zo leuk aan vinden. Een oefening om je bezieling te kunnen voelen, te kunnen formuleren en dat enthousiasme aan derden te kunnen overbrengen. Eva en ik staken meteen van wal en volgens de lesgever moeten onze gelaatsuitdrukking en onze lichaamstaal al zeer overtuigend geweest zijn. Eva en ik kwamen ongeveer tot dezelfde conclusies: deel uitmaken van een hele ploeg mensen die er voor elkaar zijn en die samen iets realiseren, daar naartoe leven en dan samen die voldoening voelen als iets goed is, als iets lukt, dat vinden we beiden één van de mooiste aspecten aan ons werk. Eva bij de Erfgoedcel in Mechelen, ik in 't ARSENAAL. En zo'n verjaardagsmoment samen in het theater beleven, dat is dan zo'n moment waarvan je geniet. Ik alleszins toch.
WIL JE ZIEN. OK. WAAR? Wie Achter de wolken zag, weet waarover dit gaat. Soms, als ik dan toch eens op Facebook een antwoord deponeer, denk ik wel eens aan deze woorden en het verhaal dat daarachter zit. Onlangs reageerde ik na lang twijfelen toch op een Facebook bericht van een oud-klasgenoot (eigenlijk de liefde van mijn leven maar het mocht niet zijn :-). Een zeer onschuldig bericht en een even onschuldig antwoord. Maar binnenin toch die spanning voelen: zou hij reageren? Niet dus, wat ik wel had verwacht. En dan denk ik stiekem: ach, misschien binnen 25 jaar, wie weet. Dan is het ook 43 jaar geleden dat we in onze studententijd met elkaar optrokken en de wereld nog voor ons open lag. We hebben allebei juiste en boeiende keuzes gemaakt en leiden het leven dat we toen als prille twintiger voor ogen hadden, dus dat is goed. Het zou ook mooi zijn om het daar met hem binnen 25 jaar eens over te hebben... (vroeger mag ook, geen bezwaar).
Gisteravond vroeg één van mijn trouwe lezers, misschien wel mijn trouwste bloglezer, of er nog eens een blogje zat aan te komen. Ik weet het, de schrijfoogst is maar mager de laatste tijd. Maar sinds enkele maanden leid ik een beetje een professioneel dubbelleven dat de laatste weken zelfs wat de bovenhand krijgt, zodat er geen tijd meer overblijft om even bij de dingen stil te staan en een blog te schrijven. Eind augustus en begin september trekt de 25-jaarlijkse Hanswijkcavalcade door Mechelen, met eerst de religieuze-historische stoet, de Cavalcade, en aansluitend het wereldse luik, de Ommegang. Michael regisseert de Ommegang, bedenkt en werkt het artistieke concept daarvan uit. En ik maak deel uit van het Ommegangteam, net als Eva van de Erfgoedcel die ik hierboven al even vermeldde. Zeer bijzonder om hieraan te mogen en kunnen meewerken. Zeer leuk vaak, Eva en ik zijn al bang voor het zwarte gat na die Ommegang. Maar ook zeer arbeidsintensief. Wie hier meer wil over weten moet maar eens een kijkje nemen op de site www.cavalcade.be en de Facebookpagina facebook.com/mechelseommegang. Want het is niet de bedoeling dat ik daar in deze blog verder over schrijf. Maar het verklaart dus wel waarom mijn blogafleveringen zo sporadisch zijn geworden. Speciaal voor één van mijn trouwste volgers, heb ik me 's avonds toch maar aan mijn pc gezet. En eerlijk gezegd: het schrijven werkte ontspannend na een vrij vermoeiende werkdag.
U hebt de laatste drie weken niet zoveel gemist dat ik u absoluut moet vertellen. Misschien wel even vermelden dat we twee zeer enthousiaste stagiaires in huis hebben: Sammy die mij en mijn ploeg op vlak van communicatie en promotie wat ondersteunt en ze doet dat goed. En Anneleen die GEN2020-collega Kristin tot eind maart nog assisteert. Zeer leuk nieuws uit de GEN2020-clan: acteur Idy Mbengue is deze week de trotse papa geworden van een schattig dochtertje, Awa. En mijn collega Kim is de gelukkige tante en meter. Het is nu 3,5 jaar geleden dat haar zus en Idy elkaar leerden kennen tijdens het creëren van Serisse, de coproductie van 't ARSENAAL, Fotti uit Senegal, Théâtre l'ANCRE uit Charleroi en Moussem. Zulke mooie herinneringen. En Awa beseft het nog niet maar zij is daar een prachtig souvenir van! Vorige week vrijdag organiseerde Lies van Rwina een reünie bij haar thuis. Het Rwina verhaal startte in 2005, 't ARSENAAL ondersteunde sinds 2006 dit geweldige initiatief van regisseur Pietje en assistente Katrien. Begin 2008 maakten we met zijn allen het locatieproject GIDST!, eind 2011 vormde De getemde feeks met enkele Rwina's en met Jos Geens en Luc Springuel een mooi slotstuk in dit hele gezamenlijke traject. Op die Rwina reünie hadden we het over Ibrahim en Asma die deze week trouwen, over Assia die de dag erna haar jawoord gaf. Abdelkarim werkt al een tijd als taxichauffeur, Canan en Imane hebben ook allebei een drukke job en Soumya studeert dit jaar af. Op die reünie was er ook een dame die ik niet zo goed kende, die enkel in de eerste Rwina voorstelling had meegespeeld. Blijkbaar werkt ze in De Kriekelaar in Brussel, waar GEN2020 in mei een masterclass organiseert. En haar vriend werkt voor Prisma, een centrum voor diversiteit en integratie, met hem hebben Eva en ik i.f.v. de Ommegang binnenkort een afspraak. Soms is de wereld toch erg klein.
|
 |
Wat weet u nog niet? Ah ja, dat collega Ank nu tot 'zolderkostuumatelierverantwoordelijke' gebombardeerd is. Voor een buitenstaander lijkt het misschien logisch, eenvoudig en evident om een kostuumatelier te beheren maar de realiteit is anders. Wij werken met kostuumontwerpsters maar na een première zit hun werk erop. Tijdens de tournee zijn de technici verantwoordelijk voor de kostuums en wassen en strijken de poetsdames wanneer het nodig is. Maar het stockeren van de kostuums na een tournee en het beheren van de hele kostuumzolder, dat is nog een ander paar mouwen. Nu dus die van Ank...! Enkele IKEA-dozen met het juiste affichebeeld erbij is een goede start. En verder is het nog even wachten op de lente want het is nu ijskoud op onze zolder. In de kelder, waar de kleedkamers zijn, ontdekten we vorige week nog de kostuums van BELGA die daar in een hoek verborgen lagen. Bizar. BELGA werd voor de laatste keer in mei 2011 gespeeld, in Oudja en Nador, Marokko. Dat is dus toch al even geleden. Maar er zijn (voorlopige) plannen om dit in 2014 misschien nog eens te hernemen, dus was dat misschien nog niet zo'n gek idee om die kostuums beneden te houden en ze niet naar de zolder te brengen... Achter alles zal wel een logica schuilen, niet waar.
|
Onze gastheer en gastvrouw van het theaterfestival in Oujda, Mohammed en Hadjria, zijn nu op tournee in België met hun meest recente voorstelling. Waarschijnlijk ontmoeten we elkaar binnenkort. En zie ook daar: de wereld is soms klein (maar onze kostuumzolder is zo groot en belooft nog vele avonturen en ontdekkingstochten!).
Het gaat dus wel goed in 't ARSENAAL en met ons, maakt u zich geen zorgen. De volgende keer dat ik nog eens een blog schrijf, zal het nog beter gaan want dan hebben we onze eerste zonvitamines binnen! En dan is die ellendige winter eindelijk voorbij. Marijnens Winter houdt begin april nog even een winterstop in 't ARSENAAL maar wie weet kunnen we dan 's avonds met een beetje geluk en een dikke trui toch al eens een terrasje doen...
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 6 FEBRUARI
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Ik zou maar een derderangs sterreporter ter plaatse zijn: ik loop achter de feiten aan, schrijf pas een week later over wat gebeurd is en mis daardoor dus elke mogelijke primeur. Hot news is er in deze blog de laatste tijd niet bij... Maar liever dat dan de aanpak die sommige bladen momenteel hanteren. Je kan je niet voorstellen welke vragen je soms krijgt als je acteurs op de scène hebt staan die ook nog deels een BV-leven leiden. Het BV-schap kregen ze er zo als bonus bij, daar hebben ze nooit zelf om gevraagd. Uiteraard is er een wisselwerking met het publiek en voor hun toeschouwers en fans hebben de acteurs best wel eens iets over. Zo bezorgde Lucas Van den Eynde onlangs nog voor een mooie verrassing door na een reisvoorstelling een jarige dame te feliciteren met haar 40ste verjaardag. Maar de media zelf, die verleggen toch maar steeds weer de grenzen op het vlak van privacy. "De lezers willen dat weten, daarom gaan we zo ver", zo verantwoorden ze zich dan. Ik ben dan toch niet één van die lezers en ik vind nog steeds dat de media daar zelf een deftige grens moeten bepalen. De rol van de media is één van de thema's in !Waris/Paris?, m.n. de verslaggeving in en over oorlogsgebieden. Zeer actueel. Deze reporter ter plaatse komt u dus nu, een week na de feiten, over de eerste voorstelling met publiek vertellen.
De zaal zat vol met 12- en 13-jarigen, leerlingen van de Ursulinen in Mechelen. We houden bij school-voorstellingen altijd een beetje ons hart vast. Je weet nooit of je hun aandacht kan blijven behouden en
of ze niet rumoerig zullen worden. Neen, deze klas was goed voorbereid en keek en luisterde aandachtig. Een fijn gevoel. Vooraf hadden ze in de klas zelf een spel gemaakt en gespeeld rond de Trojaanse Oorlog en de Trojaanse en Griekse helden. Op de site van de school kan je daar zelfs iets over lezen en foto's bekijken. Tof dat men zoveel moeite doet om jongeren warm te maken voor zulke verhalen en voor theater. Tijdens de nabespreking kwam natuurlijk wel de te verwachten vraag of actrice Sarah nu niet ook Kaatje was en waar Kamiel dan was... Maar er volgden ook veel interessante vragen en opmerkingen, bruikbaar voor de artistieke ploeg die uit zo'n eerste confrontatie met een publiek veel kan leren. Wat werkt, wat niet? Wat is helder, wat niet? Een goede test. Een ander belangrijk thema in deze voorstelling is de liefde, verliefd zijn, keuzes maken en twijfelen. Mooi om te zien hoe twee jonge tieners op de rij voor mij bij de scènes waar het over verliefdheid ging, dichter tegen elkaar kropen, elkaar een zoen gaven of iets liefs in elkaars oor fluisterden. Ja, dus, deze twee wisten wat het was, wat Helena overkwam, zo smoorverliefd op Paris. Tijdens de voorstelling wordt er op een bepaald moment een referendum gehouden en moeten de toeschouwers kiezen: ga je volledig voor de liefde, moet je je hart volgen? Of volg je je verstand en mag je je kinderen, je gezin, je partner nooit in de steek laten, wat er je ook overkomt? De meerderheid koos de tweede optie. Een hecht gezin, een stevige thuisbasis is voor tieners toch zeer belangrijk, zo blijkt. Bij een bepaalde scène, waar Helena twijfelt of ze toch bij haar dochtertje moet blijven en naar haar kijkt, in tweestrijd, moest ik aan mijn eigen jeugd denken en kreeg ik tranen in mijn ogen. Het werd me pas later verteld maar toen ik vier jaar was, hadden mijn ouders een serieuze huwelijkscrisis. Mijn vader zou zijn gezin verlaten. Maar, kort voor zijn geplande vertrek, zat hij 's avonds aan mijn bed waar ik als vierjarige nietsvermoedend lag te slapen. En toen besliste mijn vader dat hij het niet over zijn hart kreeg om zijn kinderen, mijn broer en ik, in de steek te laten. Ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar dat ze toen samen die nieuwe, moeilijke start hebben willen nemen. Ik begrijp Helena maar al te goed als ze zo twijfelt maar ik begrijp ook al die tieners maar al te goed die er rotsvast van overtuigd zijn dat je als ouder bij je gezin moet blijven. Dat hoort zo. Dat is ook zo. Maar als je de prille tienerliefdes ontgroeid bent, besef je dat het soms veel complexer is en dat sommige keuzes hart-verscheurende dilemma's zijn. Maar dan is er gelukkig nog zoiets als het gezond verstand. Deze try-out wekte duidelijk al heel wat reacties los. En dat is zo fijn: dat je met zulke mooie, oude, klassieke verhalen eigenlijk ook de verhalen van vandaag kan vertellen en dat je daarmee jong en oud kan raken.
|
 |
|
foto's: Jan Dewinter - Stef Depover - Inge Geens
Jos Geens is ook zo'n vader die zijn dochter nooit in de steek zou laten, dat zie je. Die twee hebben duidelijk een hechte band. En nu staan ze samen op de scène, Jos fin de carrière en Katleen als jonge belofte. Zo staat het ook op de flyer van De Parel geformuleerd en in onze gedrukte nieuwsbrief die deze week verzonden wordt. In die nieuwsbrief blikken we ook even terug op die mooie carrière van Jos, die in 1978 (!) bij het Mechels Miniatuur Teater begon. De foto linksboven dateert van het seizoen 1979-1980, één van de eerste voorstellingen van Jos bij het MMT: Voetbaltrainer neemt ontslag. Toen ik die foto en titel zag, moest ik aan een andere voorstelling denken, De bal is rond, waarin Jaak Van Assche een voetbal-trainer speelde. Een locatievoorstelling van 't ARSENAAL, in de open lucht in voetbalstadions gespeeld. Het was mijn eerste werkzomer bij 't ARSENAAL, in 2003, zulke dingen vergeet je niet snel. Jaak regisseert De Parel, muzikant Luiz Marquez brengt live muziek op de scène. Het wordt een eerlijke, pakkende voor-stelling. Ik ben benieuwd, nog anderhalve maand repeteren. Meer info over De Parel en een kort interview met Jos en Katleen lees je in onze nieuwe gedrukte nieuwsbrief.
|
 |
|
foto: Inge Geens
Woensdag 6 februari. Een druilerige ochtend in Mechelen (ja, hoor, zie linksonder op de foto het 'topje' van de Sint-Romboutstoren). Grijs. Nat. Koud. Winter. Nergens ook maar iets van een naderende lente te bespeuren. Maar dan is er gelukkig nog Troost. Een bakje Troost. Deze voorstelling was eind november al eens in 't ARSENAAL te zien, als work in progress op het GEN2020-festival. De GEN2020'ers zijn deze week in Gent bezig met de eerste GEN2020-masterclass van dit jaar, i.s.m. NTGent. En vanavond is voor de eerste keer de volledige voorstelling van Troost te zien, in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Op zaterdag 2 maart krijg je in 't ARSENAAL zelf de kans om de intregrale Troost te beleven. Beleven is het juiste woord want je kijkt niet naar deze voorstelling, je stapt mee in het bevreemdende, surreële en soms beklijvende universum van SIN. Moet je zeker eens proberen. Troost is een samenwerking tussen het jonge collectief SIN en 't ARSENAAL. Een fijne, verrijkende samenwerking. Ook voor mij persoonlijk. De laatste gezamenlijke vergadering over de communicatie, het persbericht, de digitale promotiekanalen, première uitnodiging enz. bij Nadia (communicatieverantwoordelijke bij SIN) thuis was meer een gezellig onderonsje dan een zware werkvergadering. Lekker gegeten met enkele buren erbij, en ook schrijfster Abbie Boutkabout, die ook deel uitmaakt van de GEN2020-ploeg. Goed gebabbeld, goed gelachen. Het concept 'kipvergadering' (zelden zo'n lekkere kip in de oven gegeten :-) werd die avond gelanceerd. We werken al zo hard en zo veel, dat we de werkavonden dan maar best ineens gezellig maken, niet waar. Ik kijk al uit naar de volgende 'kipvergadering' en nog meer naar de volledig afgewerkte Troost begin maart in 't ARSENAAL. Want deze avond stond er helaas een werkavond in mijn eentje met een boterham in mijn agenda...
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 25 JANUARI
|
 |
|
 |
|
foto's: Inge :-)
Dinsdagnamiddag woonde ik een repetitie bij van !Waris/Paris?, een voorstelling van en door Droomedaris-Rex i.s.m. 't ARSENAAL. De titel vond ik meteen geweldig, enkel die schrijfwijze. Heeft dat even geduurd voor ik kon onthouden waar het !, waar de / en waar het ? moeten staan. Eens je het weet, lijkt het zo logisch maar ik heb in het begin toch meermaals moeten spieken in onze seizoensbrochure.
En ik was niet de enige. Ank bleef er ook maar mee worstelen op de wekelijkse werklijsten. Kim niet, zij schreef dat meteen juist maar zij heeft waarschijnlijk een beter ontwikkelde interpunctionele hersenkwab.
Genoeg over de titel. De voorstelling zelf dan. Die heeft, volgens het ondertussen gekende maar nog steeds aanstekelijke en beklijvende Droomedaris-Rex recept, weer alle ingrediënten in huis om in de smaak te vallen bij jong en oud. Helena, Paris, Agamemnon, Iphigenia, de Trojaanse Oorlog, het Paard van Troje (wij hadden voor de gelegenheid de Hond van Troje - zie foto's - die een dag later ocharme een hernia bleek te hebben, neen, Moon moest niets doen, ze liep daar gewoon rond in de buurt van haar baasjes),... Het hele verhaal en al die personages komen weer helemaal tot leven. Dat roept bij mij herinneringen op aan mijn schooltijd. Ik hield vroeger al van die verhalen, zat in de klas gefascineerd te luisteren en te vertalen. Het straffe aan die mythes, niet voor niets klassiekers geworden, is dat je die als volwassene nog veel interessanter vindt. Als 12-jarige denk je: goed verhaal, spreekt tot de verbeelding. Maar als de bel gaat en het volgende lesuur begint, blijft dat niet meer zo in je hoofd rondspoken. Met bijna drie decennia levenservaring erbij, besef je hoe raak, herkenbaar, universeel en actueel die verhalen zijn en blijven. Ze raken je dieper dan toen je een prille tiener was. Thema's zijn o.a. liefde en verliefdheidheid, moeilijke keuzes moeten maken en het besef van wat de gevolgen van je keuzes (kunnen) zijn, twijfel, oorlog, gruwel, oorlogsverslaggeving en de rol van de media in een oorlog. Dat is tijdloos materiaal.
Voor de lesmap die ik maakte, verdiepte ik me met plezier opnieuw in deze mythes en puzzelde ik de familiestamboom weer bij elkaar. Want je herinnert je die namen nog wel maar wie had nu weer precies wat gedaan en wie was de man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter/zus/broer/... van, dat vervaagt na een tijdje. Het layouten van de lesmap bracht ook bij Kim hetzelfde effect teweeg: ook zij reconstrueerde weer die hele mythische wereld en legde de juiste linken tussen de verschillende personages. Toen ze de intro las en met de rubriek 'thema's' bezig was, zei ze: "Dat is precies de korte inhoud van Winter. Al getrouwd zijn met iemand, hevig verliefd worden op iemand anders en beginnen twijfelen: wat doe je, welke keuze maak je, welke gevolgen heeft dat, etc." Inderdaad, die vergelijking had ik nog niet gemaakt. Schrijvers uit de klassieke oudheid of hedendaagse auteurs, ze wisten/weten de essenties van het leven wel te vatten. Tien minuutjes later hoorde ik Kim opnieuw: "Oh, dat is zo schoon." Ze had net het volgende fragment gelezen: "Ben je ooit zo verliefd geweest dat de grond onder je voeten daverde? Zo verliefd, dat het even duurde voor je begreep, dat het niet de grond was die daverde, maar dat jij het zelf was die op je benen trilde? Als je dat ooit meemaakte, dan kan je geloven wat mij overkwam. Maar als je het nog nooit voelde, dan kan je mij niet begrijpen." En toen moesten we allebei glimlachen, want ja, wij hadden dat allebei ooit wel eens meegemaakt. Ik vind een passage uit de brief van Paris aan Helena zeer mooi: "Ik heb lang genoeg gedacht dat je de liefde kan controleren zoals een ruiter zijn paard ment en stuurt in de richting die hij wil. Intussen weet ik beter. Want zo gaat het niet met de liefde. Met de liefde gaat het net andersom. Het is immers de liefde die de teugels vasthoudt. En ik? Ik ben even machteloos als het paard in handen van de beste ruiter." !Waris/Paris? heeft mooie, romantische, vurige momenten maar evengoed erg gruwelijke stukken, als het over de wreedheid van de oorlog en de slachtoffers en gesneuvelden gaat. Op een bepaald moment wordt een reeks namen opgesomd, van soldaten die de strijd niet overleefden. Het deed me denken aan de Menenpoort in Ieper, het monument waarop zoveel namen rusten van zij die stierven tijdens de Eerste Wereldoorlog. Beklijvend. U merkt het, dit mag u weer niet missen. Actrices Sophie en Sarah en muzikant Bert werkten samen met Michael aan de tekst. Op de scène spelen en musiceren ze alle drie, een mooi geheel.
Buiten de theaterzaal waar de wereld van !Waris/Paris? steeds meer vorm krijgt, draait de 'echte' wereld gewoon verder. Onze interim technicus Jelle heeft Ank en Kim terug licht in hun leven gebracht door nieuwe spots te installeren. Aan Kims bureau had enkele dagen geleden de derde en laatste nog brandende lamp de geest gegeven, Ank kon het nog redden met één lamp. Ook nieuwe lampen begaven het de laatste tijd zeer snel in hun bureau. Jelle, elektricien van opleiding, heeft dat even opgelost. Hij is onze held van de week (alle oorlogshelden ten spijt).
Feest en euforie troef bij de repetities van Troost, de coproductie van SIN & 't ARSENAAL die begin maart in onze zaal te zien is. Half september diende SIN een projectsubsidiedossier in bij de Vlaamse overheid. Nadia van SIN en ikzelf hebben toen dat belangrijke moment na enkele weken hard werken aan dat dossier met een etentje op de Brusselse Grote Markt gevierd. En nu was de feestvreugde nog groter: het dossier werd goedgekeurd, SIN krijgt een mooi bedrag van de Vlaamse overheid. Geweldig! Een blijk van vertrouwen en dat verdient SIN echt. De eerste keer in mijn leven dat ik aan een mail van iemand kon zien dat de afzender met een brede gelukzalige grijns op haar gezicht het goede nieuws op haar klavier had getikt.
En verder deze week... reisden Dieter en Jasper met Winter door het nog steeds met sneeuw bedekte Vlaamse landschap. Hielden Bas en Patrick net voor ze de laatste Verre vrienden van deze tournee zullen draaien, even halt in Mechelen om de gastvoorstelling Dwaallicht van Braakland/ZheBilding met o.a. Warre Borgmans technisch te begeleiden. Tijdens deze voorstelling werd er bier gedronken en moesten de muzikanten vaststellen dat de bak bier die nog in onze personeelsfoyer stond, al een jaar vervallen was. Ai, vervelend. Dat toont wel aan dat wij geen drinkers zijn. Althans geen bierdrinkers :-). Marjolijn trok een paar dagen mee met Rosie en Moussa naar Brussel en hielp Felix ook mee opbouwen bij onze gastvrije vrienden van WALPURGIS waar Troost wordt gerepeteerd. En Felix, die rotste deze week weer van hot naar her of zat voor zijn PC zijn wenkbrauwen te fronsen en kwam tot de vaststelling dat hij maar 2,50 cent per uur verdient. Het zou niet mogen. Daar wordt vast nog eens een tragisch stuk over geschreven dat ook als klassieker zal blijven verder leven: De man die het allemaal bijna voor niets deed... Lest cijferde en cijferde om dan een dag gezelschap te krijgen van de externe boekhouder. Daarna versleepte ze (als ontlading?) heel wat kaften, mappen en documenten naar Anks bureau (waar ondertussen gelukkig het licht weer scheen). Bie en Martine veegden de hele week tevergeefs de voetsporen van de winterprik weg. En Monique en Ilse moesten de mensen maar blijven zeggen dat Winter helemaal uitverkocht is! Maar voor !Waris/Paris? en Troost is er nog plaats, val de dames van het onthaal daar maar lastig mee :-).
Ook deze week vloog weer voorbij. Fijn weekend, ook voor u!
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 18 JANUARI
|
De week vóór de premièreweek van Winter...
... kunnen we kort samenvatten: Lucas haalt de finale van Sterren op de dansvloer net niet, de eerste open repetities van Winter zijn veelbelovend en ik ben door één of ander virus de hele week uitgeschakeld waardoor ik dan ook nog onze nieuwjaarsdrink mis :-(. Ik krijg wel een sms'je van enkele collega's die het jammer vinden dat ik er niet bij ben, lief. Ik zal dan wel tijdens de première van Winter op het nieuwe jaar klinken.
De premièreweek van Winter...
... start maandagavond met 'de generale' voor een bijna volle zaal. We hebben een zeer breed en divers publiek uitgenodigd. Tijdens de voorstelling, met een niet zo evidente tekst, blijft de concentratie behouden en kan je in de zaal als het ware een speld horen vallen. Je kan de hele avond ook wel de verwarmingsbuizen aan het plafond horen knetteren... Om dat te vermijden moet je een hele berekening uitvoeren: wanneer moet het in de zaal warm zijn, hoe warm, wanneer moet het in de zaal stil zijn, wanneer zetten we de verwarming weer uit zodat het geknetter op tijd gedaan is als de voorstelling begint en het stil moet zijn in de zaal? Vanavond was er dus een rekenfout gemaakt, wat gelukkig de volgende avonden niet meer het geval zou zijn.
We hebben in ons theater in de grote hal een knalrode muur. Sinds deze week hebben we een knalrode muur met mazelen... Het theatergebouw is hier en daar aan een serieuze opknapbeurt toe. De muren snakken naar een nieuw laagje verf. Maar er zit een grens aan onze financiële middelen, dus maken we keuzes en krijgt die muur in onze hal meestal geen prioriteit. Op die knalrode muur zie je hier en daar witte stippen, stukjes rode verf die eraf gevallen zijn of losgekomen zijn. Niet mooi. Dus werd Felix gevraagd die witte stippen te camoufleren. Nu zie je geen witte stippen meer maar rode, op een knalrode muur. Ook niet mooi. We zullen ons lijstje met prioriteiten stilaan toch moeten aanpassen...
Net voor de kerstvakantie vroeg Michael onze personeelsfoyer wat op te ruimen en gezelliger te maken. Monique benoemde zichzelf tot verantwoordelijke van deze actie en vloog er meteen in. Gordijnen werden gewassen, tafels verzet, rommel opgeruimd, de huishoudtoestellen verhuisden achter de toog, de koelkast belandde in een onopvallende hoek, de postbakjes op de toog staan nu in een kast aan de onthaalbalie, al het overbodige werd buiten gezet met de mededeling 'gratis mee te nemen' en 's avonds was de buit inderdaad altijd weg. Nu nog wat nieuwe planten, nieuwe verlichting en enkele decoratieve elementen en de personeelsfoyer oogt al wat gezelliger. Maar ook hier zou het fijn zijn om de muren opnieuw te schilderen. Dat hebben we vroeger in andere vertrekken van het gebouw na een onweerstaanbare opknapdrang en een vlaag van decoratieve lusten nog wel eens gedaan maar hier zijn de plafonds en de muren te hoog. Dat is werk voor een vakman. Misschien moeten deze muren ook maar eens de mazelen krijgen om over te kunnen gaan tot een efficiënte behandeling...
Een premièreweek betekent voor mij opstaan met theater en gaan slapen met theater (vaak ook nog dromen over theater). Als het allemaal vlot loopt, dan is zo'n premièreweek een fijne roes die veel energie vraagt maar ook veel voldoening geeft. Voor collega Ank stond de wereld deze week even stil om daarna in een totaal andere richting te draaien. Ze moest plots afscheid nemen van haar vader met wie ze een heel hechte band had. Ik herinner me de première van De Pruimelaarstraat nog heel goed, nu bijna vier jaar geleden. De avond ervoor stierf mijn grootvader aan wie ik erg gehecht was. Toen draaide ook mijn wereld ineens helemaal anders en deed het theater er even helemaal niet toe. Het was de eerste en enige première die ik in 't ARSENAAL miste. Tijdens de première van Winter hebben we allemaal aan Ank en haar familie gedacht. Het leven is broos. En we leven erg met elkaar mee, dat besef je op zulke momenten.
Winter trok al een tijdje de aandacht van de media maar deze week was er elke dag wel een interview, opname of een publicatie van een artikel. Fijn natuurlijk maar niet altijd evident om alles in te plannen en alles geregeld te krijgen. Franz Marijnen kreeg steevast de vraag gesteld: 'Hoe voelt het om terug in Mechelen/Vlaanderen te zijn?' Geen onlogische vraag maar op de duur wel één die bij Franz symptomen van een allergie opwekten. Ik twijfelde nog even om die vraag in te kaderen en hem dat als 'toike' voor de première te geven. Toen ik zag hoe lastig hij het vond om die vraag telkens opnieuw te beantwoorden, heb ik dat idee maar laten varen. Soms leek het wel alsof men verwachtte dat Franz het 'warm theaterwater opnieuw zou uitvinden'. Lotte en Lucas kregen, wat te verwachten viel, tijdens interviews vaak de vergelijking met de tv-reeks Dubbelleven voorgeschoteld, maar Winter is toch nog wel iets anders. Met één journaliste heb ik aan de telefoon lang gediscussieerd om haar ervan te overtuigen in haar inleiding de zin 'Met dezelfde actrice pist Lucas Van den Eynde opnieuw naast de pot' te wijzigen (wat uiteindelijk ook gebeurde). Zij vond dat een sterke teaser, wij vonden dat totaal niet kloppen. Ja, in Winter voelt een getrouwde man zich aangetrokken tot een andere vrouw en uiteindelijk zet dat zijn wereld op zijn kop, geeft hij toe aan die gevoelens en geeft hij zijn vroegere, zekere leven op, voor haar. Maar Winter is zo genuanceerd: al die twijfels, het aantrekken en afstoten, hoe moeilijk het is om keuzes te maken, gevoelens te verwoorden, emoties te uiten, met elkaar te communiceren... Het zit er allemaal in. Dit stuk en de voorstelling leveren nadien aan de toog heel wat gespreksstof op, dat is duidelijk, elke avond opnieuw. De meningen zijn verdeeld en de interpretaties soms heel uiteenlopend. Dat werkt Fosse met zo'n tekst natuurlijk ook in de hand. Iedereen vult dit verhaal verder in volgens zijn ervaringen, zijn levensverhaal en zijn fantasieën. En dat maakt het interessant. Hoewel Franz me nadien zei dat hij dat het meest verschrikkelijke woord vindt dat iemand kan gebruiken om een voorstelling te omschrijven. Omdat het voor hem net niets zegt, alsof je niets anders kan bedenken en dan maar zegt dat het interessant was. Misschien is intrigerend een beter woord. Enkele recensenten waren lovend, andere werden te weinig geraakt, bleven bijna onverschillig, schreven ze. Dat is inderdaad jammer. Mij raakte de voorstelling wel, in alle stilte, onderhuids, een traan prikkend in de ogen maar onzichtbaar voor de buitenwereld.
Voor Ank was het de rotste week uit haar leven, voor mij was deze week een zeer fijne week. Met dank
aan de hele Winter ploeg en uiteraard ook mijn vaste collega's. Niets leukers dan 's avonds samen te eten en het de ene minuut over frieten en frituursnacks te hebben, de andere over de financiële crisis en de drang naar revolutie t.g.v. het hele bankwezen om het daarna over het rijpen van olijven en zuiderse vakantiebestemmingen te hebben en daarna dan weer over een of ander theaterstuk, uit lang vervlogen tijden of recent gecreëerd. Ik kan daarvan genieten en dan draait mijn wereld, gelukkig, in de juiste richting.
De week na de premièreweek van Winter...
Zaterdagavond, bij de voorlopig laatste Winter voorstelling in eigen zaal (nu op reis, om dan weer even in Mechelen halt te houden), vroeg Lotte me: 'Waar ga jij je op focussen na deze Winter première?'
Op...:
... de volgende gedrukte driemaandelijks nieuwsbrief die begin februari in de bus moet vallen
... het affichebeeld en de flyer van De Parel, de theatervoorstelling met Jos Geens en zijn dochter Katleen, waarmee we in maart zijn pensioen vieren, een bijzondere voorstelling dus
... het afwerken van de voorstelling Troost, onze coproductie met het jonge collectief SIN, waarvan eind november al een work in progress te zien was op het GEN2020-festival, alle communicatie en promotie daar rond, voor de voorstellingen in de Arenbergschouwburg begin februari en begin maart in 't ARSENAAL
... het opstarten van het creatieproces van Hannibal, onze 'zomerproductie' waarmee regisseur Michael, vormgever Stef, chef techniek Felix en dramaturge Kristin al een tijdje bezig zijn maar dat nu in een versnelling hoger gaat met de eerste bijeenkomsten en lezingen met de acteurs en de artistieke medewerkers
... samen met Kim het opvolgen van de opmaak van onze nieuwe site die begin mei online gaat
... de documentatiemap van Winter afwerken en de lesmap van !Waris/Paris? (Droomedaris-Rex i.s.m. 't ARSENAAL) maken
...de planning voor volgend seizoen verder in elkaar puzzelen, met eigen producties en gastvoorstellingen
...
De week na de premièreweek vloog voorbij, niet alleen voor mij, ook voor mijn collega's en route. Acht reisvoorstellingen (4x Winter, 3x Verre vrienden en 1x Wit is altijd schoon), alle acht uitverkocht, jawel :-)! En ondertussen wordt in de grote zaal !Waris/Paris gerepeteerd (wees creatief met houten ladders, weer een subliem idee van vormgever Stef en met mooie, uitwaaierende, witte, lange jurken waarvan ik als klein meisje droomde). Aan dit tempo zal de sneeuw snel gesmolten zijn en kunnen we de winter inruilen voor de eerste lentezon. Laat maar komen, ik kijk er naar uit, al onze plannen indachtig!
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 26 DECEMBER
|
 |
foto: Leen Van Hoeck
Deze mooie foto van Lotte Heijtenis werd door haar mama gemaakt. Deze foto staat ook in het Elle nummer van januari, bij een kort interview met Lotte over Winter en de samenwerking met Lucas Van den Eynde en regisseur Franz Marijnen. In dat interview zegt Lotte o.a.: 'Als je met een groep jonge gasten samenwerkt, gaat het er vaak heel heftig en luid aan toe. Ditmaal ben ik samen met twee heel lieve, fijne en uiterst galante heren die 's morgens zelfs koffiekoeken voor je meebrengen.'
|
Wij kunnen dat alleen maar beamen. Lucas en Franz hebben inderdaad klasse, zijn respectvol en stralen ook degelijkheid uit. Tegelijkertijd hebben ze ook een speelsheid die aan tafel en tijdens rustpauzes voor de nodige humoristische momenten zorgt. Verder zegt Lotte in dat interview: 'Het zijn befaamde rotten in het vak, maar tegelijk zijn ze erg bescheiden, ze hebben me van meet af aan hun vertrouwen geschonken en dat stelt me als jonge actrice gerust. Bovendien komt voor mij plots een heel stuk theatergeschiedenis tot leven, als Franz (en ook Lucas) begint te vertellen, krijgen vele namen en verhalen die ik alleen maar van op papier ken plots een gezicht. En gelukkig gaat het niet alleen over theater.' En ook dat kunnen we beamen. Er worden al eens verhalen uit het verleden opgediept, ook verhalen die niet per se aan het theater gelinkt zijn. De uitdrukking op Lottes gezicht toen Franz en Lucas zeiden dat ze nog geweten hebben dat er brood werd rondgebracht met paard en kar, was geweldig. Wie zich in de omvangrijke carrière van Franz Marijnen wil verdiepen, moet zich het decembernummer van Etcetera aanschaffen. Als je dat allemaal ziet en leest, toon je wel bewondering en ontzag. Maar in huis voel je je snel op je gemak in het bijzijn van Franz. In het weekend belde hij me nog i.v.m. een artikel voor Knack Focus en sloot hij zijn boodschap af met een schalks: 'En die Lucas, nu is die weer door naar de volgende ronde.' Tja, Lucas blijft maar dansen en de jury en het publiek zien in hem een nieuwe Fred Astaire. Toch blijft hij ook voor Winter energiek en gefocust, zo professioneel is Lucas wel. Eind volgende week hebben we een eerste open repetitie van Winter. Ik ben zo benieuwd.
|
....................................................................................................................................................
ZONDAG 23 DECEMBER
|
 |
foto: Stef Depover
Gisteravond een mooie avond in 't ARSENAAL met de laatste Verre vrienden in eigen zaal. Het is nog niet de allerlaatste voorstelling. Dit seizoen reizen de vrienden nog tot eind januari door Vlaanderen en volgend seizoen staat nog een tweede, goed gevulde tournee op stapel. Toch voelde de voorstelling gisteravond, voor een bomvolle zaal, een beetje als een feesteditie aan. Dat had ook te maken met de naderende 40ste verjaardag van regisseur/artistiek leider Michael die nadien in de foyer trakteerde.
|
Ik heb de voorstelling nu al een keer of acht gezien. Altijd leuk om te observeren hoe het publiek reageert. O.a. als de gekwetste en vernederde Diana (Sophie) met de kom gazpacho op haar man Paul (Frank) toestapt, om die kom dan heel rustig over zijn hoofd uit te gieten, wat Paul woest maakt. Je hoort dan bijna het publiek denken: 'Oh nee...'. Kinderen zouden zich niet inhouden en luid roepen: 'Pas op, die gaat dat over uw hoofd kappen!'. Frank verlaat na de gazpachoscène even de zaal en gaat zich dan backstage douchen. Op reis is zijn eerste taak bij aankomst in een cultureel centrum dan ook altijd het situeren van de douche (bij de meesten is dat pas na de voorstelling aan de orde). In Ieper was hij maar net op tijd terug voor zijn volgende dialoog: de douches lagen daar twee verdiepingen verwijderd van het podium! Een tomatensmurrie is dan misschien wel even gezond voor je haar maar we vragen ons toch af of Franks haardos na zo'n 30 voorstellingen daar niet begint onder te lijden... We hadden er een wetenschappelijk onderzoek kunnen aan koppelen. Waar ook al veel over geschreven en gezegd is, al dan niet wetenschappelijk onderbouwd, is die fameuze kaap van 40. Deze voormiddag stelde Pat Donnez in het radioprogramma Berg en dal op Klara enkele filosofische vragen aan praatgast Michael. Verder ging het uiteraard ook over Michaels werk en zijn interesses, de thema's die hij vaak aan bod laat komen in artikels, boeken en voorstellingen. En dan de steeds weerkerende vraag: 'Jij bent auteur, journalist, acteur, regisseur, directeur, vader van vijf kinderen... Hoe doe je dat allemaal?' Ik begrijp wel dat men die vraag stelt maar wie Michael kent, weet gewoon dat hij veel en hard werkt, dat hij zeer efficiënt is in time management en multitasken en dat hij vaak ook met eenzelfde basisidee of -materie diverse dingen creëert, én een boek, én een artikelenreeks én een theatervoorstelling. Maar het blijft natuurlijk veel. En wat antwoordde onze artistiek leider op Klara: 'Veel wordt voor mij ook door anderen mogelijk gemaakt. Het theater bijvoorbeeld is een fijn geoliede ploeg.' Dat doet deugd om te horen en is de beste nieuwjaarsspeech die een directeur kan geven om zijn medewerkers te bedanken en te motiveren, samengevat in twee zinnen. Bedankt, Michael, en happy 40!
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 19 DECEMBER
|
 |
|
Na het drukke maar geslaagde GEN2020-festival vielen we hier allemaal ten prooi aan microben en vermoeidheidssymptomen. Niezen, snotteren, hoesten, al dan niet gepaard met koorts en schele hoofdpijn, maag- en darmklachten... We gaven één voor één de ziektekiemenfakkel aan elkaar door. Gelukkig was ik weer fit en gezond om in Londen te genieten van twee deugddoende dagen vakantie. Vieze microben verdwijnen met wat geluk snel uit je lijf maar de theatermicrobe lost niet meer eens ze zich in jou genesteld heeft. Dus ging ik in Londen naar een kindervoorstelling kijken in Unicorn Theatre, dichtbij London Bridge en Tower Bridge. Dit gezelschap was begin september hier te gast tijdens het kinderkunstenfestival Grof Geschud, met Something very far away. In hun thuisbasis zag ik In a pickle, een originele voorstelling, gebaseerd op The Winter's Tale van Shakespeare, voor kindjes van 2 tot 5 jaar. Maar volwassenen kunnen daar evengoed van genieten. Ik was onder de indruk van de straffe, eenvoudige maar geweldige scenografische vondsten en van de ideeën om de kinderen zeer interactief bij de voorstelling te betrekken. Zo kan je zelfs peuters en kleuters van twee à drie jaar 50 minuten geconcentreerd houden. En als volwassene kreeg je weer even het heerlijke gevoel dat je in de fantasiewereld van je kindertijd vertoefde. Er zijn tussen 't ARSENAAL en Unicorn Theatre gesprekken aan de gang om samen iets met Rosie en Moussa, de brief van papa te doen. Dat zijn nog heel voorlopige plannen die misschien niet gerealiseerd kunnen worden. Maar een mens mag al eens wat dromen. Wat me in Unicorn Theatre opviel, was de mix van culturele roots, zowel bij de kindjes als de ouders en de begeleiders. Meer dan 80% was van andere origine. En iedereen neemt daar deel aan het culturele leven, ongeacht je afkomst. Hopelijk komen we hier met GEN2020 en andere projecten en initiatieven ooit tot datzelfde resultaat. Meer kleur op de scène en in de zaal is één ding, maar daar niet meer bij stilstaan, dat vanzelfsprekend vinden, dat is nog een stap verder. En dat zal nog even tijd vragen.
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 7 DECEMBER
|
 |
Dit is de affiche van Winter. Met de foto van Leo van Velzen, ontworpen door onze vaste vormgever Bob Daems. Het lijkt wel een filmaffiche. Dinsdag bij de drukker aangeleverd, begin volgende week bij ons. En dan volgt weer verdeling en verzending naar de culturele centra waar deze productie tijdens de tournee gespeeld wordt en naar de traditionele promotionele punten in de stad en in de regio van Mechelen. Veel promotie is er niet meer nodig: zowel in eigen zaal als op reis zijn heel wat voorstellingen al uitverkocht. De weerkundige winter moet nog beginnen, de eerste serieuze winterprik was voor vandaag aangekondigd. Het dikke pak sneeuw bleef gelukkig weg. Met reisvoorstellingen in Tielt en Zwevegem wens je je collega's geen gure en gevaarlijke wintertoestanden toe. We herinneren ons twee en drie winters geleden nog voorstellingen die door sneeuwellende een uur later begonnen of matig gevulde zalen omdat de mensen met de gladde wegen geen risico's wilden nemen. Hopelijk blijven we er nu van gespaard maar dat kan je nu eenmaal niet voorspellen. Dat je het van 'onze Winter' warm en koud tegelijk krijgt, dat durf ik wel te voorspellen. Er is iets tussen deze twee, dat blijkt duidelijk uit deze foto. Maar wat er is, is complex en schudt deze twee personages serieus door elkaar...
|
....................................................................................................................................................
ZATERDAG 1 DECEMBER
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Minister van Cultuur Joke Schauvliege is vandaag te gast in 't ARSENAAL, in het kader van het GEN2020-festival. Om haar beleid rond diversiteit in de culturele sector toe te lichten. En om te benadrukken dat initiatieven zoals het GEN2020-festival waardevol en zinvol zijn. Je krijgt niet zo snel de Minister van Cultuur over de vloer, dus dit wil toch wel wat zeggen. We zijn dan ook blij met haar bezoek, haar speech, haar bevestiging en waardering. Want wij vinden wel dat we op dit vlak goed bezig zijn maar veel mensen stellen zich toch de vraag of dit nu allemaal wel nodig is: al die inspanningen om meer kleur op de scène en in de zaal te brengen. We beseffen dat daardoor een (klein) deel van ons publiek dreigt af te haken maar we hopen dat degenen die openstaan voor andere culturen en die bereid zijn om nieuwe en andere dingen te ontdekken en te delen, dit net als wij eerst een verrijking en daarna vanzelfsprekend zullen vinden. Voor een evenwicht en een representatieve weerspiegeling van de samenleving in de culturele sector en artistieke creaties moet je eerst misschien even wat overwicht of tegengewicht bieden. De buitenwereld observeert, analyseert en vormt zich een mening, soms positief, soms negatief. Wij zijn na een jaar GEN2020 al een stap verder, niet meer aarzelen maar gedreven verder doen. En de Minister zag en zei dat het goed was.
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Na de speech van Minister Schauvliege: de première van Chris Lomme vs. Seckou Ouologuem. Poëzie en slam poetry. Jong en jong van geest naast elkaar. Af en toe luchtig en komisch maar soms ook zo beklijvend met hun stemmen van verzet. Het was een aparte voorstelling, eentje om als souvenir in je geheugen op te slaan. Het applaus was gul, het publiek moedigde aan of werd muisstil bij enkele gedichten en scènes. Ook voor de artistieke en technische ploeg was dit een mooie bekroning van enkele maanden intensief werken. Vorig weekend was de GEN2020-openingsavond een geslaagde start en ook vandaag was een schot in de roos met de speech van de Minister van Cultuur, deze première en 's avonds de twee voorstellingen van IJdele Dagen, die na de try-outs in de Arenbergschouwburg eind oktober nog geëvolueerd en bijgeschaafd waren. En dan even een adempauze? Neen, hoor. Na deze late zaterdagavond volgt zondagochtend een Sintbrunch, georganiseerd door ons Sintcomité Ank, Ilse, Monique, Kim en technicus Dieter. Tussen alle bedrijven door hebben de technici, Monique en Ilse vandaag nog de Witte Zaal helemaal in orde gebracht zodat we op zondagochtend zorgeloos en ontspannen van onze Sintbrunch kunnen genieten. Leuk om te zien hoe al die kinderen (sommige kindjes zie je maar één keer per jaar) zo gegroeid en veranderd zijn. En na de Sintbrunch volgde voor sommigen onder ons nog geen zondagsrust maar nog een namiddagvoorstelling van IJdele Dagen. En de wallen onder de ogen van Felix vragen zich af hoe ver zij nog terrein kunnen veroveren...
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 29 NOVEMBER
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Het lijkt nog maar even geleden dat Nadia van SIN en ik aan het subsidiedossier van Troost zaten te werken, een coproductie van SIN en 't ARSENAAL met versterking van live muzikanten, de straffe NoMoBS. Ondertussen zijn we al bijna drie maanden verder. Junior en Ikram, de vaste kern van SIN, speelden ondertussen ook nog Verre vrienden en Ikram toerde ook nog samen met Michael, Steven en Jasper met Rosie en Moussa, de brief van papa. Druk druk druk. Het was voor Nadia geen evidente opdracht om een repetitieplanning in elkaar te puzzelen en voor ons niet evident om de SINners repetitieruimte ter beschikking te stellen, rekening houdend met de voorbereidingen van GEN2020-voorstellingen en de repetities van Winter. Gelukkig konden we bij WALPURGIS (dankzij onze goeie connectie Stef :-) terecht en gelukkig zag iedereen - acteurs, muzikanten, technici, coach Michael en de artistieke ploeg - het zitten om tijdens hun schaarse beschikbare momenten hard te repeteren. Zondagochtend bouwde onze technische ploeg op in onze zaal. Zondagavond volgde al een muziekrepetitie. Bij ons gaat het altijd goed vooruit! Ikram paste zondag even, moest even de batterijen opladen na alle Verre vrienden en Rosie en Moussa's. De hele week repeteerden ze bij ons in huis en de sfeer zat er goed in. 'Chill', zei Junior altijd en echt, Junior is altijd zen, ongelooflijk. En lachen met de NoMoBS, wat een energie, wat een drive. Ambiance achter de schermen en vuurwerk op de scène verzekerd! Gisteravond kreeg ik in primeur al een voorsmaakje. Ik had het gevoel dat ik even in een andere wereld vertoefde en dat die trip ook na de voorstelling nog even bleef nazinderen. Het is niet makkelijk om in de sector, in het culturele veld, je eigen stijl te vinden en je eigen ding te doen. Maar bij SIN heb ik het gevoel dat ze daarin slagen. Een collectief dat je nog eens weet te verrassen.
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Zit ik rustig in de personeelsfoyer, komt Ikram daar binnengelopen. Ze kijkt me plots aan en ik krijg meteen kippenvel. Wat lenzen met een blik kunnen doen. Ze flitst me meteen terug naar mijn jeugd waar ik bij het zien van de Thriller-clip van Michael Jackson steevast nachtmerries kreeg. Vormgever Stef moet erom lachen. We bestuderen de make-up en beelden van Kiss en punkgroepen komen spontaan opborrelen. Een beetje excentriek, een beetje kick-the-system. Vechten om erbij te horen, vechten om gehoord en gezien te worden. Vechten om aandacht en affectie. Vechten om te overleven, fysiek en mentaal. Welkom in de harde, rauwe wereld van SIN die ondanks alle hardheid soms ook poëtisch overkomt. Troost is een surreële droomsequentie, een wereld die liever niet de jouwe is maar waarvan je in je dromen toch wel even de grenzen wilt aftasten. Maar waar je net op tijd weer wakker wordt, zodat het geen nachtmerrie wordt. Je moet dit eigenlijk gezien hebben om dit te begrijpen.
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Troost is muziektheater. En Troost zou niet hetzelfde zijn zonder de muziek en de soundscape van de NoMoBS. De tekst van Fikry El Azzouzi komt helemaal tot leven, dankzij het spel van Ikram en Junior en dankzij de muziek en de belichting. Soms onheilspellend, soms bevreemdend. Fascinerend en intrigerend. Wie dit work in progress nu gemist heeft, kan nog op zaterdag 2 maart in 't ARSENAAL de volledig afgewerkte voorstelling beleven. Be there, if you dare :-)!
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 28 NOVEMBER
|
 |
Deze foto stak vanochtend in mijn mailbox. Onderwerp van de mail: het Winter-team. Fotograaf Leo van Velzen maakte deze foto van Franz Marijnen, Lotte Heijtenis en Lucas Van den Eynde, om bij een interview met Franz in de volgende editie van Etcetera te publiceren. Een mooie foto. Een goed team. Dat merk je ook 's middags aan tafel tijdens de lunch. Lotte die voor 'haar mannen' soep opwarmt, Franz die grapjes maakt en Lucas die zijn vermoeidheid onder een laagje humor probeert te verbergen. Ik weet het, een bevestiging van het rollenpatroon maar soms werkt dat gewoon goed, ook op de werkvloer, de zorgende dames en de contente en daardoor charmante mannen. Lucas verkeert in goede conditie maar zo intens dansen en acteren, dat valt niet te onderschatten. Soms durven we al eens stiekem een oproep te lanceren om niet voor Lucas te stemmen op vrijdagavond tijdens het tv-programma Sterren op de dansvloer. Mijn pronostiek: Lucas danst mee tot net voor de kerstvakantie. Hij danst goed maar sommige madammen smijten zich nog net iets meer dan hij en die zullen de top drie halen, denk ik, Lucas net niet. Komt goed uit, vóór de kerstvakantie exit danser Lucas, dan kunnen ze tijdens de vakantie fulltime en ook 's avonds repeteren. Na de kerstvakantie is er immers al de premièreweek. Spannend...!
|
....................................................................................................................................................
Donderdagavond hadden we in het kader van het GEN2020-festival onze eerste (gast)voorstelling: 1979 door Strange Fruit i.s.m. Moussem. Maar pas vanavond, zaterdag 24 november, geven we de feestelijke aftrap van het festival, de GEN2020-openingsavond, met een mix van toonmomenten, stijlen en genres én een lekker Marokkaans buffet. Aan die openingsavond gaat nog een drukke dag vooraf, de laatste loodjes na een hele periode van voorbereidingen, na een heel jaar GEN2020-werking, met masterclasses, repetities, creaties en voorstellingen. Het resultaat mocht er zijn! Hieronder een sfeerbeeld van deze toch wel bijzondere namiddag en avond...
|
....................................................................................................................................................
ZATERDAG 24 NOVEMBER
|
13u30: GEN2020-coördinator Kristin, stagiaire Eleni en technicus Dieter werken de fotocollage af die we op de binnenkoer van de foyer projecteren en ook de videocollage van de reportages die Cobra maakte tijdens de masterclasses en/of enkele toonmomenten. Eleni had de voorbije twee weken al voor de fotomuur aan de onthaalbalie gezorgd. De collages tonen een mooi overzicht van het voorbije jaar, van wat er vanavond te beleven valt en van wie allemaal deel uitmaakt van GEN2020.
|
14u00: start van de workshop Marokkaans koken die we i.s.m. Vormingsplus Mechelen, kokkin Zahia en foyerkok Hans organiseren. Het werktempo ligt hoog, de kookploeg zet zich voor meer dan 100% in. Dankzij deze ploeg kan iedereen vanavond genieten van een heerlijk Marokkaans buffet. En ook al lijkt het zo, de dress code is niet 'oranje'... Collega Ilse raakt ontroerd tijdens het snijden van de massa uien en GEN2020'er en slam poet Seckou toont zich een bedreven wortelsnijder en enthousiaste kok.
|
15u30: GEN2020'ers Mauricio Ramirez, Zukisa Nante en Abbie Boutkabout babbelen nog even bij voor hun repetitie start. Monique kijkt de reservaties en gastenlijst na en bereidt de avondkassa voor. Technicus Jasper ziet dat het goed is. En ik ga nog even de stad in om bloemen te halen om de artiesten vanavond te danken voor hun medewerking en mooie prestaties.
|
16u00: danser/acteur Mauricio warmt zich op voor zijn repetitie. Jasper bestudeert nog eens de volgorde van de lichtstanden. Dieter zoekt nog een emmer om wat rekwisieten in te proppen en een dweil om de dansvloer van alle stoffige voetstappen te ontdoen. En stagiaire Eleni ziet dat het goed is.
|
16u15: doorloop van het toonmoment van Mauricio. Hij verrast me weer met zijn typische stijl: een mix van woord en beweging, van het mentale en het fysieke. Een bijzondere interpretatie van een tekst van een Argentijnse auteur.
|
16u30: ondertussen repeteren GEN2020'er/schrijfster Abbie Boutkabout en actrice Sarah Eisa de tekstlezing van vanavond. Abbie geeft nog wat tips en suggesties. En Felix ziet dat het goed is.
|
 |
|
16u45: acteur/GEN2020-coach Frank Dierens en actrice/GEN2020'er Deniz Polatoglu bestuderen voor hun repetitie eerst nog even de zichtlijn. Dit is immers niet de standaard opstelling in onze zaal: speelvloer en tribune. De scène in de Grote Zaal werd in twee verdeeld: achter het doek spelen Frank en Deniz (met ondersteuning van soundscaper Koen Roggen) een fragment uit Blackbird van Harrower. De repetitie die ik vrijdagnamiddag bijwoonde, intrigeerde me al van bij het begin. Straf materiaal en goeie acteurs die matchen op de scène plus een soundscape die echt een meerwaarde biedt! Voor het doek brengt Zukisa eerst zijn monoloog en leest Sarah Eisa daarna de tekst van Abbie Boutkabout. In dit gedeelte van de zaal moest een mini-tribune geplaatst worden, waarvan de zichtlijnen getest moeten worden. En vormgever en lichtontwerper Stef ziet dat het goed is.
|
 |
|
17u30: Ank en Monique nemen plaats aan de onthaalbalie en leggen alle tickets en eetbonnen klaar. Wel eten/niet eten. Betalen/uitnodiging. Toeschouwer/performer. Het lijkt bijna een gezelschapsspel. En Kristin, Eleni, Abbie en Sarah zien dat het goed is.
|
18u00: startschot van het Marokkaanse buffet. Vrijwilligers Tessa en Peter bedienen en nemen de eetbonnen (ontworpen door Kim, gebaseerd op het promotiemateriaal van Vormingplus Mechelen) in ontvangst. De artistieke ploeg laat het zich smaken. En ook GEN2020'ers Aminata, Rania, Nyira en ex-stagiaire Jessica beamen dat het zeer lekker is. En Felix ziet dat het geen spek naar zijn bek is en smeert zichzelf in de personeelsfoyer een boterham met kaas.
|
18u30: vooraleer het eerste toonmoment begint, kunnen de toeschouwers en gasten in de Witte Zaal de Cobra-reportages over het hele GEN2020-jaar bekijken. En ze zien dat het interessant was.
|
19u15: terwijl Frank, Deniz en Koen de spits afbijten, zien wij dat de avond vrij vlot verloopt en dat vieren we samen even met een glaasje wijn of cava en een stukje kaas. Collega's onder elkaar moeten het gezellig maken, zeker als er al zo lang hard gewerkt wordt. Santé.
|
20u00: Mauricio gaat de confrontatie met zichzelf en de toeschouwers aan. Het applaus is warm en gul. Achteraf zal Mauricio tegen Kristin zeggen: "Wat een mooi publiek hebben jullie." Hij wist hen te pakken, dan krijg je inderdaad een mooi publiek.
|
20u45: na een wat langere pauze waarin nog gegeten kon worden, is het de beurt aan Zukisa. Hij vertelt over zijn land van afkomst: Zuid-Afrika. Hij doet dat in het Engels met een charmant accent. En ook hier is het publiek mee.
|
 |
|
21u15: de tekstlezing. Verbrande aarde van Abbie Boutkabout. OK, denk je, laat maar komen. Sarah Eisa neemt je mee in een andere wereld. Ze doet dat geweldig. De mooie tekst van Abbie tovert ze om tot een eigen universum waarin ze gestalte geeft aan de berberstrijdster Kahina, aan een oude moeder en aan haar dochter. Drie personages, drie verhalen. En Eisah zit daar en vertelt, beleeft. Ze doet ons op haar eentje een fascinerend luisterspel cadeau. Dit smaakt naar meer!
22u00: Frank, Deniz en Koen brengen hun toonmoment nog een tweede keer. Nu kan ik mee gaan kijken. De eerste voorstelling was immers meteen volzet. Ze doen dat opnieuw zeer goed maar gisteren vond ik het net iets spannender, voelde ik meer chemie tussen hen en meer effect op mezelf. Nadien in de foyer vraagt Frank wat feedback. Hij vond Deniz zeer goed in de eerste voorstelling vanavond en zichzelf het beste in de tweede voorstelling. Terwijl ze gisteren tijdens de repetitie samen echt goed waren, zegt hij. Ik kan soms moeilijk duiden waarom ik iets goed of minder goed vind maar Franks uitleg lijkt me inderdaad een mogelijke verklaring.
23u00: de personeelsfoyer is na de kookworkshop weer netjes opgeruimd. Hans heeft de keuken terug op orde. De technische ploeg breekt alles af want morgen moet een andere voorstelling in de Grote Zaal opgebouwd worden. Michael is ondertussen in de foyer gearriveerd. Hij speelde vanavond, samen met Ikram, Steven en Jasper in Waregem de voorstelling Rosie en Moussa, de brief van papa en moest daardoor de GEN2020-openingsavond zelf missen. Maar hij komt wel nog even napraten met de GEN2020-ploeg en de toeschouwers en gasten. 's Avonds laat krijg ik nog enkele mails en sms'jes met felicitaties voor deze bijzondere, mooie, verrassende avond. Het was inderdaad geslaagd. Talent op de scène, een goed team achter de schermen en een publiek dat bereid is dingen te ontdekken, dat zijn de ingrediënten voor deze GEN2020-openingsavond. Spijtig dat slechts een beperkt aantal mensen dit samen heeft beleefd. Eén avond en dan is het weer weg. Maar ik ben er zeker van dat uit deze toonmomenten en eerste smaakmakers voorstellingen zullen groeien die nog veel meer mensen zullen aanspreken en bevallen. GEN2020 heeft een goed gevuld, zinvol en boeiend eerste werkjaar achter de rug. Laat de rest van het festival maar komen.
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 22 NOVEMBER
|
Vandaag wordt de foto gemaakt voor de affiche van Winter, met Lotte Heijtenis en Lucas Van den Eynde. Regisseur Franz Marijnen heeft daarvoor fotograaf Leo van Velzen geëngageerd. Drie ideeën worden in de praktijk omgezet. Idee 1: twee handen, de mannenhand met een trouwring en de vrouwenhand die toenadering zoekt, aanraakt. De familievader (in Sterren op de dansvloer kreeg Lucas voor zijn rumba vorige week de bijnaam 'brave familievader' toebedeeld) die door een onverwachte ontmoeting met een vrouw het noorden kwijt raakt en zijn leven op zijn kop laat zetten door een waanzinnige passie.
|
Al snel blijkt dat idee 1 geen slecht maar ook geen topresultaat oplevert. Mooi beeld maar niet echt spannend. Dus over naar idee 2: de pose op het bed...
|
 |
|
Dinsdag bevestigde Franz me de afspraak met de fotograaf en vroeg hij in het repetitielokaal een bed te voorzien met wat spots om die setting voor de fotosessie wat te kunnen belichten. Dus hup, wij op zoek naar een snelle maar niet te moeilijke manier om tegen de volgende dag een bed in het repetitielokaal te installeren. Er werd aan het (halve) bed van Achter de wolken gedacht, waar Chris Lomme en Jo De Meyere al 80 keer elkaar het hof maakten. Maar dat bed stond nogal ver in het magazijn, dus geen goede oplossing. Even aan Hotel Muske Pitter aan de overkant van de straat vragen of we daar in een kamer een foto mogen maken? Neen, ook niet ideaal: daar kan je moeilijk spots installeren. Na overleg met Marjolijn, Felix en Jasper gaan we over tot actie: twee pratikabels en twee matrasjes die in huis zijn voor onverwachte logerende gasten, vormen al snel een tweepersoonsbed. Ank sturen we naar Hema voor een lichtgrijze dekbedovertrek en dito kussenslopen. Gelukkig heeft Hema net de grijstint die Franz voor ogen heeft. Op mijn bureau heb ik nog een donsdeken liggen, vijf jaar geleden gekocht als rekwisiet voor de repetities van Uit het leven van de marionetten, maar toen uiteindelijk niet gebruikt. Voilà, komt dat nu nog van pas. Ilse en ik brengen van thuis nog elk een kussen mee. Marjolijn en Jasper hangen wat spots. En tegen woensdagochtend staat de set voor de foto klaar. Die woensdagochtend blijkt dat de afspraak met de fotograaf op donderdag genoteerd staat. Geen probleem, beter te vroeg dan te laat klaar. Dat wat de voorbereidingen betreft, terug naar de pose op het bed. Lotte die Lucas' hoofd in haar handen neemt. Ze zeggen tekst om in hun rol en in de juiste sfeer te geraken. Maar ook idee 2 levert nog niet het gewenste resultaat. We hebben enkele goede foto's maar nog geen exemplaar dat als sterk affichebeeld kan werken.
|
 |
|
Marjolijn lanceert tussen de bedrijven door nog een twistje (nee, hoor, toevallige pose :-) en wil dan alles zo snel mogelijk in orde brengen om het derde idee voor een foto te kunnen realiseren. Ze moet nog naar de winkel om enkele dingen te kopen voor het werk en kan amper wachten tot Lucas en Lotte van het bed zijn, om dat bed, op vraag van Franz en fotograaf Leo, naar een andere plek te verplaatsen, omdat ze een neutralere achtergrond nodig hebben. En Felix kijkt toe, ondertussen nadenkend over de 101 dingen die hij die dag nog tot een goed einde moet brengen. Het derde idee blijkt een schot in de roos. Lucas en Lotte kruipen met ontbloot (maar zedig) bovenlijf onder de lakens en bij de foto's die dan gemaakt worden, kan je een heel verhaal, een heel leven en allerlei gedachten en gemoedstoestanden verzinnen. Opdracht geslaagd. Grappig detail: Lucas heeft een nogal originele snit van borsthaar... Een V-hals mooi glad geschoren en de rest behaard. We kijken hem allemaal vragend aan. Ik zie al meteen in Flair een reportage over de nieuwe rage borsthaar scheren bij mannen. De verklaring is niet zo ver te zoeken: Lucas danst vrijdag in Sterren op de dansvloer een tango en moet daarvoor een pak aantrekken waar dus een stuk bloot bovenlijf te zien is en in de danswereld mag daar dan geen haarpijl te bespeuren zijn. Vrijdagavond zal echter blijken dat hij een deftig, volledig dichtgeknoopt hemd aan heeft... En diezelfde vrijdagavond zal Lucas op televisie ook nog even reclame maken voor Winter in 't ARSENAAL in Mechelen :-). Chapeau voor zijn uithoudingsvermogen en energie om dit allemaal te combineren! In 't ARSENAAL is het nu al bijna een running gag om te zeggen: Lucas, buik, houding, recht, nek, schouders, armen... Hét affichebeeld wordt maandag gekozen uit de laatste reeks foto's. Daar geef ik nu nog geen enkel beeld van mee, licht ik nog geen tipje van de sluier op. De foto's van Leo Van Velzen zijn zo mooi dat ik met mijn sfeerbeelden daar alleen maar afbreuk aan zou doen. Dus wachten tot begin volgende week en dan zet ik die foto ook op mijn blog.
|
 |
|
De anekdote van de 'Winterzak'. Bij het woord catering denkt u misschien aan allerlei lekkers en gezelligheid. Bij ons doet dat woord meestal een alarmbel rinkelen en het stressniveau bij enkele collega's aanzienlijk stijgen. Catering is in 't ARSENAAL een ernstige zaak, dat heb ik in deze blog nog al eens benadrukt. Deze middag hebben we de technici en acteurs/dansers van Strange Fruit te gast, die vanavond met de voorstelling 1979 het startschot van het GEN2020-festival geven. Onze technici hebben al een uurtje vroeger gegeten, om dan weer snel verder aan het werk te gaan. Ank en ik zitten met ons tweetjes aan de ene tafel te eten. De vier mensen van Strange Fruit zitten aan de andere tafel nog wat te vergaderen. Aangezien het de bedoeling is dat ook zij hier lunchen, willen Ank en ik voor hen al de tafel dekken. We openen de koelkast en zien op het schap met de post-it 'Strange Fruit' boven nog maar een half stuk Brie liggen. Meer niet. Leeg. Ank en ik bellen collega Ilse, verantwoordelijke voor de catering en de boodschappen, maar op donderdag niet op kantoor. 'Hoe, daar ligt maar een half stuk Brie? Dat kan niet. Wie eet dat allemaal zo snel op?!' Wat later vinden we de verklaring: alle beleg en slaatjes steken in de grote 'Winterzak' (zie foto's hierboven als bewijsmateriaal) op het schap met de post-it 'Winter' boven. Onze technici hadden, zoals het bordje op de tafel vraagt, netjes opgeruimd en alles bij elkaar gestoken in de 'Winterzak'. Voor u misschien een stom detail of een flauw fait divers maar u kunt zich niet voorstellen hoeveel wij spreken, zelfs vergaderen en ons af en toe opwinden over catering kwesties. 's Middags en/of 's avonds, voor hoeveel personen, hoe laat, vegetariërs of andere wensen, bij welke traiteur, voor welke ploeg en wanneer, op welk schap in de frigo... Catering is meer dan eten, het is een vak apart. En oh wee als de pot choco leeg is en er geen nieuwe in de voorraadkast staat :-).
P.S.: Onze technici/collega's Patrick en Bas staan niet op deze foto's. Zij waren op dat moment in Mortsel aan het opbouwen waar 's avonds Verre vrienden werd gespeeld.
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 21 NOVEMBER
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Zoals een kind dat elke dag opnieuw vraagt 'Hoeveel keer nog slapen voor de Sint komt?' vraag ik elke keer ik Frank en Deniz zie: 'Mag ik vandaag jullie repetitie bijwonen?' In blijde verwachting van iets wat nog een verrassing is maar waarvan je wel denkt dat het je zal bevallen. Frank Dierens kent u van 'onze' Drie Zusters of Verre vrienden, of hebt u al eens bij Laika of Comp. Marius zien spelen. Frank is ook één van de GEN2020-coachen. Hij begeleidt actrice Deniz Polatoglu. Deniz volgde een acteeropleiding in haar thuisland Turkije en bouwt nu hier aan een acteercarrière. U zag haar niet op de eerste GEN2020-masterclass waar ze een scène uit Love and Money van Dennis Kelly, één van mijn favoriete auteurs, bracht. Ik wel. Deniz had me tijdens die masterclass meteen mee. Ik was gefascineerd en zat helemaal mee in de wereld van het personage dat ze toen neerzette. Dat smaakte naar meer, zeer fijn dus dat Deniz nu samen met Frank aan de slag gaat met Blackbird van David Harrower. Veel wist ik nog niet over deze Schotse schrijver die nu midden de veertig is. Zijn naam kwam me wel bekend voor, riep beelden op van de Londense bookshops waar ik bij elk bezoek de meest recente theaterteksten bestudeer en er dan enkele koop. Maar Harrower had mijn boekenkast nog niet gehaald. Tijdens een Verrre vrienden busrit naar een ver Vlaams oord, vertelde Frank me over dit stuk, dat hij toen pas met Deniz aan het repeteren was, en over de personages. Het intrigeerde me meteen, zonder dat Frank de plot verklapte. Waar het eigenlijk om draait, las ik natuurlijk wel bij het zoeken naar meer achtergrondinformatie op het net. Weg verrassingseffect. Dat er een bijzondere spanning tussen deze personages hangt, zie je al op deze foto's en merkte ik al aan hoe Frank onlangs over Blackbird vertelde. Dus vraag ik sinds ze bij ons in huis repeteren elke dag: 'Mag ik vandaag jullie repetitie bijwonen?' Maandag lukte dat niet, omdat het nog niet het juiste moment was. Gisteren lukte dat niet omdat ik bijna de hele namiddag buitenshuis aan het vergaderen was. En vandaag lukte het niet omdat in de Grote Zaal een andere voorstelling opgebouwd moest worden en Frank en Deniz bijgevolg naar het vergaderlokaal verhuisden, waar het toonmoment dat ze nu voorbereiden voor de GEN2020-openingsavond aanstaande zaterdag, zonder decor, zonder belichting en zonder muziek, heel wat van zijn charmes verloor. 'Kom vrijdag kijken,' zei Frank. En vrijdag zal ik daar in die zaal zitten, wees maar zeker. U kunt pas een dag later ontdekken waar ik nu al naar uitkijk, en alleen maar die dag. Frank en Deniz brengen zaterdagavond namelijk een exclusieve smaakmaker van een half uurtje, nog geen afgewerkte voorstelling. Die wordt volgend seizoen gepland, in de periode dat elk kind elke dag opnieuw vraagt: 'Hoeveel keer nog slapen voor de Sint komt?'
In de zoektocht op internet naar informatie over het leven en werk van David Harrower, las ik dat hij o.a. een stuk van Jon Fosse vertaalde: The Girl on the Sofa (Het Meisje op de Divan) uit 2002. Jon Fosse is ook de auteur van Winter, dat Franz Marijnen, Lotte Heijtenis en Lucas Van den Eynde nu aan het repeteren zijn. Dat merk ik steeds meer in mijn werkgerelateerde research en in mijn privé leesvoer, dat er overal linken zijn. Het één heeft altijd wel ergens met iets anders te maken en dat slaat dan weer een brug naar een ander feit of andere persoon. De Noor Jon Fosse, geboren in 1959, schreef en schrijft zowel boeken als theaterteksten als essays als kinderboeken. Qua productiviteit en veelzijdigheid een beetje een Noorse Michael dus :-). Jon Fosse bracht me al surfend naar een artikel uit rekto:verso, uit 2004, geschreven door Wouter Hillaert die na al dat analyseren en recenseren nu een seizoen time out/off genomen heeft. Hij schreef over Jon Fosse naar aanleiding van De Naam, in het najaar van 2003 door het Publiekstheater in Gent gespeeld, in een regie van Tom Van Bauwel. Bleek dat Fosse toen een echte hype was. Ik was toen net mijn tweede seizoen bij 't ARSENAAL bezig waar nog niet zo lang daarvoor Messen in hennen werd opgevoerd (toen nog door het MMT), het debuutstuk van... David Harrower. Een seizoen voor de enscenering van De Naam door Van Bauwel in Gent, creëerde Michael bij datzelfde Publiekstheater Bash van Neil LaBute. LaBute is nog zo één van mijn favoriete auteurs, van wie 't ARSENAAL in het voorjaar van 2006 Hoe ver het is van hier op de affiche zette, enkele maanden voor Michael zijn intrede als directeur in 't ARSENAAL deed (veel bescheidener dan sommige recente intredes in onze provincie...). Maar dus eerst regisseerde hij nog Bash in Gent. Met o.a. Sophie Derijcke die nu samen met Frank als Diana en Paul in Verre vrienden haar relatie ziet stuklopen. En met Stef Depover als vormgever, die daarna samen met Michael naar 't ARSENAAL verscheepte (met Walpurgis in Mortsel als thuishaven). En met Lieve Pynoo als kostuumontwerpster die vorig seizoen bij ons deel uitmaakte van de artistieke ploeg van Biechten. Ik dacht dat Michael haar kende via Theater Malpertuis en Piet Arfeuille met wie Lieve toen samenwerkte. Maar er was dus al een gedeeld, ver verleden. Zo zie je maar, de wereld is inderdaad klein en het één is zo snel met het ander gelinkt. Noem het een estafette, een stream of facts of een puzzel. Dat doet me eraan denken dat onze technicus Marjolijn begin deze week 's middags aan tafel vroeg of zij de enige was die 's ochtends op de radio Michael had gehoord over zijn 'puzzeltrauma'. Dus hup, de hele anekdote over Michael en zijn jeugdtrauma (als kind op school een keer geen puzzel kunnen leggen) uit de doeken gedaan. Ik heb nooit graag gepuzzeld, omdat het me meestal nogal snel lukte en daardoor ook al snel verveelde. En ook al heb ik geen wiskundig inzicht en eerder een talenknobbel, ergens zit er in mijn hersenen wel een mechanisme ingebouwd dat alles met elkaar verbindt. Ik zie overal verbanden en connecties. Het tegenovergestelde van bindingsangst in mijn hoofd, vermoeiend soms. En ik puzzel ook graag planningen in elkaar. Deze maand hebben we op de werkvloer complexe puzzels afgeleverd. Als mijn collega's daar maar geen trauma aan over houden en ik binnenkort maar niet zonder ook maar enige connectie 's middags aan tafel mijn boterhammen alleen mag zitten opeten...
|
....................................................................................................................................................
DINSDAG 20 NOVEMBER
|
 |
|
foto's: Stef Depover
Chris Lomme en Seckou Ouologuem, een apart duo. Wij zijn al zeer vertrouwd met deze op het eerste gezicht niet zo voor de hand liggende combinatie. De voorstelling Chris Lomme vs. Seckou Ouologuem is gegroeid in het kader van het GEN2020-project. Hun passie voor poëzie, klassiek en modern, en hun engagement en interesse voor stemmen van verzet, bracht hen samen. Begin vorige week kon ik hen eindelijk samen op de scène bezig zien. Tijdens een doorloop ter voorbereiding van de contactdag van onze verkoper Huub Colla, georganiseerd bij onze collega's van Braakland/ZheBilding bij OPEK in Leuven. Toonders: Braakland/ZheBilding, de Queeste, Theater Malpertuis, Lazarus en 't ARSENAAL. Toehoorders/toeschouwers: programmatoren van diverse Vlaamse culturele centra. 't ARSENAAL stond als laatste geprogrammeerd. Maar goed ook, Felix en Jasper hadden heel wat opbouwwerk voor het toonmoment van Chris en Seckou. Michael kon niet aanwezig zijn. Hij speelde die dag zelf, Rosie en Moussa, de brief van papa. GEN2020-coördinator en collega Kristin en ik mochten het woord voeren, ons aanbod voor het seizoen 2013-2014 toelichten, dat nu volop verkocht en ingepland wordt. Tijdens de uiteenzettingen door de andere gezelschappen viel het ons op dat de woordvoerders bijna altijd de mannen waren: de artistieke leider, de dramaturg en/of de acteur. Kristin en ik vonden het wel OK om als twee vrouwelijke woordvoerders voor een stijlbreuk te zorgen. Die mannen stelden wel beleefd hun zakelijk leider voor, meestal een vrouw, die dan even ter kennismaking wuifde en daarna bij het publiek ging zitten, klaar om mee naar de uitleg te luisteren. Ik excuseerde me meteen bij mijn collega, zakelijk leider Lest, en voegde op mijn spiekbrief beschaamd 'verwijzen naar Lest' toe. Oef, dat kon nog rechtgezet worden. Bij twee presentaties hoorde een zorgvuldig voorbereide en uitgewerkte powerpoint presentatie. Oei, dacht ik, ik heb enkel mijn spiekbrief en mijn eigen korte to the point presentatie (en een micro die nu gelukkig wel werkte!). Onze power zat in de mix van Chris en Seckou, samen op de scène. Door de moeilijke opbouwomstandigheden hadden Felix en Jasper zeer weinig tijd om de lichtstanden te checken en bij te sturen, wat een vrij grillige, als kunstzinnig te interpreteren, belichting opleverde. Ik vond dat Chris en Seckou hun eerste test met een publiek goed doorstonden. Slam poet Seckou pakt een publiek op zijn zeer persoonlijke manier in. En de grande dame met een van de mooiste en warmste vrouwenstemmen kon ook weer bekoren. Hoewel Chris ons achteraf toevertrouwde dat ze toch wel wat nerveus was. Ondanks al die jaren ervaring, al dat talent en haar klasse. Mooi om dat zo eerlijk toe te geven. Na dit toonmoment volgen nog enkele repetities om dan als een volwaardige voorstelling deel uit te maken van het GEN2020-festival. Op zaterdag 1 december in de namiddag, in de aanwezigheid van niemand minder dan de Minister van Cultuur Joke Schauvliege die vooraf in een toespraak haar beleid rond diversiteit in de culturele sector zal toelichten. En dan opnieuw op vrijdag 7 december, 's avonds. Tussendoor ook te zien in Berchem, Gent en Tielt. Chris en Seckou plannen een ware invasie, dat is duidelijk.
|
....................................................................................................................................................
ZONDAG 11 NOVEMBER
|
 |
|
Ik heb een nieuwe hobby: op zondagvoormiddag in het Mechelse straatbeeld affiches van het GEN2020-festival spotten. UiT in Mechelen ondersteunt promotioneel het GEN2020-festival dat we van 22 november t/m 10 december organiseren. De A2-afficheborden verspreid over de stad vormen één van de promotiekanalen die de stad ter beschikking stelt. Het zijn er 18 in totaal en ik heb er al acht gevonden (inderdaad, negen foto's maar één bord heb ik vanuit twee verschillende standpunten gefotografeerd, rara, welk bord?). Kunnen we een quiz organiseren: waar zijn deze foto's gemaakt of waar staan deze borden? Doet me denken aan de zomerzoektochten waaraan ik als kind met mijn ouders, broer en grootouders in Mechelen deelnam. De quiz is trouwens weer erg hip nu dankzij het succes van de tv-reeks Quiz me quick, waarin 'onze Jos' zeer naturel een cafébaas speelt, zodat we hem ervan verdenken naast een leven als acteur en een leven voor de toog nu ook een leven achter de toog te leiden, zo geloofwaardig zet hij dat personage neer. Acteur Lucas Van den Eynde, die momenteel bij ons samen met Lotte Heijtenis Winter repeteert, in een regie van Franz Marijnen, zet dan weer zijn beste beentje voor op de dansvloer. Vrijdagavond even gekeken om zijn kansen in te schatten om een idee te hebben van onze verdere repetitieplanning van Winter (zolang Lucas in de running blijft en blijft schitteren op die dansvloer, passen wij onze repetitieplanning aan). En ja hoor, ik had het wel verwacht: Lucas heeft talent en gaat ervoor, oefenen, discipline, de lat hoog leggen. Regisseur Franz zal het niet graag horen maar ik heb dan nog via sms voor Lucas gestemd ook. Dat doe ik zo goed als nooit en ik heb eigenlijk ook nog nooit naar Sterren op de dansvloer gekeken maar vrijdagavond kon ik de verleiding niet weerstaan. Nu maar duimen dat er geen spierscheuren of gekneusde ribben in het spel komen. Want dan wordt het een zeer zware Winter. Maar vóór de première van Winter is er eerst nog het GEN2020-festival. En tegen de start op 22 november wil ik alle A2-afficheborden in de stad gevonden hebben.
P.S.: Wie de acht locaties hierboven kan benoemen en wie ons de ontbrekende tien borden weet te signaleren, krijgt gratis tickets voor een voorstelling naar keuze op het GEN2020-festival :-)!
|
....................................................................................................................................................
ZATERDAG 10 NOVEMBER
|
Vandaag: Verre vrienden in Roeselare, een heus hindernissenparcours
Hindernis 1: de ruitenwissers van het busje (of het ontbreken ervan)
Er werd in het busje ingebroken. De grootste ellende is dat de ruitenwissers afgebroken zijn. Het ziet er niet meteen naar uit dat het nog zal regenen maar je weet nooit en op een autostrade in het donker in de gietende regen, zonder ruitenwissers, dat is ronduit gevaarlijk. Michael suggereert nog even een dweil of vod aan het wissermechanisme te hechten (de stangen zijn er gelukkig nog, de wissers zijn weg). Onze fantasie slaat op hol en we zien ons al elk om beurt op het dak liggen met een dweil in de hand en maar regen wegvegen... Gelukkig hebben we na een uurtje een redder in nood gevonden: Midas op de A12. En het klinkt raar maar we waren bijna euforisch toen het in Brugge begon te regenen! Chance dat we toch die ruitenwissers hadden, amai! Ook tijdens de terugrit heeft het nog hard geregend. Nog eens merci, Midas. Gelukkig ook hadden we een uurtje reservetijd ingebouwd voor een soundcheck (grote, moeilijke akoestische zaal in Roeselare), zo hoefden we niet al te veel te stressen om veel te laat in Roeselare te arriveren.
Hindernis 2: Sophie en de emmer (die gelukkig leeg bleef)
Actrice Sophie stapt aan onze opstapplaats in Antwerpen uit haar auto. Lijkbleek, beetje groenig zelfs. Kussen en dekentje in de ene arm, emmer in de andere arm. Ziek, misselijk. De hele nacht boven de wc-pot gehangen. In het busje slaapt ze wat en in Roeselare blijkt de niet terugkerende cola een eerste hoopgevend teken op wat beterschap. We duimen met zijn allen voor haar en ze verdient echt bewondering voor haar moed. Ik zou het niet kunnen, zo misselijk op een scène staan. Er zijn uiteraard grenzen aan pijn maar ik vind vechten tegen braakneigingen en weerzinwekkende golven van misselijkheid eigenlijk nog ellendiger dan even wat pijn te verbijten. Een acteur laat zijn ploeg niet snel in de steek, dat is vandaag nog maar eens bewezen.
Hindernis 3: de microfoon die niet werkt (en Inge die eerder een naar lucht happende hijger dan een kalme inleider lijkt)
Al vier jaar geef ik inleidingen. De allereerste keer (Hedda in Heist-op-den-Berg) was ik wel wat nerveus en telkens bij de eerste inleiding van een nieuwe productie hoop ik ook wel dat alles vlot verloopt. Vanavond gaf ik mijn tweede inleiding bij Verre vrienden, dus ik was redelijk op mijn gemak. Normaal gezien test ik vooraf de microfoon even. Maar omdat ik nogal laat naar de juiste ruimte geleid werd (CC De Spil in Roeselare is een echte doolhof) en er al zo'n 30 man zat, vergat ik de micro te checken. Dus ik begin mijn inleiding (ondertussen voor zo'n 85 man) en ik krijg het al even benauwd als ik merk dat die micro niet werkt. In deze doolhof vind ik mijn weg dus niet terug naar de onthaalbalie. Gelukkig kom ik na twee gangen en evenveel trappen onze technicus Patrick tegen. Ik sleur hem mee en hij is mijn reddende engel, lost het probleem op. Alleen heb ik Patrick nu wel nerveus gemaakt omdat ook hij hoopt in deze doolhof de weg terug te vinden! Dus ik begin opgelucht aan mijn inleiding maar mijn stem is nog onder de indruk. De adrenalinestoot en het snel op- en aflopen van trappen doen me naar adem happen. De eerste vijf minuten zijn echt een valse start, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Gelukkig wordt mijn ademhaling daarna weer rustig en mijn stem valt terug in een normaler timbre. Maar ik voel me toch niet gelukkig daarna (terwijl ik meteen denk, och, Sophie staat voor een veel heter vuur en er zijn zoveel ergere dingen dan vijf minuten de mist ingaan). Ik herken nu wat acteurs vaak meemaken: die kritsiche kijk op jezelf en jezelf niet kunnen vergeven als je een foutje maakt of een keertje wat minder sterk bent. Na de voorstelling zijn de meeste acteurs en ook het CC en het publiek content over de voorstelling maar actrice Janne is dat niet. Ze vindt het tot nu toe haar minste prestatie en is daar niet echt gelukkig mee. Een glaasje wijn en een geanimeerd gesprek in het busje op weg naar huis brengen troost en afleiding. Twee uur later, terug in Antwerpen, plooit Janne haar vouwfiets uiteen en wuift ze ons uit met de veelzeggende slotzin: "Dat is raar, mijn ogen, mijn lenzen doen precies alsof ze er niet zijn." En Sophie kunnen we thuis afzetten met een lege, propere emmer, oef.
Woensdag ging het met Verre vrienden richting Middelkerke. Acteur Junior rijdt tijdens deze tournee altijd met het busje. We noemen hem nu al 'de Jos' omdat acteur Jos een van onze vaste chauffeurs is als we toeren, net als Luc of Hilde als zij in een productie meespelen. Junior wordt 'een Jos', besluiten we. En dan ben je soms ook gejost als chauffeur want dan plagen ze je als je verkeerd rijdt of als de GPS zich te eigenzinnig gedraagt of als je er niet aan gedacht hebt om Chokotoffen mee te brengen, want dat doet 'een Jos' allemaal. Na enkele ritten is Junior geslaagd in het Jos-examen. En als we op de speelplek toekomen of als Junior ons weer veilig naar de thuishaven heeft gebracht, zeggen we met zijn allen oprecht dankuwel. Je moet dat echt niet onderschatten, die lange afstanden voor en na een voorstelling. Vanavond moeten we op de terugweg even stoppen om te tanken. Door die pauze moet de vrachtwagen met technici Bas en Patrick ons op de autosnelweg ingehaald hebben want tien minuutjes na onze benzinestop passeren we onze vrachtwagen. En dan maken we als uitgelaten kinderen aan elkaar kenbaar dat we die toevallige ontmoeting zo leuk vinden. Zo toeren, on the road zijn, het doet wat met een mens. Het is vermoeiend maar vaak ook gewoon leuk, op een heel eenvoudige manier. En daar geniet je dan van (tenzij je ruitenwissers afgebroken zijn, je kotsmisselijk bent, je micro niet werkt of je het idee hebt dat je niet je beste prestatie hebt neergezet :-).
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 9 NOVEMBER
|
Neem een kaart van België en verbind de volgende punten: van Kampenhout naar Mechelen naar Strombeek naar Brugge naar Kampenhout (op één dag!). Van Kampenhout naar Mechelen naar Mortsel naar Mechelen naar Kampenhout (ook op één dag). Dat is het traject dat chef techniek Felix de voorbije dagen heeft afgelegd. Installeren van Schwab, Werner Schwab door compagnie barbarie in 't ARSENAAL, in Strombeek Ikram oppikken waar ze overdag twee keer Rosie en Moussa, de brief van papa speelde, om haar op tijd in Brugge te krijgen voor een avondvoorstelling van Verre vrienden. En dan 's avonds laat terug naar huis. 's Ochtends vroeg weer op om mee Biechten in eigen zaal te installeren en daarna in Mortsel Wit is altijd schoon op te bouwen en 's avonds die voorstelling te draaien. We waren deze week met vier producties op reis, drie producties aan het repeteren en hadden één gastvoorstelling in huis. Volgende week zijn we met drie producties op reis, drie producties aan het repeteren en hebben we drie gastvoorstellingen in huis. 'Die van de planning', bibi dus, wordt ten zeerste aangeraden ergens onder te duiken of alleszins een tijdje bodyguards in te huren.
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 8 NOVEMBER
|
 |
|
foto: Isabelle Fossé, mama van Biechten figurant Lowie
Deze foto's bezorgde de mama van Lowie me. Lowie en Robbe figureerden regelmatig als misdienaar in Biechten. Vanavond in Scherpenheuvel speelden ze, tot hun grote spijt, hun laatste voorstelling. Mama Isabelle mailde om te bedanken voor de fijne samenwerking en de kans die Lowie en Robbe kregen. Een onvergetelijke ervaring. En de kans bestaat dat Lowie en Robbe in de voetsporen van de 'echte' acteurs zullen treden, zo hard hebben ze de smaak te pakken. Zo fijn dat jonge gasten al door die theatermicrobe gebeten zijn en dat ze houden van op reis gaan, langs de culturele centra toeren, deel uitmaken van een ploeg, op de scène staan, het applaus in ontvangst nemen. Ook voor figuranten Menno en Daan zit hun Biechten avontuur er al op. En binnenkort staan ook Gilles, Bram, Ward en Emiel voor de laatste keer als misdienaar op de planken. Ze hebben er allemaal van genoten en wij ook om dit met hen samen te kunnen realiseren. Bedankt, jongens, en bedankt ouders voor alle goede zorgen en de fijne babbels achter de schermen. Lowie is een beetje een genie en houdt van uitdagingen. Hij heeft me nog beloofd de code van mijn trolley (een cadeau bij een abonnement maar een trolley waarvan ik het slot nooit open heb gekregen...) te kraken. Het was een toffe ploeg, de Biechtenden. Daarom ook deze foto's even op mijn blog gezet: de acteurs, muzikante/componiste Lynn, figuranten Robbe en Lowie en de technici. Merci, allemaal!
P.S.: Zoek de 10 verschillen :-).
|
....................................................................................................................................................
MAANDAG 29 OKTOBER
|
 |
|
(c) foto's: Stef Depover
Het was vorige week wel de premièreweek van het najaar. Te beginnen met Een Lolita van NTGent (in een regie van Julie Van den Berghe die deze week in 't ARSENAAL ook meewerkt aan DABA Maroc in Mechelen), Réunion van Theater Zuidpool (half november te gast in 't ARSENAAL) en Niets is onmogelijk van Lazarus en Olympique Dramatique (volgend seizoen staat er ook een samenwerking tussen Lazarus en 't ARSENAAL op het programma). Donderdagavond had onze GEN2020-voorstelling IJdele Dagen een mooie semi-première in de Arenbergschouwburg tijdens het Mestizo Arts Festival. En zaterdag was het dan première van 'onze' Verre vrienden. Het was nog een zware week voor de acteurs, de artistieke en technische ploeg. Zoeken, zwoegen en zweten. Ook al deed een foto op Facebook maandag van de ploeg op een terrasje, genietend van de zon, anders vermoeden :-). In Verre vrienden moet je balanceren tussen ernst en humor, tussen het tragische en het komische. Als je geamuseerd naar een voorstelling zit te kijken, lijkt het alsof zoiets spelen een fluitje van een cent is maar niets is minder waar. De situaties waarin de personages van Verre vrienden zich bevinden zijn vaak pijnlijk en triest. We moeten er inderdaad mee lachen maar tegelijkertijd beseffen we hoe erg het soms wel is, raakt het toch ook. En die dubbelheid met de juiste finesses naar je publiek overbrengen is niet evident. De première was een geslaagde voorstelling, oef. Een opluchting na zeven dagen na elkaar overdag en 's avonds repeteren, evalueren en evolueren, met de nodige kopzorgen en twijfels maar uiteindelijk dan ook met de welverdiende voldoening. Net vóór de première stond ik met Katleen Geens (dochter van Jos, met wie ze in maart bij ons een voorstelling maakt, ter ere van Jos die dan met pensioen gaat) in de toiletten. "Toch telkens weer spannend, hé, zo'n première." We voelden in de plaats van de acteurs de zenuwen door ons lijf gieren. Katleen kan zich als actrice dan nog veel beter inleven in de acteurs dan ik. Ze zei dat ze bij elke première zo hard meeleeft met wie het daar op die scène moet waarmaken. Natuurlijk stelt zo'n première niets voor in vergelijking met een chirurg die een risicovolle ingreep moet uitvoeren, maar het toont wel hoe mooi het is dat iedereen in zo'n theater zo met elkaar meeleeft. Ik hou me dan ook aan de traditie om iedereen met de première een toike (kleine attentie die vaak verwijst naar het personage dat een acteur/actrice vertolkt, een karaktertrek, wat ze zeggen of doen...) te geven. Omdat ik acteurs een uurtje voor hun première hun rust gun en hun concentratie niet wil verstoren, leg ik de toikes meestal overdag al in de kleedkamer. Dit keer niet. Toen ik zaterdagmiddag de kleedkamer binnenkwam, lag daar nog iemand rustig en diep te ronken! Ik maakte me snel uit de voeten en heb de toikes dan maar in de personeelsfoyer op tafel gelegd. De diepe slaper in kwestie heeft van mijn bezoek niets gemerkt, denk ik. De poetsdames die er 's ochtends passeerden, schrokken zo hard dat ze terug naar boven gelopen zijn en de strijk vergaten. Een tip voor logerende gasten in onze Bed And No Breakfast: hang een bordje met de tekst 'Ik slaap hier' of zo. Ach, premières, we leven er altijd zo naartoe en zijn ook altijd zo blij als ze achter de rug zijn. Dan kan het echte spelplezier beginnen.
|
....................................................................................................................................................
MAANDAG 15 - ZATERDAG 20 OKTOBER
|
 |
ZATERDAG 20 OKTOBER
Ik krijg deze namiddag een sms'je van onze verkoper Huub Colla, met de mededeling dat de baskettende dames van Bonheiden, onder wie zijn dochter, alweer gewonnen hebben. We krijgen nu regelmatig nieuwsflashes, omdat het logo van
't ARSENAAL op de shirts van de dames prijkt. En dus zijn ook wij blij als die dames winnen.
Never change a winning team!
|
(c) neen, niet Stef, wel Huub Colla
Vanavond verliest Junior Mthombeni de boksmatch tegen Europees kampioen Sugar Jackson. Rumble in the Arenberg, als opener van het Mestizo Arts Festival (MAF) in de Arenbergschouwburg. En we hadden nog zo met de hele GEN2020-ploeg gesupporterd voor 'onze Junior'. Maar ik ben al blij dat we hem heelhuids terughebben. Volgende week moet hij immers in 't ARSENAAL de première van Verre vrienden kunnen spelen!
|
 |
VRIJDAG 19 OKTOBER
Vanavond reis ik mee met Biechten naar Wetteren, om daar een inleiding te geven (meer dan 100 man voor de inleiding, mooie opkomst, vier felle spots schijnen recht in mijn ogen, nu ervaar ik hoe een acteur soms lijden kan...). Gilles, één van de twee figuranten, rijdt ook mee met het busje. Onderweg hebben wij twee een boeiend gesprek over... de verkiezingen. De mama van Gilles is actief in de Mechelse politiek, dus is hij wel wat vertrouwd met die materie. Gilles is een intelligent, creatief en beleefd kind. Net als Lowie, de tweede figurant vanavond, die door zijn ouders wordt gebracht. Als ik deze kinderen van 11 jaar bezig zie en hoor, heb ik alle vertrouwen in onze toekomst en dat meen ik. Achter de schermen hebben de ouders van Lowie en ikzelf tijdens de voorstelling een zeer onderhoudend gesprek over communicatie en organisatie en vooral het mislopen daarvan. Blijkbaar hebben we elk in onze eigen branche daar wel wat ervaring mee. Luc speelt vanavond zoals altijd de promotor van Kristiens thesis én de pastoor in de begrafenisscène. Ik vraag me af hoe hij zich op dat moment voelt, wetende dat hij gisteren zelf afscheid heeft moeten nemen van zijn vader. Het leven gaat gewoon verder.
|
(c) moet het nog gezegd...
|
 |
|
(c) en ook hier: Stef Depover
VRIJDAG 19 OKTOBER
Vandaag zijn er twee keer twee generaties Geens in huis. Twee keer vader en dochter. Jos en Katleen Geens maken samen een voorstelling die in het voorjaar van 2013 in 't ARSENAAL in première zal gaan. Stef maakt even snel wat foto's van hen, om in de verkoopsbrohure 2013-2014 van Huub (Collage Producties) te zetten. Huub verkoopt onze producties aan de culturele centra. Die verkoop start begin november, de brochure moet maandag klaar zijn. Half december is het grootste deel al verkocht en geprogrammeerd, begin februari is alles zo goed als afgerond. Deze productie met Jos en Katleen is bijzonder omdat vader en dochter samen op de planken staan én omdat het ook een beetje de afscheidsvoorstelling van Jos wordt. Hij gaat immers in 2013 met pensioen. Dat wat de eerste 'twee generaties Geens' betreft. De tweede 'twee generaties Geens', ook vader en dochter, dat zijn mijn vader en ikzelf. Mijn vader komt langs met enkele persknipsels en wil absoluut geen beslag op mijn tijd leggen maar ik sta erop dat we toch een half uurtje samen zitten om wat bij te babbelen. Euh ja, niet enkel mijn vriendinnen maar ook mijn vader moet in deze drukke tijden al tot in het theater komen om zijn dochter nog eens te zien. In de foyer van 't ARSENAAL passeren we Ikram en Junior die nog snel even een spaghetti eten vooraleer hun repetitie van Verre vrienden begint. Ik stel hen aan mijn vader voor en die deelt mee dat Ayckbourn één van zijn favoriete auteurs is en dat hij erg benieuwd is naar Verre vrienden. Ik ben ook erg benieuwd naar zijn reactie. Over theater en vooral de hedendaagse enscenering daarvan durven we al eens een discussie te hebben. Waarover we geen dicussies hebben, is de politiek, omdat we daar op dezelfde golflengte zitten en dezelfde visie hebben. Dus ook vandaag zijn de verkiezingen weer één van de gespreksonderwerpen. Stef stelt al grappend voor om ook van deze twee generaties Geens een foto te maken. Maar daar gaan we maar niet op in. Mijn vader is al een tijdje met pensioen (en trok ooit als tiener in zijn eerste en tevens laatste theatervoorstelling het decor mee...) en ik droom nog regelmatig dat ik een scène op moet en mijn tekst niet ken. Dus van ons beiden zal je niet snel een foto in een verkoopsbrochure zien staan. Gelukkig zijn er Jos en Katleen nog.
|
 |  |
|
(c) en inderdaad: Stef Depover is niet enkel onze huisscenograaf maar ook onze huisfotograaf
DONDERDAG 18 OKTOBER
Stef maakte vandaag enkele zeer mooie foto's van Chris Lomme en Seckou Ouologuem die al een hele tijd samen aan het repeteren zijn. Chris Lomme vs. Seckou Ouologuem wordt een originele mix van poëzie en slam poetry, van twee bijzondere en verschillende persoonlijkheden, talenten en stijlen. Deze voorstelling kadert in het GEN2020-festival en zal begin december in Mechelen, Berchem, Gent en Tielt te zien zijn. Van de GEN2020-voorstelling IJdele Dagen heb ik voorlopig geen nieuwe foto's. Die ploeg is nochtans ook ijverig aan het repeteren maar dan in de Arenbergschouwburg in Antwerpen, waar ze volgende week op het Mestizo Arts Festival (MAF) eerste try-outs tonen. Spannend. 't ARSENAAL reist al lang door Vlaanderen maar ook GEN2020 zet zich stilaan steeds meer en meer op de kaart, ook buiten Mechelen. Verankering in heel Vlaanderen heet dat dan, te beginnen met Antwerpen... :-).
Deze voormiddag hield de Erfgoedcel van de Stad Mechelen een persconferentie over de restauratie van de reuzenfamilie en het door Pita bewerkte reuzenlied, dit alles in het kader van de Hanswijkcavalcade Mechelen en de Ommegang 2013. Eva en ik hadden de persconferentie voorbereid en waren nadien tevreden, over de toelichting maar vooral ook over de opkomst en respons. Opdracht volbracht. Nochtans was het gisteravond en vanochtend nog even stressen. In een wereld vol moderne technologie en allerlei snufjes zou je denken dat het afspelen en verspreiden van een filmpje (de clip van het bewerkte reuzenlied) een makkelijke klus is. Wij bewezen het tegendeel. De studenten van Thomas More kregen gisteren om een of andere technische reden de clip niet op een dvd gebrand. Geen nood, usb-stickje mee. Maar mijn PC kon dat filmpje niet lezen. SOS-lijn collega Kim ingeschakeld. SOS-lijn broer Peter ingeschakeld. Aha, oplossing: de PC van Kim herkende de format wel maar... de dvd-brander van Kims PC heeft al een tijdje kuren en deed het ook gisteravond niet. Over naar de PC van Ilse. Eureka: deze PC kan de clip openen én op dvd branden. Helaas duurt dat wel vrij lang om tien kopietjes bij elkaar te krijgen. Geduld... Stef probeert een dvd'tje op zijn laptop te openen, wat niet lukt. Met een bang voorgevoel neem ik de voorraad dvd's mee naar huis waar ze in de dvd-speler van mijn laptop ook blijken tegen te werken. Volgende optie; het filmpje van de usb-stick op mijn pc zetten. Gelukt: ik kan de clip probleemloos afspelen! Opluchting. Totdat ik nieuwe dvd's wil branden, dat gebeurt met een verkeerde snelheid en ik krijg dat maar niet juist ingesteld (ondertussen is het al middernacht voorbij). Vanochtend neem ik voor alle zekerheid én de usb-stick én mijn laptop met het filmpje op mee naar het Lamotgebouw waar de persconferentie gehouden wordt. Mijn voorgevoel was juist: de pc's daar kunnen het filmpje niet lezen en ook niet op dvd branden. Dus wordt mijn laptop op de beamer aangesloten en net voor aanvang van de persconferentie begint die beamer doodleuk al mijn privéfoto's te projecteren. Gelukkig heb ik geen perverse hobby's of grote geheimen maar toch ben ik opgelucht dat we dat nog snel kunnen stopzetten vóór alle genodigden en journalisten de ruimte betreden. De persconferentie, met Eva en Michael als woordvoerders, verloopt vlot en de afsluiter, de clip van het bewerkte reuzenlied, wordt zonder ook maar één technische hindernis geprojecteerd. Héhé. Lang leve YouTube om iedereen de clip te kunnen laten bekijken en lang leve WeTransfer om zware bestanden meteen aan de journalisten van dienst te kunnen bezorgen. Wie heeft er in deze moderne tijden eigenlijk nog dvd'tjes nodig, niemand toch...
|
WOENSDAG 17 OKTOBER
Vandaag zijn ook regisseur Franz Marijnen, actrice Lotte Heijtenis en acteur Lucas Van den Eynde in huis. De repetities van Winter starten officieel pas op maandag 5 november, na de première van Verre vrienden en na de DABA Maroc-week in Mechelen maar Franz, Lotte en Lucas komen al regelmatig samen om de tekst al wat onder de knie te hebben. Geen evidente tekst. Ik ben zo benieuwd naar de chemie tussen Lucas en Lotte op de scène. Auteur Jon Fosse zegt dat wat niet gezegd wordt, even belangrijk of soms zelfs nog belangrijker is dan wat wel gezegd wordt. En dat vind ik soms ook zo sterk aan een voorstelling: lichaamstaal, blikken, aanrakingen, interactie. Ik hou zeer veel van taal en tekst maar wat je tussen de lijnen door moet lezen of zien, is evenzeer essentieel. Als ik deze drie mensen vanochtend in de personeelsfoyer begroet, zijn ze over de uitslag van de verkiezingen aan het praten. Dat is, logisch ook, wel één van de gespreksonderwerpen deze week geweest. De uitslag in Antwerpen, in Kortrijk maar ook in Mechelen.
|
 |
|
(c) opnieuw: Stef Depover
DINSDAG 16 OKTOBER
Ik heb deze week nog twee avonden vrij en vraag Michael of ik vanavond of morgenavond een repetitie van Verre vrienden mag bijwonen. Volgens hem is het nog niet hét moment om al veel te zien maar ik ben welkom. Acteur Tom Ternest zegt al plagend dat ik nog niet moet komen kijken, te vroeg. Maar 's avonds, als ze tien minuutjes bezig zijn en ik mijn laatste mails voor vandaag verstuurd heb, sluip ik langs de achterkant toch de zaal binnen en zet ik me op de voorlaatste rij. Tijdens een pauze hoor ik Tom: "Daar zie, daar zit ze toch. Opletten, hé, mannen, want alles kan in de blog van Inge komen." Inderdaad, Tom :-). Op de eerste foto zie je de heren: Junior, Tom en Frank. Op de derde foto de dames: Janne, Ikram en Sophie. Van Tom en van de hele groep waren er ook nog andere, leuke foto's maar er is iets aan Toms personage/uiterlijk dat we nog niet mogen prijsgeven... Daarom dus een heupshot van Junior en Frank en slechts het hoofd van Tom alias Colin in Verre vrienden. Het valt me bij zo'n repetitie altijd op hoe hard er gewerkt wordt maar ook dat er plezier gemaakt wordt. Nochtans is het vanavond geen makkelijke repetitie. Iedereen is nog zoekende, probeert en ondervindt wat wel of niet werkt. Bij de nabespreking moet ik weer vaststellen dat dit echt een vak apart is. Ik heb al zoveel voorstellingen gezien, repetities bijgewoond en nabesprekingen gevolgd en telkens blijft het voor mij knap om te horen hoe zij over hun vak praten, hoe streng ze voor zichzelf zijn en hoe ze omgaan met (opbouwende) kritiek. De tweede foto heb ik gekozen omdat ik die zo mooi, eerlijk, spontaan en kwetsbaar vind (ook al was het moment waarschijnlijk zeer geënsceneerd). En ook wel omdat die me een beetje deed denken aan het beeld van Patrick Janssens die na de uitslag van de verkiezingen steun zocht bij Gene Bervoets en zijn hoofd op diens schouder liet rusten. Vrienden zijn er om je te steunen en je op te vangen. Tijdens de verslaggeving over de verkiezingen zondag heb ik regelmatig gedacht dat ik naar theater zat te kijken. En dit beeld van actrice Sophie als het personage Diana en actrice Janne als haar vriendin Marleen is theater maar raakte mij als realiteit. Op de linkse foto zie je al enkele details van de kostuums, op de twee andere foto's repeteren de Verre vrienden nog in hun gewone kledij. Kostuumontwerpster Myriam Van Gucht heeft mooi werk geleverd. Ook dat is een vak apart: elk personage een eigen stijl aanmeten waaruit je door enkele details hun karakter en soms ook gemoedstoestand kunt afleiden, maar ook het totaalplaatje qua stijl, beeld en kleurenpalet in het scenografische geheel laten kloppen. Ik kreeg van een close maar wat verder wonende vriendin het voorbije weekend de opmerking: "Chance dat ik een abonnement genomen heb in 't ARSENAAL, anders zou het nog veel langer duren om elkaar weer eens te zien." Gelukkig komt ze al in het begin van de speelreeks naar Verre vrienden kijken...
In de late namiddag heb ik een afspraak met Anneke van Vormingplus, met wie ik tijdens het kinderkunstenfestival Grof Geschud al nauw en vlot heb samengewerkt. We ontmoeten elkaar in het Olivetenhof, waar kokkin Zahia ons met lekkere geuren betovert. Hier wordt een uitgebreid Marokkaans maal voorbereid, een workshop uit het aanbod van Vormingplus. Anneke heeft me in contact gebracht met Zahia omdat we voor de openingsavond van het GEN2020-festival op zaterdag 24 november ook graag een Marokkaans buffet willen organiseren, in combinatie met de voorstellingen die avond én met een workshop Marokkaans koken in de namiddag. Ik mag mee aan tafel aanschuiven maar kan helaas niet blijven omdat er nog wat werk ligt te wachten. Maar ik kijk wel al uit naar de 24ste november. Aan de workshop koken die dag waag ik me niet maar ik kom wel alle lekkere geuren opsnuiven en alle lekkere dingen proeven. En wie weet moet ik zelfs niet tot dan wachten om van Marokkaanse gerechten te kunnen genieten, bestellen we voordien voor de catering nog wel eens bij het Marokkaanse restaurant La Boya.
|
 |
MAANDAG 15 OKTOBER
Onze Verre vrienden starten vandaag met namiddag- en avondrepetities. Dat creëert een aparte sfeer, zo met zijn allen dag na dag en avond na avond naar die premièreweek toe werken. Best vermoeiend ook, inclusief nabesprekingen die soms tot middernacht duren. Maar ook elke keer opnieuw boeiend om in dat creatieproces die vooruitgang te merken en repetities te zien evolueren tot een voorstelling.
|
(c) Stef Depover
Vandaag vertoef ik buitenshuis, in het gezelschap van Eva van de Erfgoedcel van de Stad Mechelen, Mechels hiphopper Saïd (beter gekend als Pita) en enkele studenten van de Thomas More hogeschool (voorheen Lessius Mechelen). Pita heeft het reuzenlied (u kent het wel: kere weerom, reuze, reuze...) bewerkt en daar maakt hij vandaag samen met die studenten een clip voor. Opnames in het centrum van de stad én in het stadsmagazijn waar de Mechelse reuzenfamilie wacht tot ze in de zomer van 2013 weer de buitenlucht mag opsnuiven, als ze door de straten van Mechelen trekt voor de Ommegang. De Ommegang is het wereldse gedeelte van de Hanswijkcavalcade Mechelen en die Cavalcade heeft maar één keer om de 25 jaar plaats. Michael regisseert in 2013 de Ommegang. Eva van Erfgoed coördineert de restauratie van de reuzen en volgt alles op wat op het vlak van traditie, geschiedenis en erfgoed met deze stoet te maken heeft. Samen met haar zorg ik voor de organisatorische en productionele ondersteuning en uitvoering. We hebben de voorbije week heel wat vergaderd en voorbereid. Fijn werk: een mix van cultuur, geschiedenis, organisatie en een heleboel mensen hierbij betrekken, wat het allemaal interessant en verrijkend maakt. Als ik vandaag in het stadsmagazijn de reuzen en de wagens van kop tot teen bestudeer, voel ik de nabijheid van mijn grootvader. Hij was een fervent bewonderaar van de Cavalcade en de Ommegang, liet een hele verzameling dia's na van de edities van 1963 en 1988. Het zou best kunnen dat hij ook nog in 1938 de stoet zag voorbijtrekken, toen was hij 21. Ik kan het hem helaas niet meer vragen. Maar hij zou het geweldig gevonden hebben dat ik vandaag in dat magazijn zo dicht bij dit waardevol erfgoed stond en dat ik nauw betrokken ben bij de editie van 2013.
Pita is erin geslaagd van het reuzenlied een speelse, aanstekelijke, hedendaagse versie te maken. Voor de opnames van de clip hadden we echt geluk vandaag: de weergoden lieten de hele dag de zon stralen. En een mooi historisch centrum zoals dat van Mechelen, badend in zonlicht, werkt uitnodigend. Het resultaat van de opnames kunt u bekijken via YouTube en via de site/Facebookpagina van de Erfgoedcel van de Stad Mechelen.
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 4 OKTOBER
|
 |
|
(c) Stef Depover
Deze foto's maakte vormgever Stef Depover in het repetitielokaal. Tot vorige week was de ploeg van Verre vrienden in die ruimte aan het werk. Deze week repeteren ze al in de grote zaal, drie à vier weken voor de première. Maar begin volgende week moeten ze dan weer even plaatsruimen voor Biechten dat dinsdagavond nog een keer in eigen zaal gespeeld wordt en daarna opnieuw door Vlaanderen toert. Niet ideaal (opbouwen, afbreken, opbouwen en weer afbreken en weer opbouwen) maar het lukte niet anders. Een seizoensoverzicht start altijd als een ideale planning maar resulteert een half jaar later meestal in een complexe puzzel die in de praktijk af en toe de wenkbrauwen doet fronsen: "Hoe hebben ze dat nu weer ingepland?!" De volgende twee maanden zijn al onze ruimtes bezet: Grote Zaal, Witte Zaal, repetitielokaal én vergaderlokaal. Begin november hebben we zo'n week waarvoor ik al vijf keer mensen heb moeten teleurstellen. Neen, sorry, alles volzet. In het atelier is technicus Bas druk aan het lassen. De bijzondere vloer voor Verre vrienden krijgt vorm. Vanochtend zag ik nog net Dieter, Jasper en Marjolijn met de grote vrachtwagen vertrekken, richting Heusden-Zolder. De laatste voorstellingen van Drie Zusters zijn deze week een feit. Morgen nog Blankenberge en zaterdag de allerlaatste in Tessenderlo. Aan alles komt een einde en dan begint weer een nieuw hoofdstuk, daar wordt in al die ruimtes in ons theatergebouw wel voor gezorgd.
P.S.: Zoek Moon, onze huishond...
|
....................................................................................................................................................
MAANDAG 1 OKTOBER
|
Communicatie is een raar gegeven. Bij externe communicatie is het niet evident om je een juist beeld te vormen van je publiek en doelgroepgericht te werk te gaan. Bij interne communicatie zou het iets vlotter moeten lopen, omdat je je collega's toch vrij goed kent, zou je denken. Maar interne communicatie is ook een vak apart. Vorig seizoen kregen we soms te horen dat niet iedereen altijd goed op de hoogte was van wat we op stafniveau planden en beslisten. Ook tussen de geledingen onderling waren er soms communicatiestoornissen. Dus riepen we in juni een maandelijks algemeen overleg in het leven, om iedereen goed op de hoogte te houden en iedereen de mogelijkheid te geven vragen te stellen. Dat zetten we half augustus na de start van het seizoen verder en vandaag hadden we ons derde maandelijks algemeen overleg. Maar dan zit je daar met twintig collega's en worden er zo goed als geen vragen gesteld, is er weinig interactie of weinig respons op wat in grote lijnen uiteengezet wordt. Alles blijkt voor iedereen helder en duidelijk. Wat uiteraard goed is maar ook een beetje bizar want nu blijkt zo'n maandelijks algemeen overleg eigenlijk wat overbodig. Communicatie is een raar gegeven. Misschien moet ik toch maar eens deelnemen aan zo'n workshop 'Communicatie op de werkvloer' of 'Heldere communicatie op alle niveaus' waarover ik regelmatig mails ontvang. Het hoge prijskaartje dat daar meestal aan vasthangt, doet vermoeden dat je daar de ultieme tips krijgt voor een efficiëntere communicatie.
P.S.: Vandaag ben ik exact tien jaar in dienst. Felicitaties van enkele collega's en een boeketje bloemen van Lest, wat ik zeer lief vond.
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 20 - ZATERDAG 29 SEPTEMBER
|
Het begon met Begin
De Kolonie heeft redenen genoeg om gelukkig te zijn. Vanaf 2013 krijgen ze van de Vlaamse overheid structurele subsidie, ze hebben met Begin knap muziektheater gecreëerd én Peter De Graef, die de tekst voor Begin schreef, werd voor hun vorige creatie, Stanley, genomineerd voor de Taalunie Toneelschrijfprijs. Daar wordt een mens blij van. Hoewel ik uiteraard ook wel graag had gehad dat Walter van den Broeck of Michael De Cock bij de genomineerden voor die prijs zaten, voor Biechten of Achter de wolken. Maar dat is dus helaas niet zo. Vanaf begin oktober toert Biechten weer door Vlaanderen. Chris Lomme en Jo De Meyere beginnen pas eind februari aan hun tweede, uitgebreide tournee van Achter de wolken. Momenteel is Chris bij ons druk aan het repeteren met Seckou Ouologuem, in het kader van het GEN2020 festival. Ik hoor ze vaak bezig, op de achtergrond, in de buurt van mijn bureau en ben wel benieuwd aan het worden. Welk materiaal kiezen ze en hoe zullen ze deze poëzie/slam poetry brengen? En hoe zal de chemie op de scène zijn tussen deze twee toch wel erg verschillende talenten en persoonlijkheden? Twee mensen en artiesten die desondanks de verschillen toch een echte match vormen, dat voel je al tijdens het creatieproces.
GEN2020 in Antwerpen
De voorstelling van Chris en Seckou is uiteraard niet de enige voorstelling in het kader van het GEN2020 festival. Ook aan IJdele Dagen wordt hard gewerkt, waardoor GEN2020-ers Aziz en Idy deze week niet konden deelnemen aan de derde GEN2020 masterclass dit jaar, dit keer in Antwerpen, te gast bij Mestizo Arts Festival (MAF) in de Arenbergschouwburg. We waren aangenaam verrast door het resultaat van deze derde masterclass. Het was ook weer fijn om Mostafa Benkerroum (die in 't ARSENAAL ook Belga speelde) nog eens aan het werk te zien. Eigenlijk vind ik hem op zijn best als 'vertellend acteur', je luistert graag naar hem. GEN2020-er Mauricio Ramirez wist te verrassen door zijn présence en lichaamstaal. Je merkt dat hij niet enkel acteur maar ook danser is. Na het toonmoment waren we met hem, acteur Frank Dierens, actrice Hilde Van haesendonck en GEN2020-er Deniz Polatoglu nog aan het napraten. Zeer boeiend. Mauricio, afkomstig uit Columbia, had het over enkele bekende Latijns-Amerikaanse theaterauteurs, die ons helemaal niets zeggen. Latijns-Amerikaanse literatuur, daar zijn we mee vertrouwd maar de rijkdom aan niet-westers theater is nog niet echt goed tot bij ons doorgedrongen. Op dat vlak is GEN2020 een mooie kruisbestuiving: artiesten zoals Mauricio krijgen de kans om hier te spelen, ervaring op te doen, een netwerk uit te bouwen en wij krijgen de kans om andere verhalen, stukken, auteurs en speelstijlen te leren kennen. Mauricio is laaiend enthousiast over het GEN202-project. Hij woont hier al enkele jaren, spreekt trouwens al zeer goed Nederlands en leert nu ondertussen ook Japans, een talenknobbel dus. Maar het is de eerste keer dat hij in contact komt met Belgische makers en acteurs en dat hij zulke interessante en nuttige gesprekken kan voeren over zijn vak en zijn passie, zei hij. Frank en Deniz zullen ook samenwerken maar zij moeten nog starten met hun creatieproces. Deniz, die Turkse roots heeft en in Turkije een acteeropleiding genoot, hield deze namiddag de Turkse versie van het boek Rosie en Moussa vast. Michael had vanochtend ook de Japanse versie bij. Toch wel bijzonder, vooral de Japanse versie, dat oogt grafisch uiteraard helemaal anders dan we gewoon zijn. Een mooie afsluiter van de week, dit GEN2020-toonmoment en een beloftevolle smaakmaker voor het hele festival dat eind november start.
Dieter kan vanaf nu een tandje minder bijsteken
De voorstelling van Drie Zusters in Ternat op woensdag is de tweede voorstelling van een reeks van vijf deze week. Ik reis mee om een inleiding te geven. Rond 18u begroet ik Dieter die in de zaal zit te
wachten en die meteen zijn verhaal over verschrikkelijke tandpijn doet. Een nacht van kermen en zware pijnstillers achter de rug en deze voormiddag de veroorzaker van deze ellende vakkundig laten verwijderen. Gelukkig was hij tegen de middag in Ternat om mee verder aan de opbouw en installatie van licht en decor van Drie Zusters te werken. Felix geeft nog altijd versterking bij de opbouw. Tegen het avondeten keert hij terug huiswaarts. Jasper en Dieter draaien de voorstelling, Marjolijn blijft voor de afbraak. Op donderdagavond zullen Jasper, Dieter en Marjolijn in Torhout blijven logeren, de volgende dag moeten ze immers al vroeg paraat zijn in Roeselare. Heen en terug is dan tijdverlies. Maar als je zo met je drieën ergens logeert, kan je toch niet tegenhouden dat je nog graag wat napraat en wat plezier maakt, dus veel slaap zullen ze uiteindelijk niet gehad hebben. Ach ja, die zijn alle drie nog jong en recupereren snel!
Apps & oldify & fatify
In Ternat legt Greg me tijdens het avondeten alles uit over de apps die op zijn i-phone staan. We zitten samen met Tuur en Alice aan een tafeltje. Ook al zou je het misschien niet meteen verwachten, Tuur en Alice zijn zeer goed mee met de nieuwste snufjes. Ze hebben zelf geen i-phones maar weten perfect wat apps zijn en waartoe ze dienen. Greg entertaint iedereen met zijn apps 'Oldify' en 'Fatify'. Met zijn i-phone neemt hij van elk van ons een foto en dan past hij daarop 'Oldify' en 'Fatify' toe. Het resultaat is soms hilarisch, soms beangstigend realistisch. Zo zal ik er dus uitzien als ik heel oud of heel dik ben... Hij verlaat onze tafel om aan de tafel ernaast Michael Vergauwen, Veerle Dobbelaere en Mieke De Groote apps-matig onder handen nemen. Zijn plaats aan onze tafel wordt al snel ingenomen door een Duitser, een collega-acteur van Alice die vanavond naar Drie Zusters en Alice in het bijzonder komt kijken. Ze acteren samen in een Duitse jeugdreeks die in de gebouwen van Studio 100 wordt opgenomen. Hij schuift mee aan, heeft net de soep gemist. Wij krijgen al het hoofdgerecht voorgeschoteld: kip met rijst. De serveerster brengt een porseleinen kommetje met een lepel, zet dat op onze tafel, nogal dichtbij de Duitse collega van Alice. Die denkt dat dat zijn soep is en begint te lepelen. Het blijkt de currysaus te zijn... maar hij eet dapper verder, tot wij hem zeggen dat dat 'keine Suppe' is. De currysoep blijft tijdens het eten nog een hele week een running gag, zeker als we in Roeselare allemaal een kommetje soep krijgen dat verdacht veel op currysaus lijkt maar uiteindelijk toch soep blijkt te zijn. Bij deze tournee is iedereen tevreden met het eten, zeer gevarieerd en lekker tot zeer lekker. Bij de vorige tournee van Drie Zusters hadden we op de technische fiche bij catering 'graag een lichte warme maaltijd, bv. kip' gesuggereerd. Het gevolg was dat ze overal kip gepresenteerd kregen. De drie actrices van Nachtzusters aten zo bijna overal, voortgaande op de catering tip op de technische fiche, een slaatje met geitenkaas. En de ploeg van De Pruimelaarstraat wenste soep en at bijna overal tomatensoep, waarschijnlijk onder het motto 'tomatensoep lust iedereen wel'. Marjolijn vraagt me om bij de tournee van Rosie en Moussa, de brief van papa, i.p.v. broodjes, brood met beleg te vragen. Anders eten ze elke keer een smoske kaas en op de duur ben je dat een beetje beu. Tja, 't is een vak apart, catering, zowel voor de verantwoordelijke in 't ARSENAAL (Ilse) om alles te regelen als voor de culturele centra om hopelijk goede keuzes te maken. Ik ga nu al een vijftal jaar mee op reis en ben altijd zeer blij met het eten, wat er ook op mijn bord ligt. Ik vind het al een luxe dat ik zelf niet moet koken. Maar het is inderdaad niet onbelangrijk, als je vijf dagen op rij en route bent, 's avonds 2,5 uur op de scène staat, dat je evenwichtig en gezond eet, om fit en energiek te blijven.
Het leven backstage
Zoals ik al zei, hou ik er wel van om eens mee op reis te gaan. Voor Drie Zusters geef ik vier inleidingen. Bij de eerste in Waregem ging ik nog eens kijken, het was tenslotte al anderhalf jaar geleden dat ik de voorstelling nog gezien had. In Ternat neem ik me voor backstage te lezen, eindelijk wat leestijd inhalen. Maar van lezen komt niet veel in huis. Isabelle, Michael, Frank, Tuur en Jos komen regelmatig mee in het backstage salon zitten, als ze even niet op de scène moeten staan. Dat is best gezellig, we praten over van alles, o.a. met Frank over de repetities en enscenering van Verre vrienden, waarin hij ook meespeelt en dat ze nu volop aan het repeteren zijn. Veerle leest zelf achter de scène, in haar loge. Greg amuseert zich met zijn i-phone met apps. In Torhout heb ik de hele avond gezelschap van Marjolijn. Tijdens de voorstelling is ze niet van dienst, soms zit ze in de zaal bij collega's Jasper en Dieter, soms blijft ze backstage. Blijkt dat ze tijdens één van de voorstellingen in de zaal in slaap gevallen is en dat Jasper af en toe tegen haar arm moest stoten om haar weer wakker te krijgen. De acteurs plagen haar daar nu maar al te graag mee. In Roeselare zit ik helemaal alleen in het salon van de backstage, dat zich een niveau hoger bevindt dan de kleedkamers. Het lukt me om mijn boek uit te lezen. Mijn inleidingen voor Drie Zusters zitten erop. Maar eind volgende week reis ik graag nog eens mee voor de allerlaatste voorstelling van Drie Zusters, om afscheid te nemen van deze fijne ploeg. Greg was precies al één en ander aan het bekokstoven om op de scène grapjes uit te halen met de collega's. Dat belooft.
Vertrouwen in elkaar
Mooi om te zien is dat die acteurs enorm op elkaar vertrouwen. Ik zou niet te lang backstage durven blijven, uit angst dat ik te laat weer op de scène zou staan. Soms hangt er backstage een écoute zodat je daar kan horen wat er op de scène gezegd wordt en zo dus kan volgen waar precies ze in de voorstelling zijn. Maar dat is niet overal het geval. De ene acteur ziet de andere dan zitten en zegt: “Ah, gij zit hier nog, dan moet ik ook nog niet terug op.” “Welk stuk hebben we net gehad?” “Wat heb jij net gezegd?” Er moet maar één acteur zich vergissen, één schakel in het geheel en je krijgt een domino-effect van acteurs die niet op het juiste moment weer op de scène staan. Maar dat gebeurt nooit. Ik denk dat ze daar bijna een zesde zintuig voor ontwikkelen. Nochtans, in Ternat zijn Michael, Greg en ik tegen het einde van de voorstelling backstage nog met de 'Oldify' en 'Fatify' app bezig, als we plots het applaus al horen. Greg en Michael spurten de trap op, naar de scène. Ze zijn nog net op tijd.
Inleidingen
Soms heb ik het gevoel dat ik een zeer goede inleiding heb gegeven, soms heb ik het gevoel dat het beter kon. En eigenlijk vertel ik elke keer net hetzelfde. Ligt dat aan de wisselwerking met de luisteraar? Vermoeidheid en gemoedstoestand van mijn kant? Het blijft zeer subjectief. Zo is dat ook met de voorstelling zelf. In Ternat komt Eline, die de jongste zus Irina speelt, even backstage en ze zegt dat ze het een nogal lome voorstelling vindt. Tien minuten later verschijnt Hilde, die de rol van de meid Anfissa vertolkt, en zij zegt dat het een goede voorstelling is, dat ze zich goed amuseert. Zo zie je maar, een zelfde voorstelling, een andere perceptie.
Na de inleiding in Ternat komt er een oudere heer naar me toe. “Mevrouw, mag ik u eens een vraag stellen?” Ik zie in vijf seconden al de informatie uit mijn inleiding en documentatiemap voor mijn ogen voorbijflitsen. “Ja zeker,” zeg ik. “De voorstelling duurt 2,5 uur. Wat als je, wat bij mijn generatie al sneller zal voorvallen, naar het toilet moet? Waarom is er geen pauze?” Ik toon begrip, voor zijn mogelijk probleem en voor de artistieke keuze om geen pauze in te lassen en zeg hem dat hij best maar naar het toilet gaat als het te dringend is. Hij antwoordt dat hij dan de voorstelling toch stoort. Waarop ik vriendelijk zeg dat hij dat zich niet hoeft aan te trekken, als hij echt heel dringend naar het toilet moet. “Maar dan mis ik een stuk van de voorstelling.” “Dan hoop ik voor u dat u heel snel weer terug in de zaal bent.” Dan verandert de heer plots van onderwerp. Hij heeft een documentatiemap in zijn handen. “Mooi, zo'n documentatiemap, dat heb ik nog nooit meegemaakt dat we bij een inleiding zoiets krijgen.” “Dat doen we standaard bij elke voorstelling, voor studenten en docenten maar ook voor elke andere toeschouwer die daarin geïnteresseerd is.” “Proficiat en bedankt.” Zo kan ik die inleiding gelukkig toch met een positief gevoel afsluiten.
In Torhout moeten acht tienerjongens van een jaar of zeventien noodgedwongen op de eerste rij plaatsnemen, omdat er elders in de ruimte geen stoel meer vrij is. Ik start mijn inleiding en die zitten daar met zijn allen zo te gniffelen en schaapachtig te kijken, dat ik me tijdens mijn parlé afvraag of er per ongeluk een haarlok recht omhoog staat, of er iets mis is met mijn bril of mijn laarzen of benen... Gelukkig laat ik me daardoor niet afleiden. Na de inleiding komen ze als gek naar mijn tafeltje gestormd om elk een documentatiemap te nemen. Ik vraag hun of ze geen e-mailadres hebben. De gedrukte versie is eigenlijk voor mensen die geen PC of geen internet hebben. Weer die acht schaapachtige blikken op mij gericht. Een beetje tegen hun zin noteren ze hun e-mailadres. “We moeten daarover een opdracht voor school maken.” “Ik mail jullie morgenvroeg meteen de digitale versie.” Maar dat blijken ze nog niet voldoende te vinden. Een compromis volgt: ze krijgen twee gedrukte mappen mee en ze ontvangen elk nog een digitale versie. Enkele tienermeisjes, waarschijnlijk uit dezelfde klas, noteren ook elk hun e-mailadres. “Voor Nederlands moeten we een recensie schrijven over deze voorstelling.” “In de map zitten ook recensies, dan heb je een voorbeeld om je op te baseren.” “Aha. En staan die recensies ook online op jullie site?” “Neen, nu niet meer.” Glimlach, copy/paste flitst door hun brein. Ik speel daar op in en zeg: “Als je die recensie kopieert, moet je de voorstelling wel zeer goed vinden. En misschien denken jullie daar na vanavond anders over.” “Neenee, ik weet nu al dat ik de voorstelling zeer goed zal vinden”, lacht een van de meisjes.
Bij de inleiding in Roeselare vrijdagavond smeken enkele leerlingen ook nog om een gedrukte versie terwijl mijn voorraad snel op is (de reden daarvoor: lees verder). “Ik mail de digitale versie meteen maandagochtend.” “Maar dat is te laat, we moeten dit weekend die opdracht maken.” “Geen probleem, dan mail ik vanavond thuis nog de digitale versie naar jullie.” Klant is koning, niet waar (wat niet overal de logica is: lees verder). Wanneer ik dat aan Jasper vertel als hij even later vraagt of de inleiding goed geweest is, vindt hij dat knap dat ik zo'n service bied. Dat is maar een kleine moeite in deze tijden van moderne technologie en internet en flexibele werkuren :-). Jasper en Dieter wilden trouwens de inleiding bijwonen, om te zien of ze na zo'n 35 voorstellingen van Drie Zusters wel alles begrijpen. Maar uiteindelijk moest hun eten nog wat verteren en zijn ze er niet geraakt. De acteurs vragen me dat wel eens: “Wat vertel jij eigenlijk allemaal in die inleiding?” Mijn standaard antwoord is dan: “Jullie moesten eens weten...”. Maar eigenlijk vertel ik de meest voor de hand liggende zaken en soms ook wel enkele bijzondere weetjes of anekdotes. Binnenkort zal het weer over Biechten en Walter van den Broeck gaan en daarna komen Verre vrienden en Alan Ayckbourn aan bod.
Pech onderweg? Patrick is al onderweg
Donderdagavond in Torhout merk ik dat Felix er moe uitziet. “Heb je ons stress verhaal van vandaag dan
nog niet gehoord?” Panne met de vrachtwagen, in Drongen. Patrick naar Antwerpen voor een vervang-vrachtwagen en dan naar Drongen. De opbouw kon dus pas enkele uren later beginnen, voor etenstijd waren ze net klaar. Het busje waarmee Jos rijdt en enkele acteurs in meeneemt, bleek dan ook nog panne gehad te hebben. Vanochtend zat er bij de post een brief van de politie Mechelen, met de mededeling dat zondag ons busje weggesleept was en dat, mochten we het voertuig nog niet terughebben, we nummer X konden bellen om te informeren naar dat voertuig. Raar. Felix weet van
niets, Dieter ook niet. En het busje was dinsdag al terug beschikbaar voor de reisvoorstelling naar Ieper. Maar wel goed dat de politie ons inlicht en op de hoogte houdt.
SOS inktpatroon
Sinds de overname van het bedrijf waar wij ons kopieer- en printapparaat huren, hebben we ons al enkele keren verwonderd over hun manier van werken. We krijgen geen reservetoner. Collega Ank houdt het aantal kopieën en prints in het oog en bestelt op tijd een nieuw inktpatroon. Maar we werken soms met piekperiodes en soms ook met extra oplages van programmablaadjes, brochures, subsidiedossiers, documentatiemappen e.d. waardoor je dat inktverbruik nooit exact kan inschatten. Ank krijgt daardoor stressaanvallen, vreest altijd dat we toch eens op een cruciaal moment zonder inkt zullen vallen. En zo geschiedde vandaag. Ze heeft de firma al enkele keren om een reserve exemplaar gevraagd, gesmeekt zelfs. Maar dat willen ze niet leveren, 'om misbruik van toners tegen te gaan'. Misbruik van toners, wat moet ik me daarbij voorstellen?! Zij houden onze tellerstand mee in het oog, berekenen gemiddelden en zeggen ons dan doodleuk dat wij, rekening houdend met het aantal gemaakte kopieën en prints de voorbije maanden, nog niet aan nieuwe inkt kunnen toe zijn, terwijl het boodschappenvenster van het apparaat om de vijf minuten meldt dat we de toner eens goed moeten schudden omdat hij bijna leeg is. Na tien keer schudden deze voormiddag kunnen we het ook echt schudden. Er komt geen spatje inkt meer uit. De voorraad documentatiemappen die ik vanavond nodig heb, is gehalveerd. Michaels printopdracht blijft de hele namiddag in de wachtrij staan, die van Ank ook en zo volgen er nog. Ondertussen heb ik al een telefoongesprek met Martijn, onze contactpersoon bij dat bedrijf, achter de rug. Een kwartier discussiëren om één keer een reservetoner te mogen ontvangen, om niet meer zonder inkt te vallen. Pas na een kwartier zei hij: “Ik zal voor u een uitzondering maken, ik heb vertrouwen in uw manier van werken.” En twee minuten later: “En uw naam is?” Ik vrees dat ik nu op hun zwarte lijst van lastige klanten sta. Ik ben niet zo commercieel ingesteld of aangelegd maar hun manier van werken lijkt me toch tegen alle wetten van de commerciële logica en de 'klant is koning'-regel in te gaan. Benieuwd als ik volgende keer naar de supermarkt ga of ze me aan de kassa zullen melden dat ik nu nog geen tomaten mag kopen want dat ik statistisch gezien mijn tomaten van de vorige aankoop nog niet opgegeten kan hebben...
Feestje zoals in Haren...?
Volgende week donderdag, 4 oktober, stelt Michael in de schitterende Mechelse boekhandel De Zondvloed zijn nieuw boek Hannibal voor. Hij had ons, de collega's, al een uitnodiging gestuurd en zei dat we dat nog naar onze eigen adresboek mochten sturen. Hij vroeg Kim om daar op Facebook ook nog eens melding van te maken en mensen uit te nodigen. Waarop hij meteen de volgende bedenking toevoegde: “Maar het moet nu ook niet zo'n feestje zoals in Haren worden...” Stel je voor!
Het eindigde met tijd en taart en cava
Deze blog begon met de première van Begin en eindigt met de première van Altijd tijd voor taart van De Nietjesfabriek. Een familievoorstelling voor jong (vanaf 10+) en oud. Mooi, fris, energiek, soms ook poëtisch, leuke woordspelingen. 't ARSENAAL ondersteunt graag jong talent, zo schrijven we dan in subsidiedossiers en intentieverklaringen. En wees maar zeker dat we met het ondersteunen van De Nietjesfabriek een juiste en goede keuze hebben gemaakt. Ze zaten ook bijna vier maanden mee aan tafel in onze personeelsfoyer, deelden leuke, grappige en ontroerende verhalen met ons. Ik ga hen wel wat missen. Maar veel tijd om daar bij stil te staan, is er niet. Er komt nog meer dan genoeg op ons af!
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 20 SEPTEMBER
|
Ik heb enkele dagen 'recup' achter de rug, de batterijen zijn weer opgeladen. Zaterdag ging ik nog mee op stap met de ploeg van Drie Zusters, naar Waregem. Voor hen was het de eerste week van hun tournee, de vijfde voorstelling op rij. Best intensief dus. Voor Mieke De Groote, die Olga speelt, was die eerste week van de tournee zeker een beproeving! Tijdens de eerste voorstelling, in NTGent dinsdagavond, maakte ze een verkeerde beweging met als gevolg een spierscheur in haar kuit. De volgende drie avonden speelde ze dapper met krukken, de avond in Waregem al met een wandelstok. Ze liet het verder niet aan haar hart komen en was backstage één brok enthousiasme en vrolijkheid omdat haar dochter met haar muziekgroepje die avond in Roemenië op een festival een tweede plaats veroverd had. Het zijn lange avonden, zo mee op reis, als ik een inleiding geef, maar ik kan daar enorm van genieten. Waarschijnlijk romantiseer ik dat on the road zijn wel een beetje maar het geeft toch altijd een gevoel van samenhorigheid als je samen aan tafel zit te eten of na de voorstelling in de foyer nog even met zijn allen napraat. In Waregem werden we ten afscheid op een jenevertje getrakteerd. Jaja, artiesten worden meestal wel in de watten gelegd. Maar verhalen over verwende nesten, luxueuze cadeautjes en gênante uitspattingen, dat is eerder iets voor wereldberoemde rock- en filmsterren. Wij houden het altijd sober en beleefd. Tijdens het avondeten in Waregem kwam het boek Vijftig tinten grijs ter sprake. De hype van de voorbije zomer. Alice Toen had het gelezen, bijna verslonden zelfs. Ook een goede vriendin van mij heeft het me aanbevolen maar ik twijfel toch nog. Zo'n boek levert natuurlijk wel gespreksstof aan tafel. Jasper, die die avond nog als laatste aan het eten was, smeekte zelfs om een ander gespreksonderwerp. Technici Dieter en Marjolijn hadden alvast geen tijd om te lezen, na vijf voorstellingen van Drie Zusters, hadden zij nog twee dagen Rosie en Moussa, de brief van papa op hun planning staan. Zondag een familievoorstelling in Leuven en maandag twee schoolvoorstellingen op dezelfde plek. Daarna kregen ook zij van hun chef Felix enkele dagen 'recup'. Nochtans zag ik dinsdagmiddag toen ik de stad introk Marjolijn met het 't ARSENAAL busje passeren. Ze wou me een lift naar het werk geven maar, gezien mijn 'recup' die dag, heb ik vriendelijk bedankt.
Vorige week vrijdag was ook best nog een hectische dag. Het projectsubsidiedossier voor Troost, onze coproductie met het jonge collectief SIN, moest ingediend worden. Het was niet echt een strijd tegen de klok, we waren goed voorbereid en Nadia van SIN had het dossier zeer goed uitgewerkt. Maar toch, alle documenten, informatie en kopieën bundelen, dat neemt toch nog altijd meer tijd in beslag dan je denkt. Voor Nadia/SIN was het een eerste dossier dat ze maakte en indiende. Voor ons is de onthaalbalie van Kunsten en Erfgoed in Brussel vertrouwd terrein. We waren nog vrij vroeg daar, rond 15u. De formulieren die je meekrijgt als ontvangstbewijs lagen al klaar. En dan zie je de een na de ander passeren, met zijn pakket dossiers voor de commissieleden die dit allemaal lezen en beoordelen. Bij elke deadline zie je de dag zelf in de late namiddag heel wat volk en bekenden passeren aan die onthaalbalie in Brussel. Ik vraag me echt af of iemand die dossiers wel eens een dag eerder of zelfs nog vroeger indient. Ik denk het niet. Om dit heuglijke feit en onze toekomstige samenwerking te vieren, gingen Nadia en ik nadien op de Grote Markt iets eten. Dat de elektriciteit in die eetgelegenheid een half uur uitviel, kon ons niet deren. Lekker eten, opluchting na hard werken en een zeer goed gesprek werkten ontspannend. Om 18u was ik terug in 't ARSENAAL om de laatste dingen af te werken vooraleer ik aan mijn 'recup' kon beginnen. Collega Kristin zat er ook nog, te werken aan... een subsidiedossier voor een ander project via een ander departement. Deadline: aangetekende verzending met een poststempel op 15 september als bewijs. Dus Kristin stond zaterdagvoormiddag in Brussel in het postkantoor aan te schuiven. Eind deze maand beginnen we aan ons actieplan 2013, dat eind oktober bij de Vlaamse overheid ingediend moet worden. Een dossiertje meer of minder...
Zondagmiddag passeerde ik nog even langs de Mechelse uitmarkt, UiT zonder uitlaat. Monique en Ilse hadden daar de hele namiddag postgevat om 't ARSENAAL bij de Mechelaar te promoten. Door het zalige zomerse weer was er veel volk op stap. De meeste geïnteresseerden, theaterliefhebbers, actieve meerwaardezoekers e.d. kenden 't ARSENAAL al. Goed nieuws voor ons dus maar pech voor Monique en Ilse die 's avonds nog een hele hoop promotiemateriaal terug mee naar huis konden nemen. The roaring twenties van de vorige eeuw vormden op deze uitmarkt de rode draad. Daar konden wij als thema eigenlijk weinig mee, tenzij een verwijzing maken naar GEN2020, de nieuwe generatie makers, auteurs en acteurs die een frisse kijk hebben op wat theater kan en moet zijn en die tegen de jaren twintig van deze eeuw zeker van zich zullen laten horen. Die nieuwe generatie maakt vaak gebruik van de sociale media. Ik moet, shame on me, toegeven dat van mijn intenties om de voorbije zomer een echte Facebooker te worden, nog niet veel in huis is gekomen. We hebben op Facebook al vrij veel vrienden van 't ARSENAAL. Grappig dat je dan ook vaak nieuwsberichten te zien krijgt die op zich weinig of niets met 't ARSENAAL te maken hebben. Zoals bijvoorbeeld twee 't ARSENAAL vrienden die elkaar gevonden hebben en hun liefde dan ook kenbaar maken. Tja, dat kunnen we dan leuk vinden :-). Of misschien moeten we dat kersverse koppel kaartjes voor een avondje theater schenken. Maar dan beter geen Verre vrienden, waar relaties niet al te vlot verlopen en hier en daar al eens een crisis aan de orde is. Of beter ook geen Winter waar een man met een gewoon, rustig leven, zijn hele leven overhoop laat halen door de passie voor een vrouw. Vrienden van een collega lieten weten dat ze kaartjes hadden geboekt voor Winter, op 14 februari, waarschijnlijk dus om samen Valentijn te vieren. Fijn, het hoeft niet altijd zeemzoete romantiek te zijn, het mag er op relationeel vlak al eens stuiven, je wereld op je kop laten zetten. Misschien hebben die dat nog zo slecht niet gezien, dat je als koppel na zo'n voorstelling opgelucht kunt ademhalen: héhé, bij ons is het gelukkig niet zo'n emotionele rollercoaster. Wie weet lezen we daarna wel op Facebook welk effect deze voorstellingen op onze theatervrienden hebben.
Vandaag is het vrij rustig in huis. Stilte voor de muzikale storm. Vanavond is het immers première van Begin, door De Kolonie, dat we aankondigen als muzikaal vuurwerk en een spirituele reis. Drie maanden hoorden we muziek, klanken en geluiden, dag na dag (behalve tijdens de zomerstop). En vandaag is het zo stil in huis, raar, zo net voor een première. Morgen begint de herfst, morgen is de zomer voorbij. Ik ga me even bezinnen en beslissen of deze zomerblog al dan niet terug een 'gewone blog' wordt...
|
....................................................................................................................................................
DONDERDAG 13 SEPTEMBER
|
 |
|
Deze foto's maakte ik al bijna twee weken geleden, bij een repetitie van Begin door De Kolonie MT. Het was fijn en intrigerend om bij de muziek die we al een hele tijd in het gebouw hoorden weerklinken ook beelden te zien en een verhaal te horen. Ik werd meteen meegesleept door de aanstekelijke ritmes en de dynamische muziek. En ook het verhaal, tegelijk wat spiritueel, filosofisch én realistisch, raakte me meteen. Ik had er die dag al twee erg drukke weken opzitten en nog twee even drukke weken voor de boeg en werd daar tijdens die repetitie in die donkere zaal met mijn fototoestel in de aanslag plots heel erg met mezelf geconfronteerd. "Er is het lichaam en er is de geest." En hoe het ene het andere soms negeert. Hoe we onszelf, in de opeenvolging van uitdagingen die het leven is, soms verliezen in ons gejaagde leven en al wat we willen of zogezegd moeten realiseren. Neem de tijd om even stil te staan en ga terug naar je kindertijd waar alles nog veel eenvoudiger was en niet beïnvloed werd door de ratrace die onze maatschappij ons voorschotelt. Sta stil bij onze kwetsbaarheid en de fragiliteit van het leven. De vraag "Waar ben je mee bezig en hoe ben je bezig?" stelde zich. Betrapt, dacht ik. Het leek wel even of De Kolonie MT had mij de laatste twee weken stiekem geobserveerd en liet nu mijn geweten aan het woord. Ik zag mezelf bezig met af en toe een vemoeidheidshumeur en dacht: deze repetitie moet het begin zijn van een andere attitude, een andere aanpak. Na deze repetitie werkte en leefde ik weer gewoon aan hetzelfde tempo verder :-). Zo gaat dat meestal. Maar toen ik enkele dagen later met Bo van De Kolonie samen zat om de verdere communicatie en promotie voor Begin te bespreken, hadden we het er toch nog eens over. Een boeiend onderwerp dat toch velen onder ons bezighoudt. Verwacht nu geen zware filosofische kost als je komt kijken. Het is eerder muzikaal vuurwerk, een zinnenprikkelend theatraal hoorspel in een indrukwekkende muzikale installatie waar je achteraf op je gemak wel eens wilt in rondneuzen. Straffe percussie die je tot in je buik en tenen voelt zinderen. En dit was nog maar een repetitie, een work in progress.
Vanmiddag zegt Bo aan tafel dat ze nog allerlei dingen aan het veranderen zijn. Zo gaat dat, als de première nadert. Zoeken en aanpassen, tot het klopt. Michael zag deze week een repetitie en was ook onder de indruk. De Nietjesfabriek gooide het roer deze week, met hun naderende première in het achterhoofd, ook stevig om met een extra acteur en de transformatie van acteur Freek tot regisseur Freek. En toch zaten ook zij deze middag nog heel ontspannen aan tafel, gniffelend om de dingen die ze in de voorstelling wensten om zichzelf een plezier te doen, gaande van in een berenpak rondlopen over tepelkwastjes dragen en een wervelwind over de scène doen razen... In de wereld van de verbeelding kan je je dromen soms waarmaken. Felix had vanmiddag ook nog een anekdote te vertellen. Hij hielp dinsdag in NTGent mee het decor bouwen en het licht installeren van Drie Zusters. Eens die klus geklaard, kan hij naar huis vertrekken. Marjolijn, Dieter en Jasper blijven ter plekke om de voorstelling te draaien. De catering stond al klaar en een NTGent-medewerker passeerde met de mededeling: "Dit is het broodje met kaas voor de diabetespatiënt." Acteur Greg vraagt i.p.v. een warme maaltijd een broodje met kaas voor na de voorstelling. Maar ook Felix is diabeet. Dus dacht hij: "Oh, fijn, een hongertje net voor ik naar huis ga, dat broodje kaas voor de diabetespatiënt gaat er wel in. Sympathiek dat die mensen daar aan denken." Ilse heeft na de lunch Greg gebeld om te zeggen dat hij in het vervolg zijn broodje met kaas best verstopt of dat hij anders geen eten heeft na de voorstelling... En zo houdt het werk van cateringverantwoordelijke Ilse, regelen en opvolgen van de interne en externe catering, nooit op. We lachen er soms wel eens mee maar deze taak is voor Ilse toch een serieuze boterham. Misschien moet ze die af en toe maar eens aan Felix doorgeven.
|
....................................................................................................................................................
ZATERDAG 8 SEPTEMBER
|
 |
|
Een drukke dag, zowel voor het festival als voor mezelf. Deze dag vormt het zwaartepunt van Grof Geschud met tal van voorstellingen, workshops, activiteiten en animatie, binnen en buiten. In de voormiddag spreek ik af met mijn metekindje Tijl en zijn mama An. We hebben kaartjes voor De Peuterparade, een voorstelling voor de allerkleinsten, vanaf 2,5 jaar. Terwijl we aan de ingang van de zaal wachten, bekijken we de tentoonstelling van het brievenproject bij de voorstelling Rosie en Moussa, de brief van papa die woensdag in de gevangenis te zien was en nu aan de onthaalbalie van cultuurcentrum Mechelen opgsteld staat. Dit wekt toch wel de interesse van veel mensen. Ik vraag ma af wat die kinderen denken als ze via de hoofdtelefoon de gedetineerden horen vertellen. Sommigen zijn toch nog wel erg klein om dit allemaal te vatten. Maar de ouders zijn duidelijk wel geraakt door deze brieven van kinderen aan gevangenen.
|
 |
|
Als je zelf geen kindjes hebt, in een theater voor volwassenen werkt en zelf meestal enkel naar voorstellingen voor volwassenen gaat kijken, is het best eens leuk en interessant om een voorstelling voor heel kleine kindjes mee te maken. Te beleven eigenlijk, want dit is een heel ander concept dan theater voor al wat oudere kinderen, wat logisch is. De Peuterparade steekt knap in elkaar. Ik bewonder de dame die de zandtekeningen maakt, wat een talent. En een week later krijg ik het liedje "In het oeoeoeoeoeeoe oerwoud zitten aaaaaaaaaaaaaa apen" maar niet uit mijn hoofd, tot groot jolijt van mijn collega's Kim en Ank voor wie ik het liedje gezongen heb en nu spookt dat ook door hun hoofd! Na de voorstelling drink ik nog eventjes iets met Tijl en An en dan wandel ik richting Wollemarkt voor de Rwina vertellingen. Even later verschijnt Michael daar met dochters Winter en Toulouse. Ze hebben net Something very far away van Unicorn Theatre gezien en komen nu naar de Rwina vertellingen luisteren. Michael had zich van uur vergist en stond te vroeg in Mechelen, dus hebben ze eerst maar de Sint-Romboutstoren beklommen, met - zeker bij mooi weer - een schitterend uitzicht als beloning. "Papa was al moe na de eerste trap", zegt Winter me. Tja, die gemiddelde Vlaming en beweging... Hoewel je van Michael moeilijk kan zeggen dat hij vaak stilzit, integendeel, zelfs tijdens vergaderingen en repetities blijft hij zelden lang zitten :-). We hebben gigantisch geluk met het mooie zomerweer. In de gietende regen wordt zo'n buitenactiviteit op een festival maar een triestige bedoening. Nicole van de Jeugddienst, die de algemene coördinatie van dit festival op zich neemt, had voet bij stuk gehouden, alsof ze dit ook kon inplannen: het zou mooi weer worden, zeker weten, alleen al omdat bij slecht weer sommige activiteiten buiten niet zouden kunnen plaatshebben. En ze heeft gelijk gekregen.
|
 |
|
 |
|
Als je deze foto's ziet, krijg je heimwee naar je kindertijd. Ik luister ook nog steeds graag naar goede verhalen en mooie, warme vertelstemmen en kan me dan ook volledig inleven en de rest rondom mij even helemaal vergeten. Maar die kinderen stappen echt in die wereld van de verbeelding, dat zie je aan hun ogen en de expressie op hun gelaat. Voor hen zijn er echt bange of dappere prinsen en lieve, bloedmooie prinsessen, vieze monsters en gevaarlijke reuzen, sissende slangen en kibbelende krokodillen. Bij de eerste vertelling aarzelden Othman, Hamid en Nora nog even en vergaten ze soms al eens een detail. Vanaf de tweede keer ging het steeds maar vlotter en de hele namiddag hingen niet enkel kindjes maar ook mama's en papa's aan hun lippen. Een man die met zijn fiets passeerde, vroeg me wat hier eigenlijk aan de gang was. Ik gaf hem wat uitleg en hij antwoordde: "Oh, dat is wel tof. Spijtig dat mijn zoontje nog maar zeven maanden is." Voilà, de volgende generatie cultuurliefhebbers staat al klaar. Hopelijk blijft het niet bij deze eerste editie van Grof Geschud en kan dat zoontje binnen twee jaar ook naar De Peuterparade en binnen vier jaar naar de Rwina vertellingen.
|
 |
|
Vier uur lang vertelden Othman, Nora en Hamid sprookjes. En voor we het wisten, was het al tijd om alles weer op te ruimen en in te pakken. Plots zagen we chef techniek Felix verschijnen die samen met Marjolijn ons caravannetje weer kwam oppikken. Zo lang aan voorbereid, zo hard aan gewerkt en Grof Geschud is al zo goed als voorbij. Morgen sluit nOna af met een filmontbijt in de open lucht maar daar pas ik voor, ik ga rustig uitslapen. We nemen afscheid van elkaar met de belofte om binnenkort samen nog eens iets te gaan eten. Ik ben benieuwd, tijdens ons vorig etentje met de Rwina/Getemde Feeks ploeg is immers het plan ontstaan om op Grof Geschud deze vertellingen te brengen. Wie weet wat er bij een volgend etentje uit de bus komt. Ik wacht nog een half uurtje op een bank op de Wollemarkt, op Herman van de Jeugddienst, om hem de sleutels van 'de Knalpot' en het busje te overhandigen. Wat verder, op het binnenplein van het cultuurcentrum, is Rudi Genbrugge, die ook al regelmatig bij 't ARSENAAL werkte, in volle actie. Volop ambiance met Rudy's Danspaleis! Iedereen vrolijk en blij, ook Rudi op het podium. Niemand daar weet dat zijn vader vorige week gestorven is. Het leven gaat gewoon verder. Terwijl ik op dat bankje zit te wachten en te luisteren, twijfel ik of ik vanavond nog in 't ARSENAAL naar Drie Zusters ga kijken, de eerste van de nieuwe tournee. Ik heb wel zin om te gaan, heb immers die ploeg de voorbije week maar weinig gezien door dit kinderkunstenfestival. Volgende week zaterdag zie ik hen sowieso, als ik mee naar Waregem reis om daar een inleiding te geven. Dus luister ik nu naar mijn lichaam en kruip ik vanavond een keer vroeg in mijn bed.
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 7 SEPTEMBER
|
 |
|
Het radionieuws brengt een item over overgewicht en het gebrek aan beweging bij de gemiddelde Vlaming. Daar mag ik niet over klagen: ik leg vandaag een heel parcours af en heb voldoende beweging voor een hele week! Om 11u haal ik de acteurs uit Londen op aan het station van Mechelen. Ze zijn een beetje moe, vroeg opgestaan om de Eurostar te halen. Ik ken dat gevoel maar spoor dan wel meestal in de andere richting. Ik breng deze sympathieke ploeg naar nOna waar de technici van Unicorn Theatre, An van nOna en onze technici Bas en Patrick sinds gisteravond al druk aan het installeren en opbouwen zijn (uiteraard met de verplichte nachtrust tussen). Ik keer daarna terug naar 't ARSENAAL om nog wat verder te werken. Om 14u heb ik een afspraak aan de Wollemarkt, weer een wandeling door de stad, wat deugd doet want het is nog mooi, aangenaam zomerweer. Onze caravan staat er al, met dank aan Felix en Marjolijn. Herman van de Jeugddienst van de Stad Mechelen parkeert daar de 'Knalpotten' waarin de Rwina's hun verhaaltjes zullen vertellen. Dat gaat allemaal vrij vlot, dus kere werom richting 't ARSENAAL. Om 16u30 ben ik present in nOna om de repetitie van Something very far away te volgen. Het ziet er allemaal heel mooi en fascinerend uit. Maquettes, mini-decors, poppetjes en rekwisieten die gefilmd en geprojecteerd worden. Een ontroerend verhaal, live gemaakt voor het witte doek. Nog dik twee uur voor de voorstelling en er is nog veel werk. Het is de eerste keer dat ze deze voorstelling spelen buiten hun eigen zaal en dat vraagt altijd wat aanpassingen. De eerste voorstelling is om 19u gepland. Om 17u30 zouden we even pauzeren om te eten maar ik voel dat de stress stijgt. We verwittigen het restaurant dat we een half uurtje laten zullen zijn, wat gelukkig geen probleem is. Op de Vismarkt kunnen we even ontspannen, lekker eten in de zon. De Britten zijn er meteen van overtuigd dat dit één van de gezelligste plekken van Mechelen is en zullen er 's avonds na de twee voorstellingen nog wel even vertoeven. Na een dik half uur roept de plicht echter al terug, om 19u is immers de eerste voorstelling al. Ik ga nog even mee naar nOna om Linde van het onthaal nog wat gezelschap te houden en begeef me dan naar de Wollemarkt waar we met de Rwina's afgesproken hebben om te repeteren.
|
 |
|
De mannen, Pietje, Hamid en Othman, maken op 1-2-3 van 'de Knalpot' het mini-theatertje dat we voor ogen hebben. Herman van de Jeugddienst gaf me deze namiddag de uitleg over de technische bediening om alles te openen, te sluiten en te besturen maar ik ben daar toch niet zo handig in. Bij die mannen gaat dat vanzelf, alsof ze zelfs die handleiding niet nodig hebben. Lies van Rwina heeft schitterende kostuums uitgekozen. Samen met Katrien decoreert ze het caravannetje, het busje en 'de Knalpot' van Mechelen Kinderstad. Zo makkelijk dat Lies maar enkele straten verder woont. Ze gaat enkele keren over en weer en keert telkens met een goed gevulde trolley terug. Het lijkt wel even dat ze door iemand op straat gezet is. Grappig hoe het traditionele rollenpatroon vanavond zo bevestigd wordt: de mannen doen het ruwe werk, de vrouwen het fijnere werk. In de verhaaltjes die de Rwina's vertellen zijn de dames even slim en dapper als de heren. Hamid vertelt over een bange prins die uiteindelijk eerlijk durft toegeven dat zijn vrouw in zijn plaats gevochten heeft, omdat hij te bang was. Othman vertelt het verhaal van een jongetje dat zijn angsten voor het donker, slangen, krokodillen e.d overwint en uiteindelijk in een dorpje als een grote held onthaald wordt. En in het verhaaltje van Nora staat een meisje centraal dat een onsympathieke reus te slim af is. Deze repetities op de festivalplek zelf zijn geen overbodige luxe. Kristin, die net daarvoor in nOna Something very far way van Unicorn Theatre zag, komt daarna nog even de Rwina repetitie bijwonen. Ze krijgt de drie niet-westerse vertellingen in primeur.
|
 |
|
's Avonds krijgt deze plek in de buurt van de verlichte Sint-Romboutstoren bijna iets magisch. Ook binnen hebben we het gezellig gemaakt met feeërieke lampjes. Exclusief voor ons vanavond, morgen wordt immers bij daglicht verteld. We staan al ver maar nog niet ver genoeg. Othman, Hamid en Nora keren huiswaarts met de belofte dat ze tegen morgen nog heel veel zullen oefenen. Pietje, Katrien, Lies en ik sluiten af bij Lies thuis, een zeer gezellige, rustige oase in het centrum van de stad. We zitten nog even buiten op haar terras en genieten van een glas wijn en een goed gesprek. Het voelt een beetje raar aan. Deze samenwerking, in het kader van het festival Grof Geschud, was kort maar krachtig maar hierna zijn er even geen concrete gezamenlijke toekomstplannen meer. Maar uit het verleden blijkt dat die snel gemaakt kunnen worden.
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 5 SEPTEMBER
|
Vandaag geven we het startschot van het kinderkunstenfestival Grof Geschud met de voorstelling Rosie en Moussa, de brief van papa in... de gevangenis van Mechelen! Vooraf werden alle namen, adressen en geboortedata van alle toeschouwers geregistreerd, i.f.v. de veiligheidsvoorschriften. Een vijftal maanden geleden begonnen de voorbereidingen, de laatste twee weken werd nog intensief vergaderd en over en weer gemaild. En welke namen waren we vergeten mee te delen... Die van de acteurs, muzikanten en technici! Staan ze daar deze voormiddag aan de onthaalbalie. "U staat niet op de lijst." Net zoals Moussa in het verhaal niet mee binnen mag omdat hij niet als bezoeker geregistreerd staat... Toeschouwerslijst volledig, materiaallijst volledig, alle mogelijke info aan de directie bezorgd, zelfs dat er om 17u pizza geleverd zal worden, behalve de namen en gegevens van de hoofdrolspelers. Uiteraard is de directie op de hoogte van de voorstelling en is dit probleem snel opgelost. Ikram, Michael, Steven, Jasper en technici Felix, Patrick, Dieter en Marjolijn zijn er om 11u30 om alles te installeren en nog een tekstrepetitie te houden. De laatste voorstelling dateert immers al van begin mei, in de Hulpgevangenis van Leuven.
Anneke van Vormingplus, die dit mee organiseert en begeleidt, en ikzelf komen om 15u toe. Felix probeert mij nog voor mijn vertrek vanuit 't ARSENAAL te bereiken, met de vraag flessen water mee te brengen. Blijkbaar leven ze in de gevangenis enkel op brood, nergens water te bespeuren. Pas bij het avondeten zal het lukken om flessen water te voorzien. Om 15u is de eerste, besloten voorstelling voor gevangenen en hun kinderen, net voorbij. In de ruimte waar de tentoonstelling rond het brievenproject staat, zie ik een meisje van een jaar of acht met een hoofdtelefoon op dat naar de gedetineerden luistert die antwoorden op vragen van kinderen hebben ingelezen. Ze kijkt me aan en zegt, met een brede glimlach: "Dat is mijn papa!" Ze is zo blij en zo fier dat ze de hoofdtelefoon aan mij geeft om te luisteren. Ik herken de stem van de man omdat ik vorige week deze gesprekken nog uitgeschreven heb, i.f.v. deze tentoonstelling. Ik lach naar het meisje en heb amper de tijd om verder te luisteren, zij wil absoluut opnieuw de stem van haar papa horen. Ik herinner me dat deze man vertelde dat hij zijn dochtertje bijna niet ziet en dat hij haar erg hard mist. Mijn hart breekt bijna, zo'n aangrijpend moment, dat fiere kleine meisje dat zo gelukkig is omdat ze haar papa kan horen. Een volwassene zou dit wat vervelend of gênant vinden, want je geeft niet graag toe dat een dierbare in de gevangenis zit. Maar voor zo'n meisje maakt dat geen verschil, het blijft haar vader, zoals Rosie ook zo gelukkig en blij is om eindelijk haar vader weer te ontmoeten.
Dankzij de hulp van alle begeleiders van Vormingplus en het Beschermcomité van de gevangenis en CKG Mechelen, de directie en de portier, loopt alles zeer vlot. De goed geïnfomeerde toeschouwers zijn op tijd en hebben allemaal hun identiteitskaart bij, de kindjes ook. De controles leveren geen problemen op, de voorstellingen kunnen op tijd beginnen. Het doet mij al iets om op die plek de voorstelling te zien, wat moet dat dan zijn voor de acteurs en muzikanten én voor de gedetineerden en hun kindjes. Toch best confronterend. Wie in de gevangenis zit, is daar uiteraard niet zomaar beland. Maar toen ik de gesprekken van de gedetineerden beluisterde, besefte ik wel dat daar ook heel wat mensen zitten die van nature niet per se slecht zijn maar die door bepaalde situaties of omstandigheden het foute pad gekozen hebben of ontspoord zijn maar die daarom nog geen zware criminelen zijn. De toeschouwers en de kinderen zijn eerst soms wat onwennig in dit gebouw. Als je daar al enkele keren geweest bent voor vergaderingen, dan voelt dat al iets anders aan. Zo staan we na de tweede voorstelling met de ploeg en de directeur van de gevangenis op een binnenkoertje te praten en lijkt het alsof we in een of ander bedrijf of ander theater te gast zijn. De pizzaleverancier rijdt de grote poort voorbij, kan amper geloven dat hij in de gevangenis acht dozen pizza moet afleveren. En ook Anneke van Vormingplus en ikzelf staan amper stil bij het toch wel wat bizarre beeld als we om 19u, net voor aanvang van de tweede open voorstelling, de gevangenis verlaten met een stuk pizza in de hand om toch nog even onze honger te stillen op weg naar de vergadering van de Mechelse cultuurraad. We zijn druk aan het babbelen en nemen tussendoor een hap pizza, terwijl we een plek en wereld achter ons laten waar veel ellende, frustraties, problemen en verdriet dagelijkse kost zijn. Al bij al was ik zeer blij met deze dag, alles verliep vlot en iedereen was tevreden. We hebben hiermee toch wel een bijzonder project gerealiseerd. Maar 's nachts kan ik niet goed slapen. Dat kleine meisje spookt door mijn hoofd. Misschien moet ik me troosten met de idee dat wij haar met deze voorstelling en de geluidsopname van de stem van haar papa even heel gelukkig hebben kunnen maken.
|
....................................................................................................................................................
VRIJDAG 31 AUGUSTUS
|
 |
|
Half augustus zijn we terug gestart en wees maar zeker dat we ons geen seconde verveeld hebben. Ik heb amper de tijd om nog een blog te schrijven. En toch maak ik er vandaag even tijd voor omdat ik vooral de technici wil bedanken voor al hun werk. Coördinator techniek Felix heeft Bas, Patrick en Marjolijn op schilder- en decoratiekamp gestuurd (Jasper en Dieter hadden nog voorstellingen te draaien op de Zomer van Antwerpen). Lichtarmaturen werden vervangen, de traphal naar het repetitielokaal en de bureaus werd geschilderd, het grote 't ARSENAAL-plakkaat kreeg een opfrisbeurt... Dat kan deugd doen. En ook 'mijn' ploeg is druk in de weer geweest met het verzenden van de seizoensbrochure, het inpakken en verzenden van affiches en flyers (de bak met al de pakjes deed Bas al aan pakjesavond van de Sint denken...), het verspreiden van het promotiemateriaal, het verwerken van de reservaties, het updaten van de site, het maken van de eerste facturen van dit seizoen... We hebben een goede start genomen.
Zelf ben ik vooral bezig geweest met de voorbereidingen van het spiksplinternieuwe kinderkunstenfestival Grof Geschud dat begin september georganiseerd wordt door Mechelen Kinderstad en de partners CCMechelen, 't ARSENAAL, nOna en De Maan. Veel vergaderen, veel afspraken maken, veel organiseren en plannen, promotionele acties bedenken, de pers contacteren... Zoals voor de voorstellingen van Rosie en Moussa, de brief van papa in de gevangenis van Mechelen en het bijhorende brievenproject (brieven van kinderen aan gevangenen en de antwoorden die tentoongesteld zullen worden) en voor de bijzondere voorstelling uit Londen: Something very far away door Unicorn Theatre. De intense correspondentie met de medewerkers van Unicorn Theatre om alles geregeld te krijgen, was ook wel leuk omdat ik in gedachten dan altijd even in Londen vertoefde. Zij komen dit keer naar Mechelen maar wij hopen ook met Rosie en Moussa naar Londen te trekken, dan wil ik zeker mee naar mijn favoriete grootstad! Ook Rwina is van de partij op dit kinderkunstenfestival. Samen met regisseur Pietje Horsten heb ik niet-westerse verhaaltjes en sprookjes gelezen om er dan enkele uit te selecteren die de Rwina's kunnen vertellen. De eerste repetities met assistentes Lies en Katrien en vertellers Nora, Asma, Othman en Hamid zijn achter de rug. Volgende week wordt het nog drukker: met repetities van Rwina, repetities van GEN2020-er Arbi el Ayachi die op Grof Geschud zijn stand-up comedy voor kinderen brengt, met repetities van Drie Zusters die eind volgende week hun tournee starten met een voorstelling in eigen zaal, met de ontvangst van de ploeg uit Londen... Tijd, tijd, tijd... De Nietjesfabriek maakt er een voorstelling over en is dus expert. Tijd is er altijd te weinig... Time, baby, gimme time, I'm running out of time zongen The Scabs in een ver verleden maar dat lied zindert de laatste dagen wel door mijn hoofd.
|
 |
|
Als je 's middags onze personeelsfoyer betreedt, lijkt het alsof je in een schoolrefter terechtkomt... Wat een getater, wat een drukte, maar ook best gezellig. De Nietjesfabriek schuift al een tijdje mee aan tafel aan. De Verre vrienden zijn sinds deze week de nieuwe gasten en eters. Felix neemt stoïcijns plaats op zijn plek. Er zijn gelukkig nog zekerheden in het leven: zijn stoel is zijn stoel. Terwijl Bas tussen het klussen en schilderen door even een adempauze neemt, leest hij de krant. Dieter buigt zich over zijn laptop om de interviews met enkele gedetineerden (deel van het brievenproject van Rosie en Moussa, de brief van papa) te beluisteren en te kopiëren, zodat wij die gesprekken kunnen uittikken. Ank en Kim proberen rustig te lunchen. Het lukt zelden om een middagpauze zonder telefoons of vragen door te komen. Een full house! De Nietjes verhuisden begin deze week van het repetitielokaal naar de Witte Zaal. De Kolonie, die nu nog in de Grote Zaal repeteert, verhuist vandaag voor een weekje naar het repetitielokaal omdat Drie Zusters volgende week de Grote Zaal nodig heeft. Verre vrienden lezen in het vergaderlokaal maar verhuizen binnenkort naar het repetitielokaal. Volgende week zitten in het vergaderlokaal immers Lotte Heijtenis, Lucas Van den Eynde en regisseur Franz Marijnen om Winter verder te lezen, te bespreken en in te plannen. Wat een geluk dat wij niet telkens van bureau moeten wisselen. En dan is er ook nog Moon, onze huishond. Na Koboï van muzikant/acteur Rudi Genbrugge, Jenny van de ouders van Greg Timmermans en de hond van Veerle Dobbelaere (die ooit bij sneeuw en ijzel in de Dijle sprong en bijna het hier en nu voor het hiernamaals ruilde), houdt Moon ons nu gezelschap. "Is de deur dicht?" "Waar is Moon?" "Heeft er iemand Moon gezien?" "Ik denk dat Moon een plasje moet doen..." Elke dag hoor je deze zinnen wel een paar keer. Zo'n huisdier zorgt wel voor wat extra ambiance. En Moon zag dat we goed bezig zijn en viel in slaap...
|
 |
|
En last but not least: de kleedkamer en de douches. Na een tocht door IKEA-land, onder begeleiding van collega en IKEA-expert en 't ARSENAAL-styliste Ank, hebben Bas, Marjolijn en Patrick ook hier weer enkele dagen hard gewerkt en ons allen, de dames in het bijzonder, zeer gelukkig gemaakt. Met een beperkt budget werden de kleedkamer en de douches weer wat opgefrist en gezelliger gemaakt. Een kleedkamer is toch een niet onbelangrijk visitekaartje naar je acteurs en gasten toe. Dit zal de laatste klus voor de technici geweest zijn. Volgende week starten namelijk de voorstellingen en dan zal er ook voor hen geen tijd meer overblijven omdat alle voorstellingen, in eigen zaal, op verplaatsing en op reis, gedraaid moeten worden. En dan begint de meter van de overuren aardig te lopen. Maandag nemen we heel diep adem, om dan het nieuwe seizoen in te duiken en pas eind december opnieuw even aan wal te komen om een korte adempauze te nemen. Maar we zijn allemaal goede zwemmers die uit ervaring goed kunnen roeien met de riemen die we hebben. Op de startblokken, klaar... GO!
|
....................................................................................................................................................
WOENSDAG 15 AUGUSTUS
|
 |  |
|
(c) Diego Franssens
Onze laatste vakantiedag. Morgen hervatten we het werk, starten we een zeer goed gevuld, gevarieerd en bruisend seizoen, gooien we de deuren van het theater weer open. Nochtans was er de voorbije dagen, achter gesloten deuren, ook al heel wat bedrijvigheid in het theaterhuis. Vorige week donderdag repeteerde de ploeg van IJdele Dagen, zaterdag ook maar toen lokte het mooie zomerweer hen naar de Kruidtuin om daar een tekstrepetitie te houden. Onaangekondigd gratis theater in den Botanique, dat kon op heel wat aandacht rekenen. Ook De Nietjesfabriek repeteert al sinds vorige week opnieuw om tegen eind september klaar te zijn met hun Altijd tijd voor taart. Maandagvoormiddag werd de seizoensbrochure geleverd en na hun hulp bij het uitladen van zo'n 40 dozen drukwerk, kregen De Nietjes samen met mij de primeur van onze seizoensbrochure. Al zeggen we het zelf, het ziet er goed uit! Met dank aan alle acteurs/fotomodellen, alle locaties en vooral dank aan fotograaf Diego en vormgever Bob. Ze hebben zeer mooi werk geleverd. De twee foto's die u hierboven ziet, behoren tot de fotoreeks die Diego maakte voor onze nieuwe creatie Verre vrienden. Toen moest onze zomervakantie nog beginnen... Het zal u niet zo verwonderen dat deze twee leuke foto's de brochure niet haalden maar ik wou ze wel graag voor mijn blog en voor mijn 'fotomuur' in mijn bureau die ik deels heb aangepast voor het nieuwe seizoen. Gisteren vergaderden Kristin en Michael over GEN2020. Vandaag zaten Pietje, Lies, Nora, Othman en Hamid van Rwina en ikzelf samen om de vertellingen voor het kinderkunstenfestival Grof Geschud begin september al wat voor te bereiden. Terug thuis ontving ik een sms'je van Dieter, een antwoord op mijn sms'je om hem en Jasper veel plezier te wensen met Ginds tussen de netels van NTGent op de Zomer van Antwerpen, waarvan zij de techniek voor hun rekening nemen. Nog een speelreeks tot eind augustus en dan zit de festivalzomer erop. Gisteren had ik chef techniek Felix nog even aan de lijn i.v.m. de hoogte van de Witte Zaal. In september repeteren De Nietjes daar en ze hebben grootse plannen met hun decor. Hun grootse plannen zullen ze helaas met zo'n 40 cm moeten inkrimpen... In mijn mailbox zitten vragen om de repetitieplanning voor Winter en Verre vrienden in elkaar te puzzelen. Eerst komt de hernemning van Drie Zusters er nog aan. Ook al viel de voorbije zes weken het werk achter de schermen niet helemaal stil, toch geeft het een raar gevoel dat we morgen opnieuw starten. Net als vroeger, de eerste schooldag. Ik hoop dat we allemaal terug veel energie en veel zin hebben om dat startschot te geven en onze marathon (van begin september tot half december lijkt onze kalender wel wat op een theatermarathon) vlot te lopen. En zo is deze zomervakantieblog stilaan aan zijn einde toe...
|
|
|
| |